ရင္ေခါင္းမွ တင္းၾကပ္မႈမ်ား တေျဖးေျဖး လည္ေခ်ာင္း၀သိုု႔ စိုု႔တက္လာ၏။ ျပင္းထန္စြာ စိုု႔တက္မႈေၾကာင့္ မ်က္၀န္းမွပင္ မ်က္ရည္စမ်ား ရစ္၀ဲလာသည္။ မ်က္ႏွာတြင္္္ နာၾကည္းမႈ၊ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈမ်ား ေရာေထြးလ်က္ တင္းမာခက္ထန္ေနသလိုု စိတ္မွာက ေဒါသ၊ အားမလိုု အားမရမႈနဲ႔ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ မေၾကနပ္မႈမ်ား သိပ္သီးစြာ သိုုေလွာင္ထားရေပသည္။တိုုက္ပြဲေပါင္းမ်ားစြာ တိုုက္လာခဲ့သူတစ္ေယာက္ ဒီပြဲတြင္ ရင္ဘတ္ႀကီး ပြင့္တြက္သြားေလၿပီ။
မ်က္ရည္စမ်ားသည္ မ်က္၀န္းထဲမွ ခုုန္တြက္လာၾက၏။ ခႏၵာကိုုယ္တစ္ခုုလုုံး ငလ်င္လႈပ္ေနသည္ဟုု ခံစားေနရသည္။ ၾကက္သီးေမႊးညွင္းမ်ားလည္း ထိုုးေထာင္လာသည္။ လက္ေခ်ာင္းမ်ား မရွိေသာ္လည္း လက္ကိုု က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုုတ္ထားမိသည္။
အရာအားလံုုးတိုု႔သည္လည္း မႈံန္၀ါးသြား၏။ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္လံုုး ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္လည္း မသိႏိုုင္ေတာ့ေခ်။ သိုု႔ေသာ္ မသိစိတ္၏ ဖမ္းယူထားသည့္ မွတ္တမ္းမ်ားသည္ကား ပီသစြာ ၾကည္လင္ျပတ္သားေနေပေတာ့သည္။
“ျပည္သူမ်ား အာဇာနည္ကုန္း ခ်ီတက္ေနၾကပံုု”
“အန္အယ္လ္ဒီဌာနခ်ဴပ္ေရွ႕က လူထု၏ အာဇာနည္ေန႔ျမင္ကြင္းႏွင့့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျပတိုက္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေၾကး႐ုပ္၀န္းက်င္ျမင္ကြင္း ဓါတ္ပံုုမ်ား”
“ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္၏ အာဇာနည္ေန႔ မိန္႔ခြန္းသံ”သည္ အားမာန္အျပည့္ႏွင့္ ျပန္႔လြင့္ေနစဥ္
က်ေနာ္သည္ကား ကြန္ျပဴတာေရွ႕၌ပင္ ….. …..။
ၿငိမ္းစုု Wednesday, July 20, 2011
Wednesday, July 20, 2011
မ်ဳိ မခ်လိုုက္ရေသာ ရသ
Tuesday, June 8, 2010
ေရွ႕သို႔သာ ခ်ီတက္ခဲ့ေသာ က်ေနာ္ (သို႔) က်ေနာ္၏ အမွတ္တရ ျဖစ္ရပ္မ်ား
ေဆးရံုေဆာင္အ၀င္တံခါး၀မွ ေထာင္က်တဦး(ေထာင္အေခၚ-၈-မွတ္)၏ ေအာ္သံေၾကာင့္ ေဆးရံု ေဆာင္အတြင္း႐ိွ အထိမ္းသိမ္းခံေက်ာင္းသားမ်ား ေရာက္႐ွိသည့္ ေနရာမွာ ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ဆိုေတာ့ ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး ဒူးနွစ္လံုးေပၚလက္တင္ လက္ေပၚ နဖူးတင္(ေထာင္ပံုစံ) ထိုင္ရတာေပါ႔။ ခိုးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေထာင္ပိုင္၊ေထာင္မႈးနဲ႔အဖြဲ႕၀င္လာတာကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေထာင္မႈးက က်ေနာ္ တို႔အားလံုးကို အေဆာင္ေပၚ တက္ပါဆိုလို႔ က်ေနာ္တို႔ အေဆာင္ေပၚတက္ အေဆာင္ထဲမွာ တမလင္ေခြၿပီး ဒူးႏွစ္ဖက္ေပၚ လက္တင္၍ (ေထာင္ပံုစံ) ခါးဆန္႔ၿပီး တန္းစီ ထိုင္ လိုက္ၾကတယ္။ ေထာင္ပိုင္နဲ႔အဖြဲ႕ လိုက္တက္လာၿပီး ေက်ာင္းသား(၁၀)ေယာက္ အထုပ္အပိုးေတြ ျပင္ထားပါ ခဏေန လာေခၚမယ္လို႔ ေျပာၿပီး ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္။
က်ေနာ္တို႔အားလုံး တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ ဘာသေဘာလည္းေပါ႔။ ဘာမွန္းမသိပဲ ပစၥည္းေတြေကာက္ သိမ္းေနရင္း ေဆး႐ံုေဆာင္ စားဖို တာ၀န္က် ေထာင္သားတဦး က လူလစ္တာနဲ႔ ကျပာကရာ ေျပးတက္လာၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔ လြတ္ေတာ့မယ္လို႔ ေျပာေတာ့ က်ေနာ္ တို႔ အားလံုး ေပ်ာ္သြားတယ္။ ႐ုတ္တရက္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ သိပ္ မယံုခ်င္။ ေနာက္ တစ္နာရီ ေလာက္ ၾကာေတာ့ ေထာင္မႉးေရာက္လာၿပီး အထုပ္အပိုးေတြထားခဲ့ လူေတြပဲ လိုက္ခဲ့ဆိုလို႔ လိုက္ သြားၾကတယ္။ ေဆး႐ံုေဆာင္ တံခါးကို ျဖတ္လိုက္ေတာ့ ခါတိုင္းလို အျခားေထာင္သားေတြ သြား လာေနတာမေတြ႕ရ။ အေဆာင္ ႏွစ္ခုၾကားက ဘုရားနားေရာက္မွ ေထာင္သား အားလံုး အေဆာင္ ထဲ ေရာက္ေနၾကတာကို သိလိုက္ရတယ္။ အေဆာင္ႏွစ္ခုၾကားက ျဖတ္ေလွ်ာက္လာၿပီး ေထာင္ ပိုင္ ႐ံုးခန္းေ႐ွ႕ ေရာက္ေတာ့မွ ေထာင္ပိုင္ရဲ႕ စကားေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ တကယ္ လြတ္မယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာသြားတယ္။ ” သားတို႔ ေနာက္ဒီကိုျပန္မလာနဲ႔ကြာ၊ ေထာင္ဆိုတာ မင္းတို႔ ေတြအတြက္ မေကာင္းဘူး” ။
ႏွစ္ေယာက္တတြဲ လက္ထိပ္ခပ္ထားတဲ့ က်ေနာ္တို႔ကို ေထာင္အျပင္ထြက္ဖို႔ တံခါးအနီးမွာ ခဏ ရပ္ေနရတယ္။ ေထာင္တံခါး လည္း ဖြင့္ေရာ က်ေနာ္တို႔ကို ေစာင့္ေနတာက အျပာေရာင္ အခ်ဳပ္ကား ၊ စိတ္ထင္ထားတာက မိသားစုေတြ ရဲေဘာ္ရဲဖက္ ေတြ ႀကိဳေနၾကမယ္ေပါ႔ ။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေစ နံရံေလးဖက္ရဲ႕အျပင္ကို ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းေတြ ၾကည္လင္လာတယ္လို႔ ခံစား မိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ဳပ္ကားႀကီး သယ္ေဆာင္ရာ ေနာက္ လိုက္ပါခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ဟာ ၿမိဳ႕နယ္(မ၀တ)႐ံုးေရာက္မွ ဆင္းလိုက္ ရၿပီး၊ အသင့္ျပင္ထားတဲ့ အခန္းထဲကို ၀င္ခဲ့ရတယ္။ အခန္း၀ ေရာက္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕မိဘမ်ား ေရာက္ ႏွင့္ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္ လူႀကီးအခ်ဳိ႕။ က်ေနာ္တို႔အတြက္ ေပးထားေသာ ထိုင္ခုံမ်ားမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ေ႐ွ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာ စားပြဲအ႐ွည္တလံုးကို အျဖဴေရာင္အခင္း ခင္းထားၿပီး အလယ္တည့္တည့္မွာေတာ့ ပန္း အိုးတလံုး တင္ထားတယ္။ (ပန္းအိုးထဲမွာ ဘာပန္းေတြ စိုက္ထားသည္ကို မမွတ္မိ) ။
အတန္ၾကာမွ စစ္၀တ္စံုႏွင့္ ပုခုံးမွာ အပြင့္ အခက္ေတြနဲ႔ ဗိုလ္မႉး (နံမည္ မမွတ္မိေတာ့)နဲ႔ တိုက္ပံုအက်ႌ၀တ္ လူႏွစ္ေယာက္ စားပြဲ႐ွည္ႀကီး၏ ေနာက္တြင္ ေနရာ ယူလိုက္တယ္။ စစ္ဗိုလ္က အလယ္ထိုင္ခုံမွာ ထိုင္ၿပီး တိုက္ပံုအက်ႌ၀တ္ လူႏွစ္ေယာက္ က ေဘး တဖက္ တခ်က္ဆီမွာ ၀င္ထိုင္ လိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မိန္႔ခြန္းေတြ ေခၽြတာေပါ႔၊ ဘာေတြေျပာသြားလည္းဆို တာကို စိတ္မ၀င္စားခဲ့မိလို႔လား မသိ ဘာမွကို မမွတ္မိေတာ့။ အဲ တခုေတာ့ မွတ္မိေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို မတ္တတ္ရပ္ၿပီး လက္ေျမာက္ခိုင္းတယ္။ သေဘာကေတာ့ မိဘေတြကို က်ေနာ္တို႔ လက္ထိပ္ခတ္ ခံထားရတာကို ျပတယ္။ ေနာက္ သူတို႔ ဟာ ေမတၱာ ဂ႐ုဏာ စိတ္ထားၿပီး လႊတ္ေပးမယ္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ကို ႏိုင္ငံေရး ဆက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူးဟု ကတိေပးရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာရင္း က်ေနာ္တို႔ကို ၾကည့္၍ ေစတနာ႐ွင္ေလသံနဲ႔ သားတို႔ ေနာက္ကို ဆက္မလုပ္ေတာ့ဘူး မဟုတ္လားလို႔ ေမးတယ္။ က်ေနာ္တို႔က ဘာမွျပန္မေျပာ ေ႐ွ႕မွမိဘမ်ားက ေခါင္းညိတ္ျပလို႔ က်ေနာ္တို႔လည္း ေခါင္းညိတ္ျပ လိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ အသံထြက္ မလာျခင္းကို သေဘာ မေတြ႕သူ စစ္ဗိုလ္က က်ေနာ္တို႔ထဲမွာ အသက္အႀကီး ဆံုးျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္ကို အားလံုးကိုယ္စား မင္းေျပာကြာ ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ကို ေျပာခိုင္းတယ္။ က်ေနာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အေတြး ေပါက္လာလို႔ ေျပာခ်လိုက္တယ္။ ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ ေနာက္ကို ဆက္ မလုပ္ေတာ့ ပါဘူးေပါ႔ ။ အေတာ္ေလး သေဘာက်သြားပံု ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို ခတ္ထားတဲ့ လက္ထိပ္ေတြ ျဖဳတ္ခိုင္းတယ္။ သူတို႔ေ႐ွ႕ကို ေခၚၿပီး လက္မွတ္ထိုး ခိုင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပန္လြတ္ေပး လိုက္တယ္။
က်ေနာ့္အေျပာကို သေဘာေတြ႕သြားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ကို ျပန္ေတြ႕ျဖစ္ရင္ေတာ့ က်ေနာ္ ေထာင္က လြတ္ၿပီးေနာက္ က်ေနာ္ ဆက္လုပ္ေနတာက အျမင့္ဆံုး ႏိုင္ငံေရးျဖစ္တဲ့ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ က်ေနာ္ ကတိတည္စြာပဲ ႏုိင္ငံ ေရးကို ေရွ႕သို႔သာ ဆက္လက္ လုပ္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာ ျပခ်င္ပါရဲ႕ ။
Friday, July 18, 2008
ရဲရင့္သူတို႔ ေအာင္ပြဲ(သို႔မဟုတ္) က်ေနာ္၏ မွတ္မွတ္ရရ ရဲေဘာ္မ်ား
သူတို႔၄ဦး စတင္ခ်ီတက္သြားၿပီ ျဖစ္လုိ႔ ေနာက္၄ဦးက အရန္အသင့္ေစာင့္ေနခ်ိန္မွာ စစ္ဗိုလ္က သူနဲ႔စကားေျပာခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း သားကုိ အတင္း၀င္ေရာက္ ဖမ္းဆီးလိုက္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လမ္းေဘး တဖက္တခ်က္မွာ ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ လူထုႀကီး က ေက်ာင္းသားကို အကာအကြယ္ ေပးရင္း စစ္ဗိုလ္ကုိ ၀ိုင္းရံထားလုိက္ၾကတယ္။ ရုတ္တရက္ ၀ိုင္းအံုလာတဲ့ လူအုပ္ႀကီးကို ျမင္လုိက္္တဲ့ စစ္ဗိုလ္က သူ႔ခါးက ေသနတ္ကို ထုတ္ၿပီး မိုးေပၚကုိ ေထာင္ပစ္လိုက္တယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ လမ္းေၾကာင္းကို ပိတ္ထားတဲ့ စစ္သားေတြ ကလည္း ေသနတ္ေတြ ပစ္ေဖါက္ၿပီး လူအုပ္ႀကီးကို ၀င္ေရာက္ ၿဖိဳခြင္းေတာ့တယ္။ ေသနတ္ေျပာင္းနဲ႔ အထိုးခံရသူေတြ၊ ေျခနဲ႔အကန္ ခံရသူေတြ၊ အဖမ္းခံရသူေတြ အမ်ားအျပား႐ွိသလို ေက်ာင္းသားေလးေတြကုိ နီးရာအိမ္ေတြက ေခၚယူဖြက္ေပးထားၾကတယ္။ ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ ေျပးၾကလႊားၾကနဲ႔ ႐ႈပ္ေထြးေနခ်ိန္၊ ေသနတ္သံေတြ ဆူညံေနခ်ိန္၊ ပန္းေခြေတြနဲ႔ ခ်ီတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူ ၄ဦးကေတာ့ ေသနတ္သံ ေတြေၾကာင့္ ေၾကာက္ျခင္း၊ တုန္လႈပ္ျခင္း၊ ေျပးလႊားျခင္း၊ ရပ္တန္႔ျခင္း မ႐ွိဘဲ သူတို႔ ေနာက္ေက်ာက သူတို႔ကုိ ပစ္မယ္ဆုိရင္ သူတို႔ေတြ အဲ့ဒီလမ္းမႀကီးေပၚမွာပဲ အေသခံသြားမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ က်ဆံုးသြားတဲ့ အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းေတြကုိ ဂါရ၀ျပဳဖုိ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေက်ာက္႐ုပ္ဆီကုိသာ ဦးတည္ခ်ီတက္ေနပါတယ္။
ခ်ီတက္ရာ လမ္းတေလွ်ာက္ အိမ္နဲ႔ ေစ်းဆိုင္ေတြက ျပည္သူေတြကလည္း လက္ခုတ္တီး အားေပးၾကတာေၾကာင့္ သူတို႔ ၄ဦး မွာ အင္းအားေတြ ျပည့္၀ေနတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ လက္ခုပ္သံေတြက သူတုိ႔ကုိ အေၾကာက္တရားေတြကေန ကင္းေ၀းေစသလားပဲ။ လမ္းမအလယ္မွာ အျဖဴ အစိမ္း၀တ္ ေက်ာင္းသူ ကေလး ၄ ဦး ပန္းေခြေတြ ကိုင္ေဆာင္ရင္း တည္ညိမ္ေအးၿငိမ္းစြာ ခ်ီတက္ေနတဲ့ ျမင္ ကြင္းကို ျမင္ေနရသူအဖို႔ အားရဖြယ္၊ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းသလို၊ စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္၊ ေၾကကြဲဖြယ္ရာေတြနဲ႔ ျပည့္နက္ေနပါတယ္။
လက္နက္မဲ့ ျပည္သူေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ၿဖိဳခြင္းလိုက္ရင္ ေၾကာက္႐ြံ တုန္လႈပ္သြားၿပီလုိ႔ ထင္ခဲ့ရင္ေတာ့ သူတို႔ မွား သြားလိမ့္မယ္။ ေနာက္တႀကိမ္ ေက်ာင္းသားျပည္သူေတြ ျပန္လည္ စုစည္းၾကျပန္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာက္႐ုပ္နဲ႔ သိပ္မေ၀းလွတဲ့ေနရာမွာ ေက်ာင္းသူ၄ဦး အာဇာနည္ႀကီးေတြကုိ ပန္းေခြခ် အေလးျပဳေနတာ လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ စစ္တပ္ကလည္း အဲဒီေနရာကိုပဲ ထပ္ၿပီး ပိတ္ ဆို႔ျပန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားျပည္သူေတြရဲ႕ စည္းလံုးညီညြတ္မႈအားကို မခံႏိုင္တဲ့ အဆံုး ၄ေယာက္တတြဲ အေလးျပဳခြင့္ကို အာဏာ ပုိင္ေတြက ခြင့္ျပဳလုိက္ရတယ္။
ေက်ာင္းသူ ၄ ဦးဟာ ပန္းေခြခ် အေလးျပဳၿပီးး စထြက္ခဲ့စဥ္ကလိုပဲ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ ျပန္ထြက္လာတယ္။ လူထုနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေက်ာက္႐ုပ္အလယ္ၾကား အေရာက္မွာ ေက်ာင္းသားတေယာက္ သူတို႔အနား ေရာက္လာၿပီးး “ဘာမွ မစိုးရိမ္နဲ႔ တို႔ေအာင္ျမင္တယ္။ မင္းတို႔ ငါတို႔ကို ပစ္ၿပီးး လူစုခြဲတဲ့ ေနရာအထိ ဆက္ေလွ်ာက္ပါ”လို႔ ကပ္ေျပာသြားခဲ့တယ္။ သူတို႔ေလးဦး လူထုႀကီးနဲ႔ နီးလာေလေလ သူတို႔ကို အားေပးသံ လက္ခုတ္တီးသံဟာ ပိုၿပီး ဆူဆူညံညံ ထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ လူထုအနီး ေရာက္လာတဲ့ သူတို႔ကို စစ္ဗိုလ္တဦးက လမ္းေဘးက ဆင္းေလွ်ာက္ဖို႔ ေျပာလာတယ္။ သူတို႔ကလည္း တည္ညိမ္စြာနဲ႔ “က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ပစ္ၿပီးး လူစုခြဲတဲ့ ေနရာ ေရာက္တဲ့အထိ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္”လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ လူထုႀကီးဟာ သူတို႔အနားေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသူ၄ဦးကို အားေပးရင္း အံ့ဩေနၾကတယ္။ သူတို႔ မရပ္ေသးဘူး၊ ဆက္ေလွ်ာက္ေနဆဲမို႔ လူထုႀကီးက သူတို႔ကို လမ္း႐ွင္းေပးရင္း အားေပးရင္းနဲ႔ သူတို႔ကို ေငးၾကည့္ေနတယ္။ မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ သူတို႔ခရီးလမ္းရဲ႕ ေဘးတဖက္တခ်က္မွာ ႐ွိေနတဲ့ အိမ္ေတြထဲက ေျပးထြက္ျပီး အားေပးၾက၊ တခ်ဳိ႕ဆို ဘုရားစင္က သေျပပန္းေတြ ကမ္းၾက၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာျဖစ္ၿပီးး မ်က္ရည္ေတြ ၀ိုင္းလုိ႔ေပါ႔။ သူတို႔ကေတာ့ မေလ်ာ့တဲ့ ဇြဲသတိၱနဲ႔ အေၾကာက္တရားကို ဖယ္႐ွား ေမာင္းထုတ္ထားၿပီးး ခရီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ပန္းတုိင္အေရာက္ ေလွ်ာက္လွမ္းလွ်က္ … …။
၁၉၉၀ ခုႏွစ္ အာဇာနည္ေန႔ရဲ႕ ဒီျမင္ကြင္း၊ ျပည္ၿမိဳ႕က ေက်ာင္းသားျပည္သူေတြရဲ႕ ညီညြတ္ျခင္း၊ ရဲရင့္ျပတ္သားတဲ့ ေက်ာင္း သားရဲေဘာ္ တဦးနဲ႔ ေၾကာက္႐ြံ႕မႈ ကင္းေ၀းၿပီးး ဇြဲသတၱိအျပည့့္နဲ႔ မိမိတို႔ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္း သူကေလး ၄ ဦး ကုိ ႏွစ္ကာလေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကာပါေစ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ ယံုၾကည္မႈ၊ စိတ္ဓါတ္ၾကံ႕ခိုင္မႈေတြအေပၚ အၿမဲမွတ္ မွတ္ရရ ဂုဏ္ျပဳေလးစားလ်က္႐ွိေနရပါတယ္။
span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ၿငိမ္းစု
Thursday, March 13, 2008
ေမြးေန႔မွာ အမွ်ေ၀ရျခင္း
ျငိမ္းစုု
ဒီေန႔ ... က်ေနာ္ အသက္၄၀ ျပည့္တယ္။
ဒီႏွစ္ ... ေမြးေန႔၊ ေမြးရက္ တထပ္တည္းၾကတယ္။
လူတိုင္း ... ကိုယ့္ေမြးေန႔မွာ ဘုရားသြား ေက်ာင္းတက္လုပ္ၾက၊ တခ်ဳိ႕ၾက ေမြးေန႔ပြဲေလးက်င္ပၾက၊ ေပ်ာ္ၾကေပါ႔။
က်ေနာ္ ... ေမြးေန႔ေရာက္တိုင္ မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့တာ အႏွစ္ ၂၀ ႐ွိျပီ။
ဒီေန႔ ... ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ေက်ာင္းသားတို႔၏ ေသြး ေျမက်ခဲ့ရတယ္။
ဒီေန႔ ... R.I.T ေက်ာင္းသား ကိုဖုန္းေမာ္၊ ကိုစိုးႏိုင္ က်ဆံုးခဲ့တယ္။
ဒီေန႔ဟာ ... ျမန္မာႏိုင္ငံလူ႕အခြင့္ေရးေန႔ျဖစ္တယ္။
ဒီလို ... တိုက္ဆိုင္မႈေတြနဲ႔ ေမြးေန႔ကို ဘယ္လိုေပ်ာ္ရမွာလည္း၊ စာဖတ္သူ အေနနဲ႔ ဘာလုပ္မလည္း။
က်ေနာ္က ... ႏွစ္စဥ္ ဒီေန႔ေရာက္တိုင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားျပီး ေရစက္ခ် အမွ်ေ၀ခဲ့ရ။
ေမြးေန႔ေရ ... အမွ် ... အမွ်ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ႔။
Friday, February 22, 2008
ေမတၱာ ေႏွာင္ႀကိဳး
က်မတို႔ အိမ္ေထာင္သက္တမ္း သံုးႏွစ္ေက်ာ္ ေလးႏွစ္နည္းပါးမွာ သူအိမ္ကေပ်ာက္သြားတယ္။ တခါတံုးက သူကို ႏိုင္ငံေရး လုပ္လို႔ လာဖမ္းၾကေတာ့ က်မ ႐ွိေနတယ္။ သူ႕ကို လာဖမ္းၾကစဥ္က က်မတို႔ အိမ္ေထာင္သက္ တႏွစ္ခြဲဘဲ ႐ွိေသးတယ္။ ခဏဆိုျပီး ေခၚသြားလိုက္တာ တႏွစ္ေက်ာ္မွ အိမ္ျပန္ ေရာက္လာတယ္။ ၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲျပီးေတာ့ တခါ ေျပးရ ပုန္းရ ျပန္တယ္။ က်မ ေနာက္ဆံုး သူ႔ကို ေတြ႕လိုက္ရတာက ဂႏီၵအစည္းအေ၀း မတိုင္ခင္ တရက္က ျဖစ္ပါတယ္။
အခုလည္း က်မ ကြယ္ရာမွာ အဖမ္းမ်ား ခံရျပန္ျပီလား၊ ရဲစခန္း သြားေမးေတာ့လည္း မ႐ွိ၊ ေထာင္ထဲလည္း မေရာက္၊ ေဆး႐ံု မွာလည္း မေတြ႕၊ က်မ ေခါင္းေတြ ေ၀သြားတယ္။ ေနာက္ ႏွစ္လ၊ သံုးလေလာက္ၾကာမွ သူတေယာက္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကို ေရာက္ေနတာ သိရတယ္။ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသ မွန္းလည္းမသိ၊ သူ႐ွိေနတာကို သိရေတာ့ က်မ အတြက္ စိတ္အနည္းငယ္္ သက္ သာ သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ “ဘယ္အခ်ိန္မ်ား ငါ့လာျပီး စစ္ေဆး ေမးျမန္းမလည္း” အေတြးစိတ္နဲ႔ မႏၱေလးက အေမ့အိမ္ျပန္ခဲ့ရတယ္။
ေသာကေတြ ေပြ႕ပိုက္ထားတဲ့ က်မ ည ညဆို အိပ္လု႔ိ မရ၊ ေခြးေဟာင္သံၾကားတိုင္း ထ ထၾကည့္ရ၊ ငါ႔မ်ား လာဖမ္း သလား ေပါ႔။ ဒီၾကားထဲ သူ႔အတြက္ စိတ္ပူရ၊ သူ႕အေဖက သူ႕သားအတြက္ ဂုဏ္ယူ မဆံုးေပါ႔။ ၂ ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူတိုက္ပြဲမွာ ဒဏ္ရာရ တယ္ ၾကားတယ္။ က်မ ႏွလံုးသား ျပဳတ္ထြက္ မတတ္ တံုခါသြားတယ္။“ဒီတသက္ သူနဲ႔ ျပန္ဆံုႏိုင္ပါဦးမလား”
မွတ္မွတ္ရရ က်မ အဲဒီေန႔က ေပ်ာ္ကလည္းေပ်ာ္၊ ေၾကာက္ကလည္းေၾကာက္၊ ငါး ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ သူ႔ဆီက က်မအတြက္ စာတေစာင္ ေရာက္လာတယ္။ သူ႔စာေလးကို ကိုင္ထားတဲ့ က်မ လက္ဖ်ားေတြမ်ားဆို ေအးလို႔၊ လူကြယ္ရာမွာ စာကို ေဖါက္ဖတ္လိုက္ ေတာ့ ေနေကာင္း က်မၼာေၾကာင္း စာတိုေလးနဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ …
“ခြင့္လြတ္လိုက္ျပီ မခင္သီ”
ႏွစ္ႏွစ္ကာ
ျပစ္ခြါရက္ပါဘု
ေမာင့္ေမတၱာ
ေမ႔ရင္မွာ စုေစ
လြမ္းမ်က္ရည္ သုတ္လိုက္ေပေတာ့
(႐ွင္မေရ …)
ဘ၀သစ္ သာထု။ ။
ပါးျပင္ေပၚက စီးဆင္းျဖတ္သန္းသြားတဲ့ မ်က္ရည္ေတြက က်မ ႏွလံုးအိမ္တြင္းသို႔ စီးဆင္း၀င္ေရာက္သြားတယ္။ က်မ သူနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္သည္၊ ေမးခ်င္သည္၊ သူ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီလို ေရးလိုက္ရသနည္း၊ က်မရဲ႕ သစၥာတရားကို သူ မယံုၾကည္၍ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ သူ႔မွာ က်မကို မသိေစ ခ်င္ေသာ အေၾကာင္းတခု ႐ွိေနမယ္လို႔ က်မ ထင္မိတယ္။ “သူ သစၥာ မမဲ႔တန္ေကာင္းပါရဲ႕”
ေမွ်ာ္ေတြးရျခင္း ဒုကၡေတြနဲ႔ က်မကို ဘယ္သူမွ စာနာနားလည္းေပးႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ သူ႕စာရတာ သံုးႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ျပီ၊ သူ႕ဆီက ေနာက္ထပ္ ဘာအေၾကာင္းမွ မၾကားရ။ က်မ ညစာ စားရန္ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္ ဖုန္းေခၚသံၾကားလို႔ သြားကိုင္လိုက္တယ္။ ဒီေန႔ဟာ က်မအတြက္ သူ႔အသံကို ႐ွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ျပန္ ၾကားလိုက္ရတယ္။ က်မ ၀မ္းသာရ မလို ၀မ္းနည္းရ မလို ရင္ထဲ တမ်ဳိးႀကီး ျဖစ္သြားတယ္။ စိတ္မခ်မ္းသာစရာတခုက သူ႕ဘ၀ တဆစ္ခ်ဳိး ေျပာင္းလဲြသြားခဲ႔တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်မ သူနဲ႔ တလ တခါ ႏွစ္လ တခါ ဖုန္းေျပာ ျဖစ္ၾကတယ္။
က်မ သူ႕အေပၚ သစၥာ႐ွိသလို သူကလည္း က်မအေပၚ ေမတၱာမဖ်က္ခဲ့ဘူး။ သူ ဘယ္ဘ၀မ်ဳိး ေရာက္ေန ေရာက္ေန က်မဟာ သူ႕ရဲ႕ ဇနီးမယား တေယာက္အေနနဲ႕ တာ၀န္ေက်ဖို႔ လိုတယ္ မဟုတ္လား။ က်မ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သလုိ သူနဲ႔ ျပန္ဆံုေတြ႕ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ျပန္လည္ ဆံုေတြ႕ခ်ိန္ဟာ က်မတို႔ ခြဲခြါခဲ့တာ ၁၆ ႏွစ္ ၾကာခဲ့ပါျပီ္။
သစၥာမဖ်က္၊ ေမတၱာဆက္က ေ၀းကြာသူတိုင္း ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ ႏိုင္ၾကပါေစ။
