"အား ... အမေလး ... "
ဝမ္းဗိုက္တြင္းမွ ႐ုံးကန္မႈေၾကာင့္ နာက်င္စြာ ခံစားေနရသည့္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ မိခင္တစ္ေယာက္ ညီးၫူေနသည္။
ကေလး၏ တြန္းကန္အား မည္မ ွ်ရွိသည္ကို မိခင္၏ မ်က္ႏွာက ၫြန္ျပေနသည္။
ဖိႏွိပ္မႈမ်ားကို တြန္းလွန္ဆန္႔က်င္ၾကသူမ်ား ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ အုံခဲလ ွ်က္ ...
လူလႈိင္းႀကီးမ်ား တလိမ့္လိမ့္ႏွင့္ ဒီေရအလား ႀကီးထြားလာသည္။"မီးဖြားမဲ့ လူနာရွင္ ရွိလား"
တာဝန္က် သူနာျပဳဆရာမ ေအာ္၍ ေမးလိုက္သည္။
"ရွိပါတယ္ ရွင္" အမ်ိဳးသမီးတဦးက ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖလိုက္သည္။
"ရွင္က သူနဲ႔ ဘာေတာ္လဲ" "သူအမ်ိဳးသားေကာ"
"က်မ က သူ႕အမပါ" "သူ႔အမ်ိဳးသားက ... ဟို အဲ ေရာက္မလာေသးဘူး"
အမ်ိဳးသမီး က ဆိုးရိမ္ အားငယ္မႈမ်ားျဖင့္ ျပန္ေျဖသည္။
"လိုအပ္ပါက ခြဲစိတ္ခြင့္ျပဳေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးဖို႔ လိုေနပါတယ္"
"က်မ ထိုးေပးပါ့မယ္" ေျပာေျပာဆိုဆို သူနာျပဳဆရာမ ယူလာေသာ စာ႐ြက္ေပၚတြင္ လက္မွတ္ထိုးေပးလိုက္သည္။
႐ုတ္တရက္ ခေလး တြန္းကန္မႈေၾကာင့္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္က သူ၏ နာက်င္မႈကို စကားတလုံးတည္းျဖင့္ ေဖၚျပလိုက္သည္။
အား ... ....
ဒိုင္း ..ဒိုင္း ...
လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ား အစား ေသနတ္သံမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။
အေျပးအလႊား အကာအကြယ္ ရွာေဖြၾက၍ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ။
ေအာ္သူက ေအာ္၊ ဆဲသူက ဆဲ၊ လဲသူက လဲ၊ စြဲသူက စြဲ၊ အႏၲိာ႐ုံ ျမင္ကြင္းထဲမွာ
"ဟာ ဟိုမွာ တစ္ေယာက္ ေသသြားၿပီ"
"မိုက္႐ိုင္းလိုက္ၾကတာကြာ"
အူဝဲ ... အူဝဲ ...
"ေမြးၿပီရွင့္ ေမြးၿပီ"
"ဘာေလးလဲ ဆရာမ"
"မိန္းကေလး ၀ဝကစ္ကစ္ ခ်စ္စရာေလး"
"ဆရာမ မိခင္အေျခအေနေလး"
"က်မၼာပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ စိတ္က်ေနပုံရတယ္"
စကားတေျပာေျပာႏွင့္ လူနာရွင္ အမ်ိဳးသမီးက သူနာျပဳဆရာမ ေခၚေဆာင္သြား လူနာခန္းရွိရာသို႔ လိုက္ပါသြားသည္။
အခန္းဝသို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ပင္ အခန္းတြင္း ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ လူနာရွင္ အမ်ိဳးသမီး၏ မ်က္ဝန္းမွ မ်က္ရည္မ်ား ပါးျပင္ေပၚသို႔ ေျဖးညင္းစြာ စိးဆင္းလာသည္။
သမီးေလးကို ေထြးပိုက္ထားေသာ သူမသည္ ခံစား နာက်ဥ္းမႈမ်ားကို တတ္ႏိုင္သမ ွ် ထိမ္းခ်ဳပ္ထား၏။ သူမ၏ မ်က္ႏွာတြင္ မ်က္ရည္ မရွိ၊ မ်က္လုံးမ်ားကား မ်က္ႏွာခ်က္ကို တည့္တည့္.ၾကည့္ရင္း မဲ့ၿပဳံးေလး ၿပဳံးလ ွ်က္ ...။
၈.၈.၂၀၁၁
ဒီေန႔ က်မ အသက္ ၂၃ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ။
အေမလည္း တစ္စုံတရာကို မ်က္ေတာင္မခတ္ ၾကည့္ရင္း မဲ့ၿပဳံးေလး ၿပဳံးေနဆဲပါ။
"အေဖေရ ..."
ၫို(ျမန္မာ)
Showing posts with label ေဆာင္းပါး/စကားေျပ/၀တၱဳ. Show all posts
Showing posts with label ေဆာင္းပါး/စကားေျပ/၀တၱဳ. Show all posts
Tuesday, August 9, 2011
ေမြးေန႔လက္ေဆာင္
Wednesday, March 23, 2011
ေသနတ္ကို အမိန္႔ေပးႏိုင္ရင္ အစိုးရ ျဖစ္တဲ့ေခတ္
ႏိုင္ငံတကာ ျပကၡဒိန္မွာ ႏွစ္သစ္ တႏွစ္ကူးတယ္ဆိုတာနဲ႔ ဗမာျပည္မွာ လြတ္လပ္ေရးေန႔၊ ျပည္ေထာင္စုေန႔၊ ဖက္ဆစ္ ေတာ္လွန္ေရးေန႔၊ အနီးေခတ္ဗမာ့သမိုင္းမွာ ဂုဏ္ယူစရာ အေကာင္းဆံုး အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြ တခုၿပီးတခုဆက္ေနခဲ့ၿပီး အဲဒီေနာက္မွာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူး အတာသဘင္ပြဲေတာ္ကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။
ႏွစ္သစ္တႏွစ္ကို အင္မတန္ၾကက္သေရ ႐ွိစြာျဖတ္သန္းရတာပါ။ ဒါေပမဲ့အခုေတာ့ မတ္လ၂ရက္ေန႔ ေရာက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းတာကို ဂုဏ္ႁပု ထားတဲ့ “လယ္သမားေန႔”၊ မတ္လ ၂၇ရက္ေန႔ ေရာက္ေတာ့ ျပည္သူလူထုကို သတ္ျဖတ္ေနတဲ့ ေၾကးစားတပ္ကိုဂုဏ္ႁပုထားတဲ့ ေၾကးစားတပ္ေန႔ တို႔ကိုျဖတ္သန္းရပါတယ္။ အင္မတန္မွ ၾကက္သေရယုတ္ပါတယ္။ သံဃာေတြကို သတ္တဲ့၊ အမ်ိဳးသမီးေတြကို မုဒိန္းက်င့္တဲ့ တပ္ေတြကို သေျပပန္းကမ္း၊ နံ႔သာဖ်န္းခိုင္းေနတာဟာ ျမင္ရသူတိုင္းကို ေစာ္ကားေနသလိုပါပဲ။
တကယ္က်ေတာ့ နအဖစစ္ဗိုလ္ေတြဟာ ဒီတပ္မေတာ္ရဲ႕“ျဗဟၼာႀကီးေလးဦး”လို႔ဆိုရမယ့္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၊ ဘီအိုင္ေအ၊ ဘီဒီေအ စတာေတြကိုေမ့ပစ္၊ ေခ်ာင္ထိုးလိုက္ၾကပါၿပီ။ သူတို႔ရဲ႕သမိုင္းစာအုပ္ထဲမွာ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊတို႔ တေတြဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ ထက္ျမင့္ျမတ္၊ သူတို႔ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ ဓားျပတပ္၊ မုဒိန္းတပ္ႀကီးဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႕အမိအဖေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အခုကိုပဲ လႊတ္ေတာ္နဲ႔သမတရဲ႕အထက္က ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္လို႔ေတြ႔ေနရပါၿပီ၊
သမိုင္းကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ တပ္မေတာ္ဟာ လြတ္လပ္ေရးရကာစ တုန္းက ဖဆပလ အစိုးရရဲ႕ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို လက္ခံခဲ့ပါေသးတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္တိုက္ေနရလို႔ ရန္ကုန္အစိုးရ သာသာက်န္ေတာ့တဲ့အခါမွာ ဦးႏုက အိႏၵိယကေန လက္နက္ခဲ ယမ္းေတာင္းေပးတာ ဘာညာေတြလုပ္ေပးေနေတာ့ စစ္တပ္ဟာ တည္႐ွိေနတဲ့ အစိုးရရဲ႕ အမိန္႔ကိုနာခံပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ကူမင္တန္ တ႐ုတ္ျဖဴ က်ဴးေက်ာ္မႈျဖစ္ပြားလာေတာ့လည္း တည္႐ွိေနတဲ့အစိုးရက ကုလသမဂၢမွာဒီကိစၥကို ေျပာေနဆိုေန တာေတြ လုပ္ေနတာျဖစ္ေတာ့ စစ္တပ္ဟာအစိုးရရဲ႕စကားကို နားေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖဆပလ အတြင္း ဂိုဏ္းတိုက္ပြဲေတြစတင္ ေပၚေပါက္လာတာနဲ႕အမွ် ဆို႐ွယ္လစ္အုပ္စုဟာ သူတို႔ရဲ႕ဆို႐ွယ္လစ္ပါတီ၀င္ေတြျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းကအစ စစ္တပ္ထိပ္သီးပိုင္းက လူေတြကိုစည္း႐ံုးတာလုပ္ပါေတာ့တယ္။ ၁၉၅၆ခုႏွစ္ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ စစ္တပ္ကဖဆပလအဖြဲ႕ကိုယ္စား အတိုက္အခံေတြကိုသတ္တာ၊ “ဆံုးမတာ” ေတြလုပ္ေပးတာဟာ စစ္တပ္အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံ ေရးမွာဘက္လိုက္လာတာကို အထင္အ႐ွားျပလာတာျဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ဟာ အာဏာရအစိုးရရဲ႕စစ္တပ္မဟုတ္ ေတာ့ပဲ ဖဆပလရဲ႕စစ္တပ္ျဖစ္လာေနတဲ့ လကၡဏာပါ။
ဒီလိုနဲ႔ ဖဆပလအတြင္းအက္စႁပုလာေတာ့ ဆို႐ွယ္လစ္ေတြဟာ စစ္တပ္ကိုကုိယ့္လူအျဖစ္အပိုင္တြက္ပါေတာ့တယ္။ တြက္လည္းတြက္ေလာက္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကစစ္တပ္ထိပ္ပိုင္းရဲ႕ ရာခိုင္ႏႈန္း၈၀ေလာက္ဟာ ဆို႐ွယ္လစ္ပါတီ အႏႊယ္ေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဦးဗေဆြ-ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔ကဒီလိုသိမ္းသြင္းတာကို ဗိုလ္ေန၀င္းလို႐ွစ္စပ္ကလည္တဲ့လူက မသိပဲေနပါ့မလား။ ဖဆပလထိပ္ပိုင္းမွာကြဲၿပီးယိုင္ေနတာ၊ ျပည္သူလူထုကဖဆပလအစိုးရကို အယံုအၾကည္ေလ်ာ့နည္း လာတာ စတာေတြကို ႐ွစ္စပ္ကလည္တဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းကေကာင္းေကာင္းသတိထားမိပါတယ္။ အဲဒီလိုဖ႐ိုဖရဲ အားနည္း ေနတဲ့အုပ္စိုးသူကို ေသနတ္နဲ႔အမိန္႔ေပးရင္ရတယ္လို႔ ဗိုလ္ေန၀င္းကအေျခအေနမွန္တြက္လိုက္မိ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၅၈ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းပြဲကို ေဖာ္ထုတ္လိုက္တာပါပဲ။ ဗိုလ္ေန၀င္းတြက္တာမွန္ပါတယ္။ ဦးႏုကလည္းအာဏာကို အသာတၾကည္ထိုးေပးတာပါပဲ။ ေဆြၿငိမ္းအုပ္စုကေတာ့ အာဏာသိမ္းတာကိုေတာင္ ေထာက္ခံလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒီေနာက္မွာေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာအာဏာသိမ္းရတာ အင္မတန္လြယ္ကူတယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီး အိမ္ေစာင့္ အစိုးရလို႔ ေၾကညာထားမိတဲ့အေလ်ာက္ ၁၉၆၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရတဲ့ ပထစကို အာဏာလႊဲေပးလိုက္ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ သူ႕အုပ္စုတခုကို အေသအခ်ာ ျပင္ဆင္ တည္ေဆာက္ပါေတာ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္အပါ သူ႔ကို ပုခံုးခ်င္းယွဥ္ႏိုင္မယ္ထင္ရတဲ့၊ ႏိုင္ငံေရး ၀ကၤဘာရဲ႕အေကြ႕အခ်ိဳးေတြမွာ သူ႔ကိုအာခံမယ္လိုထင္ရတဲ့ ဆို႐ွယ္လစ္စစ္ဗိုလ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကို တပ္ထဲကပ'ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း ေသနတ္နဲ႔လုပ္တဲ့အစီအစဥ္မို႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လြယ္လြယ္ ကူကူပဲ ၿပီးေျမာက္သြားပါတယ္။
၁၉၆၂ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းတာဟာ ရာသက္ပန္အစိုးရတရပ္ထူေထာင္တာပါပဲ။ ၅၈ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းမႈဟာ အစမ္း အာဏာသိမ္းတာ၊ ၆၂ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းမႈဟာ တကယ္တမ္းအာဏာသိမ္းတာလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ဗမာႏိုင္ငံမွာ ေသနတ္ကိုအမိန္႔ေပးႏိုင္သူဟာ အစိုးရကိုအမိန္႔ေပးႏိုင္တဲ့အဆင့္ကေန ေသနတ္ကိုအမိန္႔ေပးႏိုင္သူဟာ အစိုးရလုပ္တယ္ ဆိုတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္သြားပါၿပီ။ ဒါကိုေျပာင္းျပန္ေျပာရရင္ ေသနတ္ကိုအမိန္႔မေပးႏိုင္ရင္ အစိုးရမလုပ္ခ်င္နဲ႕လို႔ ေလာဂ်စ္ဆြဲယူလို႔ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ သက္တမ္း႐ွည္လာေတာ့ ဗမာျပည္စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ကို အုတ္ျမစ္ခ် အသက္သြင္းခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းအပါ ထိပ္သီးအေျမာက္အျမားဟာ ေသနတ္ကိုအမိန္႔ေပးႏိုင္တဲ့ ေနရာကေန စြန္႔ခြာတယ္ဆိုတာနဲ႕ ေသနတ္ကိုအမိန္႔ေပးတဲ့ တျခားတေယာက္ကသူတို႔ကိုျပန္အမိန္႔ေပးတာေတြ ခံၾကရပါေတာ့တယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းအျဖစ္ကေန သင္ခန္းစာယူထားတဲ့ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊတို႔ေရးဆြဲလိုက္တဲ့ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒမွာ သူတို႔ရဲ႕ေ႐ြးေကာက္ပြဲေတြကတင္လာမယ့္ လႊတ္ေတာ္ေတြကေန ေသနတ္ကို(တပ္ကို)အမိန္႔မေပးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပမ္းစားေရးဆြဲထားတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို သတိႁပုပါ။ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌနဲ႕၀န္ႀကီးခ်ဳပ္-သမတခန္႔ထားတာထက္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးနဲ႕ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ခန္႔ထားတာေတြက ပိုၿပီးၾကန္႔ၾကာေနတာတို႔ဟာ တိုင္းျပည္မွာဘယ္တာ၀န္၊ ဘယ္ရာထူးက အေရးပါဆံုး ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ျပသေနတာတမ်ိဳးပါပဲ။ ဒါ့အျပင္ အစိုးရထဲက အစိုးရဆိုတာထက္ ဆိုးတဲ့ အစိုးရ အျပင္က အစိုးရလို႔ဆိုရမယ့္ အကလက (အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရး ႏွင့္လံုႃခံုေရးေကာင္စီ) ဆိုတာကလည္း တသီးတျခား၊ ထီးထီးမားမားတည္႐ွိေနပါေသးတယ္။
ဒီလိုသိသာထင္႐ွားတဲ့အခ်က္ေတြ ႐ွိေနပါလ်က္ကနဲ႔လည္း နဂိုကတည္းကနအဖစစ္အစိုးရကို အသိအမွတ္ႁပု လူရာ သြင္းခ်င္ေနၾကတဲ့ ျပည္တြင္းျပည္ပက လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အဖြဲ႔အစည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ဟာ ၾကပ္ေျပးမွာလႊတ္ေတာ္တခု ေပၚလိုက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ပဲ အရပ္သားအစိုးရျဖစ္ၿပီ လို႔တမ်ိဳး၊ အရင္ကထက္ေတာ့ ေတာ္ေသးတာပဲဆိုလို႔ တမ်ိဳးမ်ိဳး တေကာင္ထဲရတဲ့ ဖြတ္ကေလးကို ေခါင္းပြတ္ၾကည့္၊ အၿမီးလွန္ၾကည့္ လုပ္ေနၾကပါတယ္။ မေမ့သင့္တာက အစိုးရတရပ္ဟာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲသဏၭာန္နဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာပဲျဖစ္ေစ၊ တျခားဘယ္သဏၭာန္နဲ႕ဖြဲ႔စည္းထားတာပဲျဖစ္ေစ စစ္တပ္ကို ျပည္သူ လူထုခ်ဳပ္ကိုင္မႈေအာက္က ခြဲထုတ္ၿပီး သီးသန္႔ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားရင္ အဲဒီအစိုးရဟာ စစ္အာဏာ႐ွင္အစိုးရပဲျဖစ္ေနမွာပဲဆိုတဲ့ အခ်က္ပါ။ အ၀တ္အစား၊ အေျပာစကား၊ အေရးအၾကြားေတြကို ၾကည့္ၿပီး သတ္မွတ္ေနလို႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအရ ညံ့ဖ်င္းရာ က်လြန္းတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
ဒီေန႔ဗမာျပည္မွာ တပ္မေတာ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အဓိကအက်ဆံုးျပႆနာဟာ တပ္မေတာ္က ိုျပည္သူလူထုရဲ႕ကြပ္ကဲမႈ ေအာက္ျပန္ပို႔ေရးျဖစ္ပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ျပည္သူလူထုကို အစစ္အမွန္ ကိုယ္စားႁပုတဲ့ အစိုးရတရပ္ရဲ႕ အမိန္႔ကိုနာခံတဲ့ တပ္ျဖစ္ေစဖိုျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ နအဖရဲ႕၂၀၀၈ဖြဲ႔စည္းပံုအရဆိုရင္ ဒီစစ္တပ္ႀကီးဟာအကလက (အမ်ိဳးသားကာကြယ္ ေရးႏွင့္လံုႃခံုေရးေကာင္စီ) နဲ႕ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕အမိန္႔ကိုပဲ နာခံမယ္ဆိုတာလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒီစစ္အုပ္စု တခုရဲ႕လက္ကိုင္တုတ္လိုျဖစ္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္ဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ဂုပ္ေပၚမွာ၀ဲေနတဲ့ဓား၊ တိုင္းျပည္အထက္မွာပ်ံ၀ဲၿခိမ္း ေျခာက္ေနတဲ့ ဗံုးႀကံေလယာဥ္ႀကီးလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ စစ္တပ္ကို စစ္တန္းလ်ား ပို႔ရမယ့္အစား လႊတ္ေတာ္ထဲ၊ အိမ္ဦးခန္း ထဲကိုေခၚသြင္းလာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ လႊတ္ေတာ္က မခ်ဳပ္ထိန္းႏိုင္တ ဲ့ဒီစစ္တပ္ကို အခ်ိန္မေ႐ြးအာဏာသိမ္းပိုင္ခြင့္ေတြ ေပးထားပါတယ္။
အခုလိုျပည္သူနဲ႕စစ္တပ္ဆက္ဆံေရးမွာ ဘုရားကားေအာက္ေမ်ာက္ကားအထက္ျဖစ္ေနတဲ့ အေနအထားကိုျပန္ မေျပာင္းႏိုင္ေသးသေ႐ြ႕ တိုင္းျပည္ဟာစစ္တပ္ရဲ႕အႏိုင္က်င့္မႈကို ခံေနရပါလိမ့္မယ္။ ျပည္သူလူထုကို စစ္တပ္ရဲ႕လုပ္စာ စားေနရတယ္ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ိဳးဖယ္႐ွားၿပီး ျပည္သူလူထုဟာ တပ္မေတာ္ရဲ႕ေမြးမိဘ၊ ေကၽြးမိဘျဖစ္ေၾကာင္း တပ္မေတာ္သားေတြကို သေဘာေပါက္ေအာင္ လုပ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ သဘာ၀ကပ္ေဘးေတြ ႀကံဳေတြ႔ရရင္ တပ္မေတာ္ဟာ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာလို ေ႐ွ႔တန္းကထြက္လာၿပီး လူထုကိုကူညီ။ ကယ္ဆယ္တဲ့အေနအထား မ်ိဳးျပန္ေရာက္မွ လူထုနဲ႔တပ္မေတာ္ဆက္ဆံေရးလည္း တျဖည္းျဖည္းပံုမွန္ဆီျပန္ေရာက္မွာပါ။ အဲဒီလိုမဟုတ္လို႔ကေတာ့ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊတို႕ေကၽြးေမြးတာစားၿပီး လူထုအေပၚႏိုင္စားေနတဲ့ လူထုခ်ဥ္ဖတ္ပဲျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ။
တကယ္က်ေတာ့ နအဖစစ္ဗိုလ္ေတြဟာ ဒီတပ္မေတာ္ရဲ႕“ျဗဟၼာႀကီးေလးဦး”လို႔ဆိုရမယ့္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၊ ဘီအိုင္ေအ၊ ဘီဒီေအ စတာေတြကိုေမ့ပစ္၊ ေခ်ာင္ထိုးလိုက္ၾကပါၿပီ။ သူတို႔ရဲ႕သမိုင္းစာအုပ္ထဲမွာ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊတို႔ တေတြဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ ထက္ျမင့္ျမတ္၊ သူတို႔ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ ဓားျပတပ္၊ မုဒိန္းတပ္ႀကီးဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႕အမိအဖေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အခုကိုပဲ လႊတ္ေတာ္နဲ႔သမတရဲ႕အထက္က ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္လို႔ေတြ႔ေနရပါၿပီ၊
သမိုင္းကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ တပ္မေတာ္ဟာ လြတ္လပ္ေရးရကာစ တုန္းက ဖဆပလ အစိုးရရဲ႕ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို လက္ခံခဲ့ပါေသးတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္တိုက္ေနရလို႔ ရန္ကုန္အစိုးရ သာသာက်န္ေတာ့တဲ့အခါမွာ ဦးႏုက အိႏၵိယကေန လက္နက္ခဲ ယမ္းေတာင္းေပးတာ ဘာညာေတြလုပ္ေပးေနေတာ့ စစ္တပ္ဟာ တည္႐ွိေနတဲ့ အစိုးရရဲ႕ အမိန္႔ကိုနာခံပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ကူမင္တန္ တ႐ုတ္ျဖဴ က်ဴးေက်ာ္မႈျဖစ္ပြားလာေတာ့လည္း တည္႐ွိေနတဲ့အစိုးရက ကုလသမဂၢမွာဒီကိစၥကို ေျပာေနဆိုေန တာေတြ လုပ္ေနတာျဖစ္ေတာ့ စစ္တပ္ဟာအစိုးရရဲ႕စကားကို နားေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖဆပလ အတြင္း ဂိုဏ္းတိုက္ပြဲေတြစတင္ ေပၚေပါက္လာတာနဲ႕အမွ် ဆို႐ွယ္လစ္အုပ္စုဟာ သူတို႔ရဲ႕ဆို႐ွယ္လစ္ပါတီ၀င္ေတြျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းကအစ စစ္တပ္ထိပ္သီးပိုင္းက လူေတြကိုစည္း႐ံုးတာလုပ္ပါေတာ့တယ္။ ၁၉၅၆ခုႏွစ္ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ စစ္တပ္ကဖဆပလအဖြဲ႕ကိုယ္စား အတိုက္အခံေတြကိုသတ္တာ၊ “ဆံုးမတာ” ေတြလုပ္ေပးတာဟာ စစ္တပ္အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံ ေရးမွာဘက္လိုက္လာတာကို အထင္အ႐ွားျပလာတာျဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ဟာ အာဏာရအစိုးရရဲ႕စစ္တပ္မဟုတ္ ေတာ့ပဲ ဖဆပလရဲ႕စစ္တပ္ျဖစ္လာေနတဲ့ လကၡဏာပါ။
ဒီလိုနဲ႔ ဖဆပလအတြင္းအက္စႁပုလာေတာ့ ဆို႐ွယ္လစ္ေတြဟာ စစ္တပ္ကိုကုိယ့္လူအျဖစ္အပိုင္တြက္ပါေတာ့တယ္။ တြက္လည္းတြက္ေလာက္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကစစ္တပ္ထိပ္ပိုင္းရဲ႕ ရာခိုင္ႏႈန္း၈၀ေလာက္ဟာ ဆို႐ွယ္လစ္ပါတီ အႏႊယ္ေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဦးဗေဆြ-ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔ကဒီလိုသိမ္းသြင္းတာကို ဗိုလ္ေန၀င္းလို႐ွစ္စပ္ကလည္တဲ့လူက မသိပဲေနပါ့မလား။ ဖဆပလထိပ္ပိုင္းမွာကြဲၿပီးယိုင္ေနတာ၊ ျပည္သူလူထုကဖဆပလအစိုးရကို အယံုအၾကည္ေလ်ာ့နည္း လာတာ စတာေတြကို ႐ွစ္စပ္ကလည္တဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းကေကာင္းေကာင္းသတိထားမိပါတယ္။ အဲဒီလိုဖ႐ိုဖရဲ အားနည္း ေနတဲ့အုပ္စိုးသူကို ေသနတ္နဲ႔အမိန္႔ေပးရင္ရတယ္လို႔ ဗိုလ္ေန၀င္းကအေျခအေနမွန္တြက္လိုက္မိ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၅၈ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းပြဲကို ေဖာ္ထုတ္လိုက္တာပါပဲ။ ဗိုလ္ေန၀င္းတြက္တာမွန္ပါတယ္။ ဦးႏုကလည္းအာဏာကို အသာတၾကည္ထိုးေပးတာပါပဲ။ ေဆြၿငိမ္းအုပ္စုကေတာ့ အာဏာသိမ္းတာကိုေတာင္ ေထာက္ခံလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒီေနာက္မွာေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာအာဏာသိမ္းရတာ အင္မတန္လြယ္ကူတယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီး အိမ္ေစာင့္ အစိုးရလို႔ ေၾကညာထားမိတဲ့အေလ်ာက္ ၁၉၆၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရတဲ့ ပထစကို အာဏာလႊဲေပးလိုက္ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ သူ႕အုပ္စုတခုကို အေသအခ်ာ ျပင္ဆင္ တည္ေဆာက္ပါေတာ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္အပါ သူ႔ကို ပုခံုးခ်င္းယွဥ္ႏိုင္မယ္ထင္ရတဲ့၊ ႏိုင္ငံေရး ၀ကၤဘာရဲ႕အေကြ႕အခ်ိဳးေတြမွာ သူ႔ကိုအာခံမယ္လိုထင္ရတဲ့ ဆို႐ွယ္လစ္စစ္ဗိုလ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကို တပ္ထဲကပ'ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း ေသနတ္နဲ႔လုပ္တဲ့အစီအစဥ္မို႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လြယ္လြယ္ ကူကူပဲ ၿပီးေျမာက္သြားပါတယ္။
၁၉၆၂ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းတာဟာ ရာသက္ပန္အစိုးရတရပ္ထူေထာင္တာပါပဲ။ ၅၈ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းမႈဟာ အစမ္း အာဏာသိမ္းတာ၊ ၆၂ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းမႈဟာ တကယ္တမ္းအာဏာသိမ္းတာလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ဗမာႏိုင္ငံမွာ ေသနတ္ကိုအမိန္႔ေပးႏိုင္သူဟာ အစိုးရကိုအမိန္႔ေပးႏိုင္တဲ့အဆင့္ကေန ေသနတ္ကိုအမိန္႔ေပးႏိုင္သူဟာ အစိုးရလုပ္တယ္ ဆိုတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္သြားပါၿပီ။ ဒါကိုေျပာင္းျပန္ေျပာရရင္ ေသနတ္ကိုအမိန္႔မေပးႏိုင္ရင္ အစိုးရမလုပ္ခ်င္နဲ႕လို႔ ေလာဂ်စ္ဆြဲယူလို႔ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ သက္တမ္း႐ွည္လာေတာ့ ဗမာျပည္စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ကို အုတ္ျမစ္ခ် အသက္သြင္းခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းအပါ ထိပ္သီးအေျမာက္အျမားဟာ ေသနတ္ကိုအမိန္႔ေပးႏိုင္တဲ့ ေနရာကေန စြန္႔ခြာတယ္ဆိုတာနဲ႕ ေသနတ္ကိုအမိန္႔ေပးတဲ့ တျခားတေယာက္ကသူတို႔ကိုျပန္အမိန္႔ေပးတာေတြ ခံၾကရပါေတာ့တယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းအျဖစ္ကေန သင္ခန္းစာယူထားတဲ့ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊတို႔ေရးဆြဲလိုက္တဲ့ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒမွာ သူတို႔ရဲ႕ေ႐ြးေကာက္ပြဲေတြကတင္လာမယ့္ လႊတ္ေတာ္ေတြကေန ေသနတ္ကို(တပ္ကို)အမိန္႔မေပးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပမ္းစားေရးဆြဲထားတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို သတိႁပုပါ။ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌနဲ႕၀န္ႀကီးခ်ဳပ္-သမတခန္႔ထားတာထက္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးနဲ႕ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ခန္႔ထားတာေတြက ပိုၿပီးၾကန္႔ၾကာေနတာတို႔ဟာ တိုင္းျပည္မွာဘယ္တာ၀န္၊ ဘယ္ရာထူးက အေရးပါဆံုး ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ျပသေနတာတမ်ိဳးပါပဲ။ ဒါ့အျပင္ အစိုးရထဲက အစိုးရဆိုတာထက္ ဆိုးတဲ့ အစိုးရ အျပင္က အစိုးရလို႔ဆိုရမယ့္ အကလက (အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရး ႏွင့္လံုႃခံုေရးေကာင္စီ) ဆိုတာကလည္း တသီးတျခား၊ ထီးထီးမားမားတည္႐ွိေနပါေသးတယ္။
ဒီလိုသိသာထင္႐ွားတဲ့အခ်က္ေတြ ႐ွိေနပါလ်က္ကနဲ႔လည္း နဂိုကတည္းကနအဖစစ္အစိုးရကို အသိအမွတ္ႁပု လူရာ သြင္းခ်င္ေနၾကတဲ့ ျပည္တြင္းျပည္ပက လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အဖြဲ႔အစည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ဟာ ၾကပ္ေျပးမွာလႊတ္ေတာ္တခု ေပၚလိုက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ပဲ အရပ္သားအစိုးရျဖစ္ၿပီ လို႔တမ်ိဳး၊ အရင္ကထက္ေတာ့ ေတာ္ေသးတာပဲဆိုလို႔ တမ်ိဳးမ်ိဳး တေကာင္ထဲရတဲ့ ဖြတ္ကေလးကို ေခါင္းပြတ္ၾကည့္၊ အၿမီးလွန္ၾကည့္ လုပ္ေနၾကပါတယ္။ မေမ့သင့္တာက အစိုးရတရပ္ဟာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲသဏၭာန္နဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာပဲျဖစ္ေစ၊ တျခားဘယ္သဏၭာန္နဲ႕ဖြဲ႔စည္းထားတာပဲျဖစ္ေစ စစ္တပ္ကို ျပည္သူ လူထုခ်ဳပ္ကိုင္မႈေအာက္က ခြဲထုတ္ၿပီး သီးသန္႔ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားရင္ အဲဒီအစိုးရဟာ စစ္အာဏာ႐ွင္အစိုးရပဲျဖစ္ေနမွာပဲဆိုတဲ့ အခ်က္ပါ။ အ၀တ္အစား၊ အေျပာစကား၊ အေရးအၾကြားေတြကို ၾကည့္ၿပီး သတ္မွတ္ေနလို႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအရ ညံ့ဖ်င္းရာ က်လြန္းတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
ဒီေန႔ဗမာျပည္မွာ တပ္မေတာ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အဓိကအက်ဆံုးျပႆနာဟာ တပ္မေတာ္က ိုျပည္သူလူထုရဲ႕ကြပ္ကဲမႈ ေအာက္ျပန္ပို႔ေရးျဖစ္ပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ျပည္သူလူထုကို အစစ္အမွန္ ကိုယ္စားႁပုတဲ့ အစိုးရတရပ္ရဲ႕ အမိန္႔ကိုနာခံတဲ့ တပ္ျဖစ္ေစဖိုျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ နအဖရဲ႕၂၀၀၈ဖြဲ႔စည္းပံုအရဆိုရင္ ဒီစစ္တပ္ႀကီးဟာအကလက (အမ်ိဳးသားကာကြယ္ ေရးႏွင့္လံုႃခံုေရးေကာင္စီ) နဲ႕ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕အမိန္႔ကိုပဲ နာခံမယ္ဆိုတာလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒီစစ္အုပ္စု တခုရဲ႕လက္ကိုင္တုတ္လိုျဖစ္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္ဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ဂုပ္ေပၚမွာ၀ဲေနတဲ့ဓား၊ တိုင္းျပည္အထက္မွာပ်ံ၀ဲၿခိမ္း ေျခာက္ေနတဲ့ ဗံုးႀကံေလယာဥ္ႀကီးလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ စစ္တပ္ကို စစ္တန္းလ်ား ပို႔ရမယ့္အစား လႊတ္ေတာ္ထဲ၊ အိမ္ဦးခန္း ထဲကိုေခၚသြင္းလာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ လႊတ္ေတာ္က မခ်ဳပ္ထိန္းႏိုင္တ ဲ့ဒီစစ္တပ္ကို အခ်ိန္မေ႐ြးအာဏာသိမ္းပိုင္ခြင့္ေတြ ေပးထားပါတယ္။
အခုလိုျပည္သူနဲ႕စစ္တပ္ဆက္ဆံေရးမွာ ဘုရားကားေအာက္ေမ်ာက္ကားအထက္ျဖစ္ေနတဲ့ အေနအထားကိုျပန္ မေျပာင္းႏိုင္ေသးသေ႐ြ႕ တိုင္းျပည္ဟာစစ္တပ္ရဲ႕အႏိုင္က်င့္မႈကို ခံေနရပါလိမ့္မယ္။ ျပည္သူလူထုကို စစ္တပ္ရဲ႕လုပ္စာ စားေနရတယ္ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ိဳးဖယ္႐ွားၿပီး ျပည္သူလူထုဟာ တပ္မေတာ္ရဲ႕ေမြးမိဘ၊ ေကၽြးမိဘျဖစ္ေၾကာင္း တပ္မေတာ္သားေတြကို သေဘာေပါက္ေအာင္ လုပ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ သဘာ၀ကပ္ေဘးေတြ ႀကံဳေတြ႔ရရင္ တပ္မေတာ္ဟာ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာလို ေ႐ွ႔တန္းကထြက္လာၿပီး လူထုကိုကူညီ။ ကယ္ဆယ္တဲ့အေနအထား မ်ိဳးျပန္ေရာက္မွ လူထုနဲ႔တပ္မေတာ္ဆက္ဆံေရးလည္း တျဖည္းျဖည္းပံုမွန္ဆီျပန္ေရာက္မွာပါ။ အဲဒီလိုမဟုတ္လို႔ကေတာ့ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊတို႕ေကၽြးေမြးတာစားၿပီး လူထုအေပၚႏိုင္စားေနတဲ့ လူထုခ်ဥ္ဖတ္ပဲျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ။
ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း
Saturday, March 19, 2011
“ကြ်န္ေတာ္သိေသာ ေခ်ေဂြဗားရာဆုိတာ။”
ေခ်ေဂြဗားရာ သို့ ေခ် သို့မဟုတ္ အာနက္စတိုေခ်ေဂြဗားရား ကို ၁၉၂၈ခု ဇြန္လ ၁၄ရက္ေန့တြင္ အာဂ်င္တီး နားနိုင္ငံ၊ ရိုဆာရီယို၌ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ အသက္ ၂ နွစ္မွ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ထိ ပန္းနာေရာဂါသည္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ ေခ် သည္ အရြယ္ေရာက္လာသည့္ အခါ စာေပနဲ့ အားကစားကို အထူး ခံုမင္ လိုက္စားခဲ့သည္။
သခၤ်ာေတာ္သည့္ ေက်ာင္းသား။ ဖခင္က အဂၤ်င္နီယာ။ သူ့ကိုလည္း အဂၤ်င္နီယာအျဖစ္ကိုသာ ေရြးခ်ယ္ လိမ့္မည္ဟု ထင္ထားျက ေသာ္လည္း ငယ္စဥ္က ခူ်ခ်ာခဲ့သူပီပီ ဆရာဝန္အျဖစ္ကိုသာ သူေရြးခ်ယ္လိုက္ သည့္အတြက္ သူမိသားစုနဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအျကား အံ့အားသင့္ခဲ့ရသည့္သူ။
ကမာၻေက်ာ္ ေပ်ာက္က်ားေတာ္လွန္ေရးသမားျကီးေခ်သည္ သူ့နိုင္ငံမွာ စစ္မႈထမ္းဖို့ဆင့္ေခၚခံရေသာ္ လည္း စစ္မႈထမ္းရန္ မသင့္ေလ်ာ္ေသး၊ ဘဲြ့ရမွ စစ္မႈထမ္းရမည္ဟုဆိုျပီး အျငင္းခံခဲ့ရဖူးသည္။ ဒီေနရာ မွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝက စကားစစ္ထိုးပဲြ(ဒီဘိတ္)ေတြမွာ တံုးတိတိ အညာသားေလသံျဖင့္ တက္ေျပာေသာ ကိုေအာင္ဆန္းကို လူေတြေလွာင္ေျပာင္လို့ အကိုျဖစ္သူက စကားတက္မေျပာရန္ တားယူခဲ့ရသူ၊ ေနာင္ နိုင္ငံေက်ာ္၊ ကမာၻနဲ့ခီ် မိန့္ခြန္းေျပာေကာင္းခဲ့သည့္ ကြ်န္ေတာ္တို့နိုင္ငံ၏ လြတ္ လပ္ေရးဖခင္ျကီး ဗိုလ္ခု်ပ္ေအာင္ဆန္းကို သြားသတိယမိသည္။
သခၤ်ာေတာ္သည့္ ေက်ာင္းသား။ ဖခင္က အဂၤ်င္နီယာ။ သူ့ကိုလည္း အဂၤ်င္နီယာအျဖစ္ကိုသာ ေရြးခ်ယ္ လိမ့္မည္ဟု ထင္ထားျက ေသာ္လည္း ငယ္စဥ္က ခူ်ခ်ာခဲ့သူပီပီ ဆရာဝန္အျဖစ္ကိုသာ သူေရြးခ်ယ္လိုက္ သည့္အတြက္ သူမိသားစုနဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအျကား အံ့အားသင့္ခဲ့ရသည့္သူ။
ကမာၻေက်ာ္ ေပ်ာက္က်ားေတာ္လွန္ေရးသမားျကီးေခ်သည္ သူ့နိုင္ငံမွာ စစ္မႈထမ္းဖို့ဆင့္ေခၚခံရေသာ္ လည္း စစ္မႈထမ္းရန္ မသင့္ေလ်ာ္ေသး၊ ဘဲြ့ရမွ စစ္မႈထမ္းရမည္ဟုဆိုျပီး အျငင္းခံခဲ့ရဖူးသည္။ ဒီေနရာ မွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝက စကားစစ္ထိုးပဲြ(ဒီဘိတ္)ေတြမွာ တံုးတိတိ အညာသားေလသံျဖင့္ တက္ေျပာေသာ ကိုေအာင္ဆန္းကို လူေတြေလွာင္ေျပာင္လို့ အကိုျဖစ္သူက စကားတက္မေျပာရန္ တားယူခဲ့ရသူ၊ ေနာင္ နိုင္ငံေက်ာ္၊ ကမာၻနဲ့ခီ် မိန့္ခြန္းေျပာေကာင္းခဲ့သည့္ ကြ်န္ေတာ္တို့နိုင္ငံ၏ လြတ္ လပ္ေရးဖခင္ျကီး ဗိုလ္ခု်ပ္ေအာင္ဆန္းကို သြားသတိယမိသည္။
အသက္ ၂၀ ဝန္းက်င္ကေန ၂၅ နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္အထိ နိုင္ငံတဝွမ္းအျပင္ လက္တင္အေမရိက တစ္ တိုက္လံုးနီးပါး သြားလို့ရ၊ သြားခြင့္ရတဲ့ေနရာတိုင္းကို ခရီးထြက္ခဲ့သည္။ ရာသီဥတုနွင့္ လမ္းပန္းဆက္ သြယ္ေရးခက္ခဲေသာ သူ့ေခတ္မွာ သူဟာ နိုင္ငံတဖက္စြန္းမွ တျခားဘက္စြန္းအထိ စက္ဘီးနွင့္ တမို်း၊ ေျခက်င္တဖံု၊ ဆိုက္ကယ္နွင့္ တသြယ္ခရီးဆက္ခဲ့သူ။ တရားမဝင္ ဓာတ္ပံုသမား၊ ေဘာလံုးနည္းျပ၊ သေဘၤာကုန္တင္ကုန္ခ်သမား၊ အထမ္းသမား၊ သေဘၤာသား၊ ပန္းကန္ေဆးသမား၊ အာလူးဆြတ္သ မားမွသည္ ဆရာဝန္ အထိ အလုပ္မို်းစံုလုပ္ရင္ လက္တင္အေမရိကျကီးကို ထက္ေအာက္စံုဆန္၊ ဟိုမွ ဒီသို့ ခရီးဆန့္ခဲ့သူ လူငယ္။
အသက္ ၂၅နွစ္၊ ၁၉၅၃ ခုနွစ္တြင္ ဆရာဝန္ဘဲြ့ရခဲ့သည္။ ထိုနွစ္ထဲတြင္ပင္ ပင္ကူ်ဘားသို့သြားျပီး ဖီဒယ္ကက္စထရိုနွင့္ လက္တဲြကာ ေတာ္လွန္ေရးသမားဘဝကို စတင္ခဲ့သည့္ အမွန္တရား ဘက္ေတာ္ သား။ တနည္း ေခတ္အဆက္ဆက္ေလ့လာအတုယူသင့္ေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ လာခဲ့ေလသည္။
“ရဲေဘာ္မနွင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အလြန္နီးစပ္ေသာ ေဆြးမို်းေတာ္စပ္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္မထင္ပါ။ သို့ေသာ္ ဤကမာၻေပၚတြင္ ေပၚ ေပါက္ေနေသာ မတရားမႈတိုင္းအတြက္ မေက်မခ်မ္း ေဒါသထြက္ ကာ ဆတ္ဆတ္တုန္ နိုင္စြမ္းရိွပါလွ်င္ ရဲေဘာ္မနွင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားပင္ျဖစ္ျကပါသည္။”
ေမဂ်ာ\အာနက္စတိုေခ်ေဂြဗားရာ\
(ေမာ္ရိုကိုမွ မာရီယာရိုဆာရီယိုေဂြဗာရာ ဆိုသူအမို်းသမီးထံသို့ ျပန္ေရးပို့ေသာစာမွ - ၁၉၆၄)
(ေမာ္ရိုကိုမွ မာရီယာရိုဆာရီယိုေဂြဗာရာ ဆိုသူအမို်းသမီးထံသို့ ျပန္ေရးပို့ေသာစာမွ - ၁၉၆၄)
အထက္ပါစာေျကာင္းပါစာကို ေမာ္ရိုကိုမွ ေခ်နွင့္ သူ ေဆြမို်းနီးစပ္ ေတာ္ေလာက္သည္ဟု ဂုဏ္ယူ ထင္မွတ္ကာ အမို်းလွမ္းဆက္သည့္ စာလွမ္းေရးလိုက္ေသာ အမို်းသမီး မာရီယာရို ဆာရီယိုေဂြဗားရာ ထံ အေျကာင္းျပန္လိုက္ ေသာ မွတ္သားအတုယူဖြယ္ စာေလးျဖစ္သည္။
ဒီစာသားေလးကိုဖတ္မိေတာ့ ျပည္တြင္းနွင့္ ကမာၻ အနံွ့မွာ ျဖန့္ျကက္ က်က္စားေနေသာ ကြ်န္ေတာ္တို့ နိုင္ငံရဲ့ ဒီမိုကေရစီအေရးလႈပ္ရွား ေနျကေသာ လူတစ္ခို့်ထဲမွ ေသြးေျကာင္ျပီး ဟိုလူ့အျပစ္ဖို့၊ ဒီလူ့အ ျပစ္ဖို့ ေနေသာ နိုင္ငံေရးသမားဆိုသူမ်ားနွင့္ နိုင္ငံအတြက္လုပ္တာပါ ဆိုျပီး လႊတ္ေတာ္တက္ကာ ေရငံု နုတ္ပိတ္၊ ေခါင္းျငိမ့္တတ္လွ်င္ ရလာမည့္မက္ေလာက္စရာ သိန္းေက်ာ္လခကို ျမင္ေနေသာ လူ ေျကာင္မ်ားကို ေတြးသနားမိပါသည္။
ဒီစာသားေလးကိုဖတ္မိေတာ့ ျပည္တြင္းနွင့္ ကမာၻ အနံွ့မွာ ျဖန့္ျကက္ က်က္စားေနေသာ ကြ်န္ေတာ္တို့ နိုင္ငံရဲ့ ဒီမိုကေရစီအေရးလႈပ္ရွား ေနျကေသာ လူတစ္ခို့်ထဲမွ ေသြးေျကာင္ျပီး ဟိုလူ့အျပစ္ဖို့၊ ဒီလူ့အ ျပစ္ဖို့ ေနေသာ နိုင္ငံေရးသမားဆိုသူမ်ားနွင့္ နိုင္ငံအတြက္လုပ္တာပါ ဆိုျပီး လႊတ္ေတာ္တက္ကာ ေရငံု နုတ္ပိတ္၊ ေခါင္းျငိမ့္တတ္လွ်င္ ရလာမည့္မက္ေလာက္စရာ သိန္းေက်ာ္လခကို ျမင္ေနေသာ လူ ေျကာင္မ်ားကို ေတြးသနားမိပါသည္။
ပတ္ဘလုိ
ခင္ဗ်ားေဆာင္းပါကို ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္ျပီးပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္႔အေၾကာင္း ေရးသားထားသည္႔အတြက္ အလြန္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ခင္ဗ်ားအေၾကာင္းကိုလည္း အလြန္ေကာင္းစြာေရးထားသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါ သည္။
သမုိင္းကို ေရးလုိသည္႔ ေတာ္လွန္ေရးသမား တစ္ေယာက္သည္ လက္အိတ္တြင္ ကပ္ေနေသာ လက္ ေခ်ာင္းမ်ားပမာ အမွန္ကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ကပ္ထားရပါမည္။ ခင္ဗ်ားကလည္း ကပ္ေတာ႔ကပ္ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေဝွ႔လက္အိတ္ျဖစ္သည္႔အတြက္ သိပ္မ ေကာင္းလွပါ။
ကြ်န္ေတာ္႔အၾကံေပးခ်က္မွာ ေဆာင္းပါကိုျပန္ဖတ္ပစ္ပါ။ အမွန္မဟုတ္တာ အားလံုးကိုျဖတ္ ေတာက္ပစ္ ပါ။ မေသခ်ာသည္႔အရာအားလံုးကို ၾကီးစြာသတိထားပါ။
သမုိင္းကို ေရးလုိသည္႔ ေတာ္လွန္ေရးသမား တစ္ေယာက္သည္ လက္အိတ္တြင္ ကပ္ေနေသာ လက္ ေခ်ာင္းမ်ားပမာ အမွန္ကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ကပ္ထားရပါမည္။ ခင္ဗ်ားကလည္း ကပ္ေတာ႔ကပ္ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေဝွ႔လက္အိတ္ျဖစ္သည္႔အတြက္ သိပ္မ ေကာင္းလွပါ။
ကြ်န္ေတာ္႔အၾကံေပးခ်က္မွာ ေဆာင္းပါကိုျပန္ဖတ္ပစ္ပါ။ အမွန္မဟုတ္တာ အားလံုးကိုျဖတ္ ေတာက္ပစ္ ပါ။ မေသခ်ာသည္႔အရာအားလံုးကို ၾကီးစြာသတိထားပါ။
ေတာ္လွန္ေသာနုတ္ခြန္းဆက္သမႈမ်ားျဖင့္
ေမဂ်ာအာနက္စတိုေခ်ေဂြဗားရား
ေမဂ်ာအာနက္စတိုေခ်ေဂြဗားရား
ဒီစာဟာ သူ(ေခ်)နဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူအေၾကာင္းကို အက်ယ္တ၀င္႔ ဂုဏ္ေဖာ္ေရးသားထားေသာ ေဆာင္း ပါးကိုဖတ္ျပီး ေဆာင္းပါးေရးသားသူ ရဲေဘာ္ဂြန္ဇာလတ္ထံသို႔ ခ်က္ခ်င္းအေၾကာင္းျပန္ေသာ စာတစ္ ေစာင္ျဖစ္သည္။
သမုိင္းကို လုိသလုိဆြဲေျပာေန၊ ေရးေနၾကေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းတြင္ ပါ၀င္ခဲ႔သမွ် လူ တုိင္း ရွက္ေသဖုိ႔ေကာင္းေသာ စာေလးပင္ျဖစ္သည္။ သခင္ခံ လူအုိၾကီးတစ္ဦးသည္ပင္ သူနဲ႔သက္ တူ ေတြ မရွိေတာ႔ ဘူးဆုိျပီး ေရးခ်င္တာေရးေနေသာ သမုိင္းအလိမ္ထုတ္ေတြကို သိမွီလက္ တံရွည္ေသာ သူတခ်ိဳ႕လုိက္လံ ေထာက္ျပေနရတာကို လြန္ခဲ႔ေသာႏွစ္တစ္ခ်ိဳ႕က ျပည္တြင္းဂ်ာနယ္ တခ်ိဳ႕တြင္ ေ၀ေ၀ လြင္လြင္ဖတ္ခဲ႔ရဖူးသည္။
အမွန္ေတာ႔ သူ႕ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းေၾကာင္းကို ယထာဘူတက်က်ေလ႔လာလုိက္ေသာအခါ ျပီးခဲ႔ႏွစ္အ တြင္းက စစ္အစိုးရ က်င္းပခဲ႔ေသာ ေရြးေကာက္ပြဲကာလအတြင္း I love vote အက်ၤီေတြ၀တ္ျပီး လူစုစုရွိတဲ႔နားကို မဲထည္႔ဖုိ႔စာရြက္လုိက္ေ၀ခဲ႔ေသာ စစ္အစိုးရ၏ ၀ါဒျဖန္႔ျဖဴးေရးအား ကန္ထရိုက္စြဲထားေသာ သင္တန္းေက်ာင္းၾကီး တစ္ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕သာသာ လႈပ္ရွားခဲ႔တာသာ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ ယေန႔ေခတ္တြင္ ထုိကဲ႔သုိ႔ေသာ လူမ်ိဳးမ်ား မ်ားမ်ားလာခဲ႔သည္။ လာေနစဲ။ လာဦးမည္ ျဖစ္ေနသည္႔ ျမန္မာျပည္၏ ဒီမိုကေရစီအေရး သည္လည္း....
သမုိင္းကို လုိသလုိဆြဲေျပာေန၊ ေရးေနၾကေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းတြင္ ပါ၀င္ခဲ႔သမွ် လူ တုိင္း ရွက္ေသဖုိ႔ေကာင္းေသာ စာေလးပင္ျဖစ္သည္။ သခင္ခံ လူအုိၾကီးတစ္ဦးသည္ပင္ သူနဲ႔သက္ တူ ေတြ မရွိေတာ႔ ဘူးဆုိျပီး ေရးခ်င္တာေရးေနေသာ သမုိင္းအလိမ္ထုတ္ေတြကို သိမွီလက္ တံရွည္ေသာ သူတခ်ိဳ႕လုိက္လံ ေထာက္ျပေနရတာကို လြန္ခဲ႔ေသာႏွစ္တစ္ခ်ိဳ႕က ျပည္တြင္းဂ်ာနယ္ တခ်ိဳ႕တြင္ ေ၀ေ၀ လြင္လြင္ဖတ္ခဲ႔ရဖူးသည္။
အမွန္ေတာ႔ သူ႕ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းေၾကာင္းကို ယထာဘူတက်က်ေလ႔လာလုိက္ေသာအခါ ျပီးခဲ႔ႏွစ္အ တြင္းက စစ္အစိုးရ က်င္းပခဲ႔ေသာ ေရြးေကာက္ပြဲကာလအတြင္း I love vote အက်ၤီေတြ၀တ္ျပီး လူစုစုရွိတဲ႔နားကို မဲထည္႔ဖုိ႔စာရြက္လုိက္ေ၀ခဲ႔ေသာ စစ္အစိုးရ၏ ၀ါဒျဖန္႔ျဖဴးေရးအား ကန္ထရိုက္စြဲထားေသာ သင္တန္းေက်ာင္းၾကီး တစ္ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕သာသာ လႈပ္ရွားခဲ႔တာသာ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ ယေန႔ေခတ္တြင္ ထုိကဲ႔သုိ႔ေသာ လူမ်ိဳးမ်ား မ်ားမ်ားလာခဲ႔သည္။ လာေနစဲ။ လာဦးမည္ ျဖစ္ေနသည္႔ ျမန္မာျပည္၏ ဒီမိုကေရစီအေရး သည္လည္း....
“ခင္ဗ်ားကြ်န္ေတာ့္ကိုယံုပါ။ ရူးသြပ္ေနသူမ်ားသည္ ထာဝစဥ္အမွန္ကို ေျပာေသာေျကာင့္ ျဖစ္သည္။”
ေမဂ်ာ အာနက္စတို ေခ်ေဂြဗားရား
(ေဒါက္တာ ရီကာဒိုေအာ္ဒဒက္၊ ညႊန္ျကားေရးမွူး၊ စိတၲဇေဆးရံု၊ ဟာဗားနား-သို့ေပးပို့ ေသာ စာမွ)
ေခ်နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စာေရး၊ စကားေျပာ၊ စိတ္ထားတခ်ိဳ႕ေတာ္ေတာ္ ဆင္တူေနတာေတြျပီး ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတုိင္းဟာ တူညီတဲ႔ ေယဘူယလဏၡာေတြ ရွိတတ္တယ္ဆုိတာကိုလည္း ေခ်စာေတြ မ်ားမ်ား ဖတ္ေလ သိလာေလ၊ ေလးစားသည္ထက္ေလးစားလာ ေလျဖစ္မိပါတယ္္။
တခါက ၿမိဳ႕တျမိဳ႕ကို သိမ္းပိုက္ျပီး ေနာက္တျမိဳ႕ကို ဆက္ခ်ီတက္လာၾကရာ လမ္းမွာ သူစီးလာတဲ႔ ဂ်စ္ ကားေလး ကို ေက်ာ္တက္ျပီး ေမာင္းႏွင္သြားေသာ ကားအေကာင္းစား တစ္စီးေပၚတြင္ သူ႔ရဲေဘာ္ တစ္ခ်ိဳ႕ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ပါသြားတာေတြ႕ေတာ႔ ခ်က္ခ်င္းထုိကားကိုရပ္ခုိင္းျပီး ကားဘယ္ကရလာ သလဲ ရဲေဘာ္ေတြကိုေမးသည္။ ျမိဳ႕ထဲမွာ ရပ္ထားတာေတြ႔လုိ႔ ယူခ်လာတာေျပာေတာ႔ ယူတဲ႔ေနရာကုိ အဲဒီ ကားသြားျပန္ထား မွီရာစစ္ေၾကာင္းကားနဲ႔ျပန္လုိက္ခဲ႔ ကားမမွီရင္ ေနာက္ကေနေျခက်င္လုိက္ခဲ႔ဖုိ႔ အ မိန္႔ေပးခဲ႔သည္။
ေနာက္ စက္ရံုတစ္ရံုကို သြားေလ႔လာတုန္းမွာ ျပည္သူပိုင္ပစၥည္းေဘးတြဲဆုိက္ကယ္တစ္စီးကို စက္ရံု ဘံု သံုးအျဖစ္အသံုးျပဳထားတာရယ္။ ဆုိက္ကယ္ထုတ္သည္႔ ၀န္ထမ္းမ်ား ဆုိက္ကယ္ပိုယူသင့္ေၾကာင္း ေတာင္းဆုိ ခ်က္မ်ားကို ခ်က္ခ်င္းပယ္ခ်ကန္႔ကြက္ခဲ႔သလုိ၊ စာနဲ႔လည္း ေရးသားသတိ ေပးခဲ႔သည္။
ထုိ႔အျပင္ တုိက္ပြဲအတြင္း ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ကို စစ္ေဆးၾကည္႔ ေသာအခါ ရဲေဘာ္က ေသနတ္က်န္ေနခဲ႔ေၾကာင္းေျပာေသာအခါ ေခ်က “ေရွ႕တန္းကို လက္ခ်ည္း သက္သက္ျပန္သြား၊ မင္းလူေတြရွိေသးတယ္ဆုိရင္ ဝင္တုိက္ျပီး ေသနတ္တစ္လက္ရေအာင္ ျပန္ယူခဲ႔” ဟု အမိန္႔ေပးျပီး ေရွ႕တန္းကို ျပန္လႊတ္ခဲ႔သည္။
ထုိ႔ေနာက္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေသာအခါ ေဆးရံုတစ္ရံုရွိ ဒဏ္ရာရ ရဲေဘာ္မ်ားထံ သြားေရာက္ၾကည္႔ရႈစစ္ ေဆးရာ ေသအံ႔မူးမူး ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္က ေခ်ရဲ႕လက္ကိုလွမ္းဆြဲျပီး “ေမဂ်ာ မွတ္မိေသးလား၊ ေသနတ္ တစ္လက္ျပန္ ယူဖုိ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို လႊတ္ခဲ႔တာ။ အခု ကြ်န္ေတာ္ယူလာခဲ႔ျပီ” ဟုဂုဏ္ယူစြာေျပာရင္း ေသဆံုးသြားခဲ႔သည္။
အဲဒါေတြဖတ္ျပီးေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္မိတယ္။ ယေန႔ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမုိကေရစီ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေရး ေတာ္လွန္ေရးတုိင္းတြင္ ကိုယ္တုိင္ကဘာမွဟုတ္တိပတ္တိပင္မလုပ္ဖူးေသး၊ မလုပ္ရဲေသး ဘဲ။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီ၊ ဘဝနဲ႔ခ်ီလုပ္လာခဲ႔သူေသာသူမ်ားကို မိႈခ်ိဳးျမစ္ခ်ိဳး ေဝဖန္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ေနရသည္။ အလ်င္လုပ္ၾကည္႔ေစ ခ်င္သည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကလည္း ခုေတာ္လွန္ေရး၊ ခုေရြးေကာက္ပြဲဝင္ေရး ေဆာ္ေအာလုိက္၊ ေတာ္ၾကာ ဘြိဳင္းေကာက္ထေခၚလုိက္ႏွင္႔။
ယုိသူမရွက္၊ ျမင္သူရွက္နဲ႔ ေခ်စာေတြသမုိင္းေတြ ဖတ္ရင္း အေမွာင္ေခတ္ၾကီး ကြ်န္ေတာ္ရွက္ေနမိ သလုိလုိ ျဖစ္လာတယ္။
တခါက ၿမိဳ႕တျမိဳ႕ကို သိမ္းပိုက္ျပီး ေနာက္တျမိဳ႕ကို ဆက္ခ်ီတက္လာၾကရာ လမ္းမွာ သူစီးလာတဲ႔ ဂ်စ္ ကားေလး ကို ေက်ာ္တက္ျပီး ေမာင္းႏွင္သြားေသာ ကားအေကာင္းစား တစ္စီးေပၚတြင္ သူ႔ရဲေဘာ္ တစ္ခ်ိဳ႕ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ပါသြားတာေတြ႕ေတာ႔ ခ်က္ခ်င္းထုိကားကိုရပ္ခုိင္းျပီး ကားဘယ္ကရလာ သလဲ ရဲေဘာ္ေတြကိုေမးသည္။ ျမိဳ႕ထဲမွာ ရပ္ထားတာေတြ႔လုိ႔ ယူခ်လာတာေျပာေတာ႔ ယူတဲ႔ေနရာကုိ အဲဒီ ကားသြားျပန္ထား မွီရာစစ္ေၾကာင္းကားနဲ႔ျပန္လုိက္ခဲ႔ ကားမမွီရင္ ေနာက္ကေနေျခက်င္လုိက္ခဲ႔ဖုိ႔ အ မိန္႔ေပးခဲ႔သည္။
ေနာက္ စက္ရံုတစ္ရံုကို သြားေလ႔လာတုန္းမွာ ျပည္သူပိုင္ပစၥည္းေဘးတြဲဆုိက္ကယ္တစ္စီးကို စက္ရံု ဘံု သံုးအျဖစ္အသံုးျပဳထားတာရယ္။ ဆုိက္ကယ္ထုတ္သည္႔ ၀န္ထမ္းမ်ား ဆုိက္ကယ္ပိုယူသင့္ေၾကာင္း ေတာင္းဆုိ ခ်က္မ်ားကို ခ်က္ခ်င္းပယ္ခ်ကန္႔ကြက္ခဲ႔သလုိ၊ စာနဲ႔လည္း ေရးသားသတိ ေပးခဲ႔သည္။
ထုိ႔အျပင္ တုိက္ပြဲအတြင္း ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ကို စစ္ေဆးၾကည္႔ ေသာအခါ ရဲေဘာ္က ေသနတ္က်န္ေနခဲ႔ေၾကာင္းေျပာေသာအခါ ေခ်က “ေရွ႕တန္းကို လက္ခ်ည္း သက္သက္ျပန္သြား၊ မင္းလူေတြရွိေသးတယ္ဆုိရင္ ဝင္တုိက္ျပီး ေသနတ္တစ္လက္ရေအာင္ ျပန္ယူခဲ႔” ဟု အမိန္႔ေပးျပီး ေရွ႕တန္းကို ျပန္လႊတ္ခဲ႔သည္။
ထုိ႔ေနာက္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေသာအခါ ေဆးရံုတစ္ရံုရွိ ဒဏ္ရာရ ရဲေဘာ္မ်ားထံ သြားေရာက္ၾကည္႔ရႈစစ္ ေဆးရာ ေသအံ႔မူးမူး ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္က ေခ်ရဲ႕လက္ကိုလွမ္းဆြဲျပီး “ေမဂ်ာ မွတ္မိေသးလား၊ ေသနတ္ တစ္လက္ျပန္ ယူဖုိ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို လႊတ္ခဲ႔တာ။ အခု ကြ်န္ေတာ္ယူလာခဲ႔ျပီ” ဟုဂုဏ္ယူစြာေျပာရင္း ေသဆံုးသြားခဲ႔သည္။
အဲဒါေတြဖတ္ျပီးေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္မိတယ္။ ယေန႔ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမုိကေရစီ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေရး ေတာ္လွန္ေရးတုိင္းတြင္ ကိုယ္တုိင္ကဘာမွဟုတ္တိပတ္တိပင္မလုပ္ဖူးေသး၊ မလုပ္ရဲေသး ဘဲ။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီ၊ ဘဝနဲ႔ခ်ီလုပ္လာခဲ႔သူေသာသူမ်ားကို မိႈခ်ိဳးျမစ္ခ်ိဳး ေဝဖန္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ေနရသည္။ အလ်င္လုပ္ၾကည္႔ေစ ခ်င္သည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကလည္း ခုေတာ္လွန္ေရး၊ ခုေရြးေကာက္ပြဲဝင္ေရး ေဆာ္ေအာလုိက္၊ ေတာ္ၾကာ ဘြိဳင္းေကာက္ထေခၚလုိက္ႏွင္႔။
ယုိသူမရွက္၊ ျမင္သူရွက္နဲ႔ ေခ်စာေတြသမုိင္းေတြ ဖတ္ရင္း အေမွာင္ေခတ္ၾကီး ကြ်န္ေတာ္ရွက္ေနမိ သလုိလုိ ျဖစ္လာတယ္။
“ခင္ဗ်ားျဖတ္သန္းသြားေသာ ေျမျပင္ေပၚတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို လမ္းညႊန္သည့္ တစ္ခုတည္းေသာ ခံစားမႈ မွာ အမွန္တရားကို ဆက္သြယ္ေပးျခင္းသာျဖစ္ပါသည္”
ေမဂ်ာအာနက္စတိုေခ်ေဂြဗာရာ
ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္
စိမ္းခက္စိုး
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀၁၁
ေခ်လုိ႔ေျပာလုိက္ရင္ ေခတ္ေပၚႏုိင္ငံေရးမႈိင္းလံုးေတြကို အာ၀ဇၹန္းရႊင္၊ ျပင္ပစာအနည္းငယ္ ဖတ္ႏိုင္ေသာ ျမန္မာျပည္ကေဒါက္တာတခ်ိဳ႕နဲ႔ ပညာတတ္လူငယ္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုု သြား သတိယ မိသည္။ ကိုယ္တုိင္ တိတိပပ ေလ႔လာအားထုတ္မႈမျပည္႔ဝဘဲ ႏုိင္ငံေရး မႈိင္းတုိက္ဆရာေယာင္တစ္ဦးဦး၊ တစ္ဖြဲ႔ ဖြဲ႔ရဲ႕ သူတုိ႔လုိခ်င္တဲ႔ႏုိင္ငံေရး စနစ္ကို အေထာက္ကူျပဳ စာအုပ္ေတြေပးဖတ္၊ ပညာေရးအခြင္႔ အလမ္းတ ခ်ိဳ႕ထုိးေကြ်းမႈခံရျပီး ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဘဝင္ေလဟပ္ခါ ငါတုိ႔လည္း ...ဘာဘာညာညာေတြးျပီး ေနာက္ဆံုး ႏိုင္ငံေရးအတြက္ ဘ၀ႏွစ္လုပ္ေနသူ ပညာအားနည္းသူေတြမွသည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အထိ တက္ေ၀ဖန္လာေသာ ေဒါက္တာႏွင္႔ ပညာတတ္လူငယ္ မ်ားကို ခုတေလာ ေတြ႕ေတြ႔ေနရသည္။
ေဒါက္တာေခ်ဟာ လက္တင္အေမရိကတုိက္ၾကီးတခုလံုးကို သူသြားႏုိင္သမွ် ခရီးရွည္ဆန္႔ခဲ႔သလုိ ကိုယ္အရည္ျပားေရာဂါသည္ေတြအတြက္လည္း ေဆးကုေပးခဲ႔တာ။ ႏုိင္ငံအႏွံ႔ခရီးဆန္႔ျပီး ယဥ္ေက်းမႈ ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားရင္း ခရီးတစ္ေလ်ာက္မွာ ေတြ႕ခဲ႔ရတဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘ၀ဆုိးကိုေတြ႕ျပီး ေတာ္လွန္ေရးသမားျဖစ္လာခဲ႔တာကို ယေန႔ေခတ္ညီညီမငယ္ေတြ မေလ႔လာျဖစ္ခဲ႔ၾကေပ။
အမွန္တရားတစ္ခုခု၊ ေတာ္လွန္ေရးတစ္ခုခုကိုေတာ႔ ျပည္သူနဲ႔မနီးစပ္ဘဲ လုပ္လုိ႔မရေပ။ ျပည္သူနဲ႔ တစ္သားတည္းမျဖစ္ဘဲ လုပ္လုိ႔မရေပ။ ျပည္သူ႔ေ၀ဒနာႏွင္႔ ျပည္သူ႔ဆႏၵကိုမသိဘဲ ေတာ္လွန္ေရး စကားကို ေျပာလုိ႔မရဆုိတာ အျမဲသတိခ်ပ္သင္႔ေပသည္။
ၿပည္သူ႔ေ၀ဒနာဆုိတာ မိဘတတ္ႏုိင္ရဲ႕သားနဲ႔ ၊ မင္းအရည္အခ်င္းမွီရဲ႕သားနဲ႔ ျမန္မာနိုင္ငံသားျဖစ္ ေနျခင္းေၾကာင္႔ ႏိုင္ငံျခားမွာ လြတ္လြတ္လပ္ ပညာဆက္လက္သင္ယူခြင္႔ မရတာေလာက္ကိုဆုိလုိတာမ ဟုတ္ပါ။
ေနာက္ ၿပည္သူ႔ေ၀ဒနာဆုိတာ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာဆရာေယာင္၊ သမားေယာင္မ်ား ေျပာေျပာေနတဲ႔ ဆန္ရွင္ေၾကာင္႔ ငါတုိ႔ဒုကၡေရာက္ေနရတာမ်ိဳးလည္း လံုးဝမဟုတ္ပါ။
ျပည္သူ႔ေ၀ဒနာဆုိတာကို ေသခ်ာသိခ်င္ရင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ သို႔မဟုတ္ ေနထုိင္ရာျမိဳ႕ေလးရဲ႕ ၂ - ၃ နာရီစာ အကြာေ၀းမွသည္ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္း အပူပုိင္းဇုန္ေတြ၊ ေတာင္ေပၚေဒသေတြ၊ ကမ္းရိုးတန္း ေဒသေတြကို ခရီးထြက္ဖုိ႔ၾကိဳးစားၾကည္႔ပါ။ ဗလာစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ဝယ္ဖုိ႔ ေန႔တစ္ဝက္ခရီးကို ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းသြား ဝယ္ရတဲ႔ တုိင္းရင္းသားညီညီမငယ္ေတြ။ ေသြးတစ္ပုလင္းမဝယ္ႏုိင္လုိ႔ အဖုိးတန္ဘဝတစ္ခု စြန္႔သြားရတဲ႔ ဆင္းရဲသားမိသားစုေတြ။ ျပည္သူ႔ေ၀ဒနာဆုိတာေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးတတ္တဲ႔တေန႔ သိလာတဲ႔တေန႔ ဘာလုပ္သင္႔သည္ကို သံုးသပ္ႏုိင္ပါေစ။
ေခ်ဟာ ေကာက္ကာငင္ကာ ေတာ္လွန္ေရးသမားျဖစ္လာတာမဟုတ္သလုိ၊ စိတ္ရူးေပါက္၊ မုိက္ရူးရဲ ဆန္ဆန္ထလုပ္ျပီး ကံဆြတ္လုိ႔ နာမည္တင္က်န္ခဲ႔သူမဟုတ္ေပ။ တုိင္းျပည္အႏွံ႔ခရီးသြားရင္း၊ အေမရိက တုိက္ၾကီးအႏွံ႔ ခရီးသြားရင္း ျပည္သူ႔ေဝဒနာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာသိျမင္လာရာကေန ေတာ္လွန္ ေရး စိတ္ႏုိးၾကားလာခဲ႔တာသာျဖစ္တယ္။
လူငယ္တစ္ေယာက္ မတရားမႈတစ္ခုကို ခံစားနားလည္လာျပီး လက္မခံဆန္႔က်င္လာရာကေန တာဝန္ ယူမႈတစ္ခုကို ကိုယ္တုိင္ယူလုိ႔ သူယံုၾကည္ရာ ႏုိင္ငံေရးလမ္းေၾကာင္းကေန၊ မတရားလုပ္ေနတဲ႔ အစိုးရ တရပ္ကို ေတာ္လွန္တဲ႔အထိျဖစ္လာျပီး သမိုင္းဝင္ ေပ်ာက္က်ားသူရဲေကာင္းၾကီး ေခ်ဆုိတာ ေမြးဖြား လာျခင္းျဖစ္သည္။
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေခတ္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္ႏွင္႔ အညီေတာက္ေလာက္ေနေသာ မတရားမႈမ်ား၊ ယုတ္မာမႈမ်ားကို ရင္ဆုိင္ၾကံဳေတြ႕ေနၾကသည္။ ေခတ္ၾကီးကို ကိုယ္႔ရင္ခုန္သံႏွင္႔ကိုယ္ ျပဌာန္းဖုိ႔ ၾကိဳးစားေစလုိသည္။ အေမွာင္သည္ၾကီးစုိးေနသည္။ အေမွာင္သည္ သက္ဆုိးရွည္ဖုိ႔အမ်ိဳးမ်ိဳး လင္းဟန္ ေဆာင္ေနသည္။
အတိတ္သူရဲေကာင္းေတြ၏ အတုယူဖြယ္မ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္မႈအရည္အေသြးမ်ား၊ ေလးစားစံျပဳ ေလာက္ဖြယ္ စိတ္ဓာတ္မ်ားကို ျပန္လွန္ေလ႔လာအတုယူရင္း ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေခတ္ၾကီးတြင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကိုယ္တုိင္ ေတြ႕ၾကံဳရင္ဆုိင္ ခံစားေနရေသာ မတရားမႈမ်ားကို ရင္ဆုိင္တုိက္ပြဲဝင္ ေရးသည္ အမွန္တရားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူတုိင္း၏ တာ၀န္ပင္။
“ေက်ာင္းေနရသည့္ အခြင့္ေကာင္းကိုယူလ်က္ ကူ်းဘားတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို့ အလြန္အမင္း လိုအပ္ေနေသာ အသံုးဝင္မည့္ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္သို့ ေရာက္လာေအာင္ ျကိုးစားေစလိုပါသည္။ ထိုသို့ျဖစ္လာလိမ့္မည ္ဟုလည္း ကြ်န္ေတာ္စိတ္ခ်ယံုျကည္ပါသည္။ ပန္းခီ်မ်ားမ်ား ဆဲြပါ။ ဆဲြရန္လည္း ကတိေပးပါ”
ေဒါက္တာ အာနက္စတိုေခ်ေဂြဗာရာ
(လာကာဘာနာ-စစ္နယ္ေျမ) ဦးစီးခု်ပ္
ဂို်စ္မာတီလီဗာဆိုေသာ လူငယ္ထံေရးသည့္စာမွ
ေဒါက္တာေခ်ဟာ လက္တင္အေမရိကတုိက္ၾကီးတခုလံုးကို သူသြားႏုိင္သမွ် ခရီးရွည္ဆန္႔ခဲ႔သလုိ ကိုယ္အရည္ျပားေရာဂါသည္ေတြအတြက္လည္း ေဆးကုေပးခဲ႔တာ။ ႏုိင္ငံအႏွံ႔ခရီးဆန္႔ျပီး ယဥ္ေက်းမႈ ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားရင္း ခရီးတစ္ေလ်ာက္မွာ ေတြ႕ခဲ႔ရတဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘ၀ဆုိးကိုေတြ႕ျပီး ေတာ္လွန္ေရးသမားျဖစ္လာခဲ႔တာကို ယေန႔ေခတ္ညီညီမငယ္ေတြ မေလ႔လာျဖစ္ခဲ႔ၾကေပ။
အမွန္တရားတစ္ခုခု၊ ေတာ္လွန္ေရးတစ္ခုခုကိုေတာ႔ ျပည္သူနဲ႔မနီးစပ္ဘဲ လုပ္လုိ႔မရေပ။ ျပည္သူနဲ႔ တစ္သားတည္းမျဖစ္ဘဲ လုပ္လုိ႔မရေပ။ ျပည္သူ႔ေ၀ဒနာႏွင္႔ ျပည္သူ႔ဆႏၵကိုမသိဘဲ ေတာ္လွန္ေရး စကားကို ေျပာလုိ႔မရဆုိတာ အျမဲသတိခ်ပ္သင္႔ေပသည္။
ၿပည္သူ႔ေ၀ဒနာဆုိတာ မိဘတတ္ႏုိင္ရဲ႕သားနဲ႔ ၊ မင္းအရည္အခ်င္းမွီရဲ႕သားနဲ႔ ျမန္မာနိုင္ငံသားျဖစ္ ေနျခင္းေၾကာင္႔ ႏိုင္ငံျခားမွာ လြတ္လြတ္လပ္ ပညာဆက္လက္သင္ယူခြင္႔ မရတာေလာက္ကိုဆုိလုိတာမ ဟုတ္ပါ။
ေနာက္ ၿပည္သူ႔ေ၀ဒနာဆုိတာ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာဆရာေယာင္၊ သမားေယာင္မ်ား ေျပာေျပာေနတဲ႔ ဆန္ရွင္ေၾကာင္႔ ငါတုိ႔ဒုကၡေရာက္ေနရတာမ်ိဳးလည္း လံုးဝမဟုတ္ပါ။
ျပည္သူ႔ေ၀ဒနာဆုိတာကို ေသခ်ာသိခ်င္ရင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ သို႔မဟုတ္ ေနထုိင္ရာျမိဳ႕ေလးရဲ႕ ၂ - ၃ နာရီစာ အကြာေ၀းမွသည္ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္း အပူပုိင္းဇုန္ေတြ၊ ေတာင္ေပၚေဒသေတြ၊ ကမ္းရိုးတန္း ေဒသေတြကို ခရီးထြက္ဖုိ႔ၾကိဳးစားၾကည္႔ပါ။ ဗလာစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ဝယ္ဖုိ႔ ေန႔တစ္ဝက္ခရီးကို ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းသြား ဝယ္ရတဲ႔ တုိင္းရင္းသားညီညီမငယ္ေတြ။ ေသြးတစ္ပုလင္းမဝယ္ႏုိင္လုိ႔ အဖုိးတန္ဘဝတစ္ခု စြန္႔သြားရတဲ႔ ဆင္းရဲသားမိသားစုေတြ။ ျပည္သူ႔ေ၀ဒနာဆုိတာေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးတတ္တဲ႔တေန႔ သိလာတဲ႔တေန႔ ဘာလုပ္သင္႔သည္ကို သံုးသပ္ႏုိင္ပါေစ။
ေခ်ဟာ ေကာက္ကာငင္ကာ ေတာ္လွန္ေရးသမားျဖစ္လာတာမဟုတ္သလုိ၊ စိတ္ရူးေပါက္၊ မုိက္ရူးရဲ ဆန္ဆန္ထလုပ္ျပီး ကံဆြတ္လုိ႔ နာမည္တင္က်န္ခဲ႔သူမဟုတ္ေပ။ တုိင္းျပည္အႏွံ႔ခရီးသြားရင္း၊ အေမရိက တုိက္ၾကီးအႏွံ႔ ခရီးသြားရင္း ျပည္သူ႔ေဝဒနာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာသိျမင္လာရာကေန ေတာ္လွန္ ေရး စိတ္ႏုိးၾကားလာခဲ႔တာသာျဖစ္တယ္။
လူငယ္တစ္ေယာက္ မတရားမႈတစ္ခုကို ခံစားနားလည္လာျပီး လက္မခံဆန္႔က်င္လာရာကေန တာဝန္ ယူမႈတစ္ခုကို ကိုယ္တုိင္ယူလုိ႔ သူယံုၾကည္ရာ ႏုိင္ငံေရးလမ္းေၾကာင္းကေန၊ မတရားလုပ္ေနတဲ႔ အစိုးရ တရပ္ကို ေတာ္လွန္တဲ႔အထိျဖစ္လာျပီး သမိုင္းဝင္ ေပ်ာက္က်ားသူရဲေကာင္းၾကီး ေခ်ဆုိတာ ေမြးဖြား လာျခင္းျဖစ္သည္။
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေခတ္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္ႏွင္႔ အညီေတာက္ေလာက္ေနေသာ မတရားမႈမ်ား၊ ယုတ္မာမႈမ်ားကို ရင္ဆုိင္ၾကံဳေတြ႕ေနၾကသည္။ ေခတ္ၾကီးကို ကိုယ္႔ရင္ခုန္သံႏွင္႔ကိုယ္ ျပဌာန္းဖုိ႔ ၾကိဳးစားေစလုိသည္။ အေမွာင္သည္ၾကီးစုိးေနသည္။ အေမွာင္သည္ သက္ဆုိးရွည္ဖုိ႔အမ်ိဳးမ်ိဳး လင္းဟန္ ေဆာင္ေနသည္။
အတိတ္သူရဲေကာင္းေတြ၏ အတုယူဖြယ္မ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္မႈအရည္အေသြးမ်ား၊ ေလးစားစံျပဳ ေလာက္ဖြယ္ စိတ္ဓာတ္မ်ားကို ျပန္လွန္ေလ႔လာအတုယူရင္း ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေခတ္ၾကီးတြင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကိုယ္တုိင္ ေတြ႕ၾကံဳရင္ဆုိင္ ခံစားေနရေသာ မတရားမႈမ်ားကို ရင္ဆုိင္တုိက္ပြဲဝင္ ေရးသည္ အမွန္တရားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူတုိင္း၏ တာ၀န္ပင္။
“ဤတိုက္ပဲြတြင္ အသက္မေသဘဲ က်န္ရစ္သူ မ်ားစြာရိွျကေပရာ ယခုေရးသားေသာ အေျကာာင္းအရာ ကို ပိုမို ျပည့္ဝေစရန္အတြက္ ၄င္းတို့ကမွတ္မိသမွ်ျ ဖည့္စြက္ျကေစလိုပါ သည္။ ယင္းသို့ ျဖည့္စြက္ေျပာ ဆိုရာတြင္ အမွန္ အတိုင္း တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ျဖစ္ေစရန္သာ ကြ်နု္ပ္တို့ ေမတၲာရပ္ခံပါသည္။ ဟန္မ ေဆာင္ရန္၊ ပိုမေျပာရန္၊ မိမိ မပါသည္ကို အပါလုပ္မေျပာရန္နွင့္ တိတိက်ရိွေစရန္လိုပါသည္။ သူ့အ ေနအထားနွင့္ ပညာေရးအေပၚ၌ အမီွသ ဟဲျပုလ်က္ သူ၏ အေကာင္းဆံုးစြမ္းရည္ျဖင့္ စာမ်က္နွာ အနည္းငယ္ ေရးသားျပီးျပီ ဆိုလွ်င္ အမွန္အခ်က္ အလက္မ်ားနွင့္ မသက္ဆိုင္ေသာ သို့မဟုတ္ မေသ ခ်ာေသာ စကားလံုးတိုင္းကို ဖယ္ရွားရန္ တတ္အားသမွ် အေလးအနက္ ေဝဖန္သံုးသပ္ရန္ ကြ်နု္ပ္ ေမတၲာရပ္ခံပါသည္။”
ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္
စိမ္းခက္စိုး
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀၁၁
Monday, March 14, 2011
ပန္းကေလးႏွင့္ ပန္းကေလးခ်စ္သူ
(၁)
နဂုိရိွၿမဲ “ဒါးဂြင္”ဆိုတဲ့နာမည္ကို ABSDF ဗဟို“ေဒါင္းဂြင္”လို႔ ေျပာင္းခဲ့တဲ့ နယ္ေျမက်အၿပီး၊ ကရင္နီနယ္ေျမကို ျပန္ေရာက္တဲ့ ၁၉၉၆ ခုေလာက္မွာ တႀကိမ္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ KNU တပ္မဟာ (၂) နယ္ေျမက မိသားစုဘ၀နဲ႔ ျပန္ဆုတ္ခဲ့ရ ခ်ိန္မွာတႀကိမ္ BLC (ျမန္မာႏိုင္ငံေရွ႕ေနမ်ားေကာင္စီ)မွာ သင္တန္းတက္ခြင့္(၂)ႀကိမ္ ရရိွခဲ့ဖူးပါ တယ္။
က်ေနာ္တို႔တပ္ ရင္းမွာ အသက္ႀကီးသူစာရင္းပါတာရယ္။ တိုက္ခိုက္ေရး၊ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့ အပိုင္းေတြမွာ သုံးမရတာရယ္။ ေလ့လာ အားေလး အတန္အသင့္ရိွတယ္လို႔ျမင္တာေတြရယ္ေၾကာင့္ပဲ တာ၀န္ရိွသူေတြက ေရြးခ်ယ္ၾကတယ္လို႔ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ၂ -ႀကိမ္လုံးမွာ သက္ဆုိင္ရာ တာ၀န္ရိွသူမ်ားက တရား၀င္ေခၚေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါ ၂-ႀကိမ္လုံးပဲ အေၾကာင္းအ မ်ဳိးမ်ဳိးျပကာ ျငင္းဆိုမိခဲ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူတို႔ရွင္းျပတဲ့ အသုံးအႏႈန္းအရဆို “တ ရားသူႀကီး” သင္တန္းတဲ့။ ဒီေတာ့ ဥပေဒေတြ၊ ပုဒ္မေတြေလ့လာရမွာေပါ့။ ႏိုး(No)ပါပဲ။ ဒါေတြကိုေတာ့ စိတ္မ၀င္စားတာအမွန္။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ ေနစဥ္ကတည္းက တရားရုံးေတြေရွ႕က ျဖတ္ကို မေလွ်ာက္ဘူး။ ေရွ႕ေနအသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ကင္းေအာင္ေနခဲ့တယ္။ ရွင္း ရွင္းေျပာရရင္ ေၾကာက္လို႔။ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေရာင္နီဦးဆိုတဲ့ ABSDF ေက်ာင္းေလးမွာ ေက်ာင္းဆရာစ်ာန္၀င္ေနစဥ္မွာပဲ ကံ ေပၚဖို႔အေၾကာင္းက ထပ္တႀကိမ္ျပန္ဖန္လာတယ္ေလ။ အဲဒီကာလက ႏိုင္ငံေရး အေျခအေန ထူးျခားခ်က္ေတြအရ နယ္စပ္အတိုက္အခံအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ ေရြးခ်ယ္ရမယ့္လမ္းေၾကာင္း (၃) ခုေပၚလာခဲ့တယ္။ ထုိင္းႏိုင္ငံအပါအ၀င္ တတိယ ႏိုင္ငံေတြမွာ အေျခခ်ေရး၊ တုိင္းရင္း သား အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ အသြင္ေျပာင္းရပ္တည္ေရးႏွင့္ ျပည္တြင္းျပန္ေရးဆိုတာ ေတြေပါ့။ က်ေနာ္လည္း ေခါင္းစားရၿပီ။ ျပည္တြင္းျပန္ေရးကိုေတာ့ ပယ္ၿပီးသား။ ျပည္သူ႔အက်ဳိးၾကည့္မယ့္ အစိုးရ မေပၚ သေရြ႕လုံး၀မျပန္။ ဒါက ျပတ္သားၿပီးသား။ မျပတ္သားတာက က်န္တဲ့ (၂) ခုမွာ။ တတိယႏိုင္ငံလည္း မထြက္ခ်င္ဘူး။ ထြက္မယ္ဆို ၁၉၉၅ မာနယ္ပေလာက်အၿပီး ထြက္ၾကတဲ့အထဲ ပါသြား ၿပီေပါ့။ ေနာက္… တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြ နဲ႔အတူ အသြင္ေျပာင္းၿပီး ရပ္တည္ဖို႔။ ဒါကလည္း ၿပီးခဲ့တဲ့ကာလျဖတ္သန္းမႈေတြနဲ႔ ထူးမျခားနားပါပဲ။ အလံ၊ ဘက္တံဆိပ္ ေလာက္ပဲကြာမွာပါ။ စိတ္ ဓါတ္နဲ႔ ယုံၾကည္မႈရိွဖို႔ပဲ အဓိကလို႔ျမင္မိေတာ့ ျပႆနာလို႔ မျမင္ပါဘူး။
ျပႆနာလို႔ျမင္မိတာက မိသားစုကိစၥ။ က်ေနာ့္မွာ အိမ္ေထာင္နဲ႔ ကေလး(၂) ေယာက္ေတာင္ရိွေနၿပီ။ အရင္ကလို တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ေတာ့။ က်ေနာ့္အမ်ဳိးသမီးကလည္း မလည္မ ၀ယ္။ သားနဲ႔သမီးေတြအတြက္ ထည့္ စဥ္းစားရတာေပါ့။ “ေတြေ၀သြားၿပီ” “ေၾကာက္တတ္သြားၿပီ”လို႔ သတ္မွတ္ရင္လည္း မတတ္ႏိုင္။ ၾကားတခုကို ေရြး လိုက္မိတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ အေျခခ်ေရး … ။
က်ေနာ္တို႔တပ္ ရင္းမွာ အသက္ႀကီးသူစာရင္းပါတာရယ္။ တိုက္ခိုက္ေရး၊ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့ အပိုင္းေတြမွာ သုံးမရတာရယ္။ ေလ့လာ အားေလး အတန္အသင့္ရိွတယ္လို႔ျမင္တာေတြရယ္ေၾကာင့္ပဲ တာ၀န္ရိွသူေတြက ေရြးခ်ယ္ၾကတယ္လို႔ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ၂ -ႀကိမ္လုံးမွာ သက္ဆုိင္ရာ တာ၀န္ရိွသူမ်ားက တရား၀င္ေခၚေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါ ၂-ႀကိမ္လုံးပဲ အေၾကာင္းအ မ်ဳိးမ်ဳိးျပကာ ျငင္းဆိုမိခဲ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူတို႔ရွင္းျပတဲ့ အသုံးအႏႈန္းအရဆို “တ ရားသူႀကီး” သင္တန္းတဲ့။ ဒီေတာ့ ဥပေဒေတြ၊ ပုဒ္မေတြေလ့လာရမွာေပါ့။ ႏိုး(No)ပါပဲ။ ဒါေတြကိုေတာ့ စိတ္မ၀င္စားတာအမွန္။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ ေနစဥ္ကတည္းက တရားရုံးေတြေရွ႕က ျဖတ္ကို မေလွ်ာက္ဘူး။ ေရွ႕ေနအသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ကင္းေအာင္ေနခဲ့တယ္။ ရွင္း ရွင္းေျပာရရင္ ေၾကာက္လို႔။ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေရာင္နီဦးဆိုတဲ့ ABSDF ေက်ာင္းေလးမွာ ေက်ာင္းဆရာစ်ာန္၀င္ေနစဥ္မွာပဲ ကံ ေပၚဖို႔အေၾကာင္းက ထပ္တႀကိမ္ျပန္ဖန္လာတယ္ေလ။ အဲဒီကာလက ႏိုင္ငံေရး အေျခအေန ထူးျခားခ်က္ေတြအရ နယ္စပ္အတိုက္အခံအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ ေရြးခ်ယ္ရမယ့္လမ္းေၾကာင္း (၃) ခုေပၚလာခဲ့တယ္။ ထုိင္းႏိုင္ငံအပါအ၀င္ တတိယ ႏိုင္ငံေတြမွာ အေျခခ်ေရး၊ တုိင္းရင္း သား အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ အသြင္ေျပာင္းရပ္တည္ေရးႏွင့္ ျပည္တြင္းျပန္ေရးဆိုတာ ေတြေပါ့။ က်ေနာ္လည္း ေခါင္းစားရၿပီ။ ျပည္တြင္းျပန္ေရးကိုေတာ့ ပယ္ၿပီးသား။ ျပည္သူ႔အက်ဳိးၾကည့္မယ့္ အစိုးရ မေပၚ သေရြ႕လုံး၀မျပန္။ ဒါက ျပတ္သားၿပီးသား။ မျပတ္သားတာက က်န္တဲ့ (၂) ခုမွာ။ တတိယႏိုင္ငံလည္း မထြက္ခ်င္ဘူး။ ထြက္မယ္ဆို ၁၉၉၅ မာနယ္ပေလာက်အၿပီး ထြက္ၾကတဲ့အထဲ ပါသြား ၿပီေပါ့။ ေနာက္… တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြ နဲ႔အတူ အသြင္ေျပာင္းၿပီး ရပ္တည္ဖို႔။ ဒါကလည္း ၿပီးခဲ့တဲ့ကာလျဖတ္သန္းမႈေတြနဲ႔ ထူးမျခားနားပါပဲ။ အလံ၊ ဘက္တံဆိပ္ ေလာက္ပဲကြာမွာပါ။ စိတ္ ဓါတ္နဲ႔ ယုံၾကည္မႈရိွဖို႔ပဲ အဓိကလို႔ျမင္မိေတာ့ ျပႆနာလို႔ မျမင္ပါဘူး။
ျပႆနာလို႔ျမင္မိတာက မိသားစုကိစၥ။ က်ေနာ့္မွာ အိမ္ေထာင္နဲ႔ ကေလး(၂) ေယာက္ေတာင္ရိွေနၿပီ။ အရင္ကလို တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ေတာ့။ က်ေနာ့္အမ်ဳိးသမီးကလည္း မလည္မ ၀ယ္။ သားနဲ႔သမီးေတြအတြက္ ထည့္ စဥ္းစားရတာေပါ့။ “ေတြေ၀သြားၿပီ” “ေၾကာက္တတ္သြားၿပီ”လို႔ သတ္မွတ္ရင္လည္း မတတ္ႏိုင္။ ၾကားတခုကို ေရြး လိုက္မိတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ အေျခခ်ေရး … ။
(၂)
က်ေနာ္တို႔ DYA (ဒီမိုကရက္တစ္လူငယ္မ်ားတပ္မေတာ္) ဘ၀က က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဒုတပ္ရင္းမွဴး၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ဦးေအာင္ထူးက အခု BLC (ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရွ႕ေနမ်ားေကာင္စီ) မွာ အတြင္းေရးမွဴး။ သူ႔ဆီမွာလွမ္း အကူ အညီေတာင္းၾကည့္တယ္။ တကယ့္ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ဆိုတာက ရဲေဘာ္ေတြအေပၚ အၿမဲတမ္းတာ၀န္ရိွေန တာ မဟုတ္လား။ အျပည့္အ၀မဟုတ္ေတာင္ တစိတ္တပိုင္းေတာ့ တာ၀န္ယူတတ္ရမယ္ေလ။ အာဏာရွင္ႀကီး လို႔ ေျပာတဲ့ ဦးေန၀င္းေတာင္မွ သူ႔ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ေတြအေပၚ တာ၀န္ယူတတ္ေသးတာပဲ။
ဒီလိုနဲ႔ BLC မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ အခြင့္ႀကဳံလာတယ္လို႔ေျပာရေတာ့မွာေပါ့။ ခက္တာက က်ေနာ္က တရားရုံးတို႔၊ ေရွ႕ေနတို႔ ဆိုတာကို ေၾကာက္တတ္သူ။ ဘာအေတြ႔အႀကဳံ၊ ဘာေလ့ လာမႈ၊ ဘာနီးစပ္မႈမွမရိွခဲ့။ BLC တာ ၀န္ရိွသူမ်ားကေတာ့ ဒါကိုသိၾကပါတယ္။ သူတို႔မွာ အဖြဲ႔၀င္ေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြ အရည္အေသြးျမင့္တင္ဖို႔အတြက္ အစီအမံေတြက အျပည့္။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ ၂၀၀၄ ကုန္ခါနီးမွာပဲ BLC ရဲ႕ ၃ လတာ သင္တန္းတခုကိုတက္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ အရင္ ၂ - ခါလို ျငင္းခြင့္မရိွေတာ့။ အခုဟာက ဘ၀ျဖစ္သြားၿပီေလ။
က်ေနာ္တို႔ DYA (ဒီမိုကရက္တစ္လူငယ္မ်ားတပ္မေတာ္) ဘ၀က က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဒုတပ္ရင္းမွဴး၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ဦးေအာင္ထူးက အခု BLC (ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရွ႕ေနမ်ားေကာင္စီ) မွာ အတြင္းေရးမွဴး။ သူ႔ဆီမွာလွမ္း အကူ အညီေတာင္းၾကည့္တယ္။ တကယ့္ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ဆိုတာက ရဲေဘာ္ေတြအေပၚ အၿမဲတမ္းတာ၀န္ရိွေန တာ မဟုတ္လား။ အျပည့္အ၀မဟုတ္ေတာင္ တစိတ္တပိုင္းေတာ့ တာ၀န္ယူတတ္ရမယ္ေလ။ အာဏာရွင္ႀကီး လို႔ ေျပာတဲ့ ဦးေန၀င္းေတာင္မွ သူ႔ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ေတြအေပၚ တာ၀န္ယူတတ္ေသးတာပဲ။
ဒီလိုနဲ႔ BLC မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ အခြင့္ႀကဳံလာတယ္လို႔ေျပာရေတာ့မွာေပါ့။ ခက္တာက က်ေနာ္က တရားရုံးတို႔၊ ေရွ႕ေနတို႔ ဆိုတာကို ေၾကာက္တတ္သူ။ ဘာအေတြ႔အႀကဳံ၊ ဘာေလ့ လာမႈ၊ ဘာနီးစပ္မႈမွမရိွခဲ့။ BLC တာ ၀န္ရိွသူမ်ားကေတာ့ ဒါကိုသိၾကပါတယ္။ သူတို႔မွာ အဖြဲ႔၀င္ေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြ အရည္အေသြးျမင့္တင္ဖို႔အတြက္ အစီအမံေတြက အျပည့္။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ ၂၀၀၄ ကုန္ခါနီးမွာပဲ BLC ရဲ႕ ၃ လတာ သင္တန္းတခုကိုတက္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ အရင္ ၂ - ခါလို ျငင္းခြင့္မရိွေတာ့။ အခုဟာက ဘ၀ျဖစ္သြားၿပီေလ။
(၃)
တကယ္က “ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲက်” ဆိုသလို ျဖစ္သြားတာဗ်။ က်ေနာ္သိခ်င္၊ ေလ့လာခ်င္တာေတြက ဒီသင္တန္းမွာ သင္ေပးေနတာေတြ။ ဘာသာခြဲေတြအေနနဲ႔ (၁၀) ခုေတာင္ မက။ (လူ႔အခြင့္အေရး) Human Rights, (တရား ဥပေဒစိုးမိုးေရး) The Rule of Law, (လူထုအဓိက လူ႔အဖဲြ႔အစည္း) Civil Society, (ဒီမိုကေရစီ) Democracy, (ဖက္ဒရယ္) Federal, (ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ) Constitution, (မွ်တေသာတရာခြင္) Fair Trail, (တရားမွ်တေသာ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး) Transitional Justice, (မီဒီယာ) Media, (လြတ္လပ္ေသာတရားစီရင္ေရး) Independence Judiciary … ဆိုတာေတြေပါ့။ အဲဒီအထဲမွာ က်ေနာ့္စိတ္နဲ႔ အေတြ႔ဆုံးဘာသာကေတာ့ Civil Society ပါပဲဗ်ာ။
က်ေနာ္တုိ႔ကို သင္တန္းမွာ ညဖက္ညဖက္ အခ်ိန္ပိုအေနနဲ႔ ဆရာဦးေအာင္ထူးက ေမာင္းေလ့ရိွတယ္။ သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ သင္ေနၾကတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြန႔ဲပတ္သက္ၿပီး အခ်ိန္ပို ေဆြးေႏြးၾက ဖို႔၊ ေလ့လာၾကဖို႔ေပါ့။ ဥပမာ ဆိုပါေတာ့ - Constitution သင္ၿပီးသြားတာနဲ႔ ညဖက္ workshop ေတြမွာ ၁၉၄၇၊ ၁၉၇၄ ဖြဲ႔စည္းပံုေတြနဲ႔ NCGUB ကေရးဆြဲတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပုံေတြကို ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး အနာဂတ္ျမန္ မာျပည္နဲ႔ အသင့္ေတာ္ဆုံး၊ အျဖစ္သင့္ဆုံး၊ အသစ္တခုကို အဖြဲ႔ေတြအလိုက္ အခန္းေတြခြဲၿပီး ေရးဆြဲခိုင္းတာမ်ဳိး။ Democracy ကို သင္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဘယ္လို ဒီမိုကေရစီပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ သြားမယ္ဆို တာ ကို ေဆြးေႏြးခိုင္းတာမ်ဳိးေပါ့။ အဲဒီ အစီအစဥ္တုန္းက ထူးျခားျဖစ္စဥ္ေလးတခုကို အမွတ္ရေသးတယ္။
အုပ္စု(၅) စုခြဲၿပီး ေလ့လာၾကတဲ့အထဲမွာ ၅ - စုလုံးက ဆိုရွယ္ဒီမိုကရက္ကိုပဲ ၀ိုင္းေရြးလိုက္ၾကေတာ့ ဆရာ ဦးေအာင္ထူးက “ဆိုရွယ္ဒီမိုကရက္ကို ဒီေလာက္ႀကိဳက္တဲ့သူ မ်ားေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဆရာေတာင္ ဆိုရွယ္ဒီမိုကရက္ နာမည္နဲ႔ ပါတီေထာင္ရေတာ့မလိုျဖစ္ေနၿပီ”လို႔ ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ ဆရာေျပာမွ သတိထားမိတယ္။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ ပြဲမွာေရာ၊ လက္ရိွႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြ မွာေရာ ကိုယ္ယုံၾကည္ရာကို နယ္မည္တပ္ၿပီး ဖြဲ႔ၾကတာမ်ဳိးမေတြ႔ရဘူးေလ။ ေယဘုယ်ဆန္ဆန္ ဒီမိုကေရစီဆိုေတြခ်ည္းပဲ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္။ လစ္ဘရယ္ပါတီတို႔၊ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီတို႔၊ ဆိုရွယ္ ဒီမိုကရက္ပါတီတို႔ဆိုၿပီး ဘာေၾကာင့္မရိွၾကတာလဲ။
သင္တန္းကာလၿပီးခါနီးေလ ညဖက္ အစီအစဥ္ေတြက ပိုမ်ားလာေလပဲ။ စကားေျပာေလ့က်င့္တာေတြပါ ပါ လာတယ္ေလ။ အစပိုင္းေတာ့ ရိုးရိုးလို႔ထင္မိတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွ ကိုယ္သိသမွ်ကို အစီအစဥ္တက် အခ်ိန္နဲ႔ကြက္တိ ေျပာဆိုတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးမွန္းသိလိုက္ရတယ္ေလ။ သင္ၿပီးသမွ်ဘာသာေတြထဲက ကိုယ္အႏွစ္သက္ဆုံး ဘာ သာအေၾကာင္းကိုေျပာရမယ္။ ဘာေတြကိုႀကိဳက္တာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ႀကိဳက္သလဲေပါ့။ စစခ်င္း တစ္မိနစ္ေလာက္စီပါပဲ။ တစ္မိနစ္ဆိုေပမယ့္ မလြယ္ဘူးဗ်ဳိ႕။ က်ေနာ္ဆို ေက်ာင္းဆရာသက္တမ္းက (၇)ႏွစ္ (၈)ႏွစ္။ သီခ်င္းဆိုလည္း အႀကိမ္ ႀကိမ္ စတိတ္ခုံေပၚမွာ ဆိုခဲ့ဖူးတာ။ ဒါေပမယ့္ လူေရွ႕ထြက္လိုက္တာနဲ႔ ဒူးတုန္၊ အသံတုန္၊ ႏွလုံးတုန္က ျဖစ္တုန္း။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာကို မေရာက္တာတို႔၊ အခ်ိန္ျပည့္သြားလို႔ မေျပာျဖစ္လိုက္တာတို႔၊ ေမ့သြားတာတို႔၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးႀကဳံရ တာပဲ။ ေနာက္မွတျဖည္းျဖည္း အသားက်လာတယ္။ လိုရင္းကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ အခ်ိန္နဲ႔ကြက္တိျဖစ္ေအာင္ ေျပာတတ္လာတယ္ေလ။
တကယ္က “ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲက်” ဆိုသလို ျဖစ္သြားတာဗ်။ က်ေနာ္သိခ်င္၊ ေလ့လာခ်င္တာေတြက ဒီသင္တန္းမွာ သင္ေပးေနတာေတြ။ ဘာသာခြဲေတြအေနနဲ႔ (၁၀) ခုေတာင္ မက။ (လူ႔အခြင့္အေရး) Human Rights, (တရား ဥပေဒစိုးမိုးေရး) The Rule of Law, (လူထုအဓိက လူ႔အဖဲြ႔အစည္း) Civil Society, (ဒီမိုကေရစီ) Democracy, (ဖက္ဒရယ္) Federal, (ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ) Constitution, (မွ်တေသာတရာခြင္) Fair Trail, (တရားမွ်တေသာ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး) Transitional Justice, (မီဒီယာ) Media, (လြတ္လပ္ေသာတရားစီရင္ေရး) Independence Judiciary … ဆိုတာေတြေပါ့။ အဲဒီအထဲမွာ က်ေနာ့္စိတ္နဲ႔ အေတြ႔ဆုံးဘာသာကေတာ့ Civil Society ပါပဲဗ်ာ။
က်ေနာ္တုိ႔ကို သင္တန္းမွာ ညဖက္ညဖက္ အခ်ိန္ပိုအေနနဲ႔ ဆရာဦးေအာင္ထူးက ေမာင္းေလ့ရိွတယ္။ သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ သင္ေနၾကတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြန႔ဲပတ္သက္ၿပီး အခ်ိန္ပို ေဆြးေႏြးၾက ဖို႔၊ ေလ့လာၾကဖို႔ေပါ့။ ဥပမာ ဆိုပါေတာ့ - Constitution သင္ၿပီးသြားတာနဲ႔ ညဖက္ workshop ေတြမွာ ၁၉၄၇၊ ၁၉၇၄ ဖြဲ႔စည္းပံုေတြနဲ႔ NCGUB ကေရးဆြဲတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပုံေတြကို ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး အနာဂတ္ျမန္ မာျပည္နဲ႔ အသင့္ေတာ္ဆုံး၊ အျဖစ္သင့္ဆုံး၊ အသစ္တခုကို အဖြဲ႔ေတြအလိုက္ အခန္းေတြခြဲၿပီး ေရးဆြဲခိုင္းတာမ်ဳိး။ Democracy ကို သင္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဘယ္လို ဒီမိုကေရစီပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ သြားမယ္ဆို တာ ကို ေဆြးေႏြးခိုင္းတာမ်ဳိးေပါ့။ အဲဒီ အစီအစဥ္တုန္းက ထူးျခားျဖစ္စဥ္ေလးတခုကို အမွတ္ရေသးတယ္။
အုပ္စု(၅) စုခြဲၿပီး ေလ့လာၾကတဲ့အထဲမွာ ၅ - စုလုံးက ဆိုရွယ္ဒီမိုကရက္ကိုပဲ ၀ိုင္းေရြးလိုက္ၾကေတာ့ ဆရာ ဦးေအာင္ထူးက “ဆိုရွယ္ဒီမိုကရက္ကို ဒီေလာက္ႀကိဳက္တဲ့သူ မ်ားေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဆရာေတာင္ ဆိုရွယ္ဒီမိုကရက္ နာမည္နဲ႔ ပါတီေထာင္ရေတာ့မလိုျဖစ္ေနၿပီ”လို႔ ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ ဆရာေျပာမွ သတိထားမိတယ္။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ ပြဲမွာေရာ၊ လက္ရိွႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြ မွာေရာ ကိုယ္ယုံၾကည္ရာကို နယ္မည္တပ္ၿပီး ဖြဲ႔ၾကတာမ်ဳိးမေတြ႔ရဘူးေလ။ ေယဘုယ်ဆန္ဆန္ ဒီမိုကေရစီဆိုေတြခ်ည္းပဲ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္။ လစ္ဘရယ္ပါတီတို႔၊ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီတို႔၊ ဆိုရွယ္ ဒီမိုကရက္ပါတီတို႔ဆိုၿပီး ဘာေၾကာင့္မရိွၾကတာလဲ။
သင္တန္းကာလၿပီးခါနီးေလ ညဖက္ အစီအစဥ္ေတြက ပိုမ်ားလာေလပဲ။ စကားေျပာေလ့က်င့္တာေတြပါ ပါ လာတယ္ေလ။ အစပိုင္းေတာ့ ရိုးရိုးလို႔ထင္မိတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွ ကိုယ္သိသမွ်ကို အစီအစဥ္တက် အခ်ိန္နဲ႔ကြက္တိ ေျပာဆိုတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးမွန္းသိလိုက္ရတယ္ေလ။ သင္ၿပီးသမွ်ဘာသာေတြထဲက ကိုယ္အႏွစ္သက္ဆုံး ဘာ သာအေၾကာင္းကိုေျပာရမယ္။ ဘာေတြကိုႀကိဳက္တာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ႀကိဳက္သလဲေပါ့။ စစခ်င္း တစ္မိနစ္ေလာက္စီပါပဲ။ တစ္မိနစ္ဆိုေပမယ့္ မလြယ္ဘူးဗ်ဳိ႕။ က်ေနာ္ဆို ေက်ာင္းဆရာသက္တမ္းက (၇)ႏွစ္ (၈)ႏွစ္။ သီခ်င္းဆိုလည္း အႀကိမ္ ႀကိမ္ စတိတ္ခုံေပၚမွာ ဆိုခဲ့ဖူးတာ။ ဒါေပမယ့္ လူေရွ႕ထြက္လိုက္တာနဲ႔ ဒူးတုန္၊ အသံတုန္၊ ႏွလုံးတုန္က ျဖစ္တုန္း။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာကို မေရာက္တာတို႔၊ အခ်ိန္ျပည့္သြားလို႔ မေျပာျဖစ္လိုက္တာတို႔၊ ေမ့သြားတာတို႔၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးႀကဳံရ တာပဲ။ ေနာက္မွတျဖည္းျဖည္း အသားက်လာတယ္။ လိုရင္းကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ အခ်ိန္နဲ႔ကြက္တိျဖစ္ေအာင္ ေျပာတတ္လာတယ္ေလ။
(၄)
တည စကားေျပာေလ့က်င့္ပြဲမွာေတာ့ “အေလးစားရဆုံး”လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေလ။ ၅-မိနစ္စီ ေျပာရ မယ္တဲ့။ ေျပာၾကတဲ့အထဲမွာ ကိုယ့္ရဲ႕အေဖ၊ အေမ။ ညီအကို၊ ေမာင္ႏွမ။ ဆရာ နဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အေၾကာင္းမ်ားတယ္။ ဆရာဦးေအာင္ထူးရဲ႕ဇနီး မေနာ္ကူးကေတာ့ ဆရာဦးေအာင္ထူးအေၾကာင္း ေျပာသြားတယ္ေလ။ ခင္ပြန္းလို တာ၀န္ေက်၊ ဆရာတေယာက္လို လမ္းညႊန္ေပးႏိုင္ၿပီး၊ ေခါင္းေဆာင္တဦးလို ဦးေဆာင္ႏိုင္လို႔တဲ့ … ။
သူမ်ားေတြေျပာေနခ်ိန္ က်ေနာ့္မွာေတာ့ ဘယ္သူ႔အေၾကာင္းေျပာရမလဲ စဥ္းစားလို႔ကိုမရႏိုင္ဘူး။ စကားေျပာ ေလ့က်င့္တာဆိုေပမယ့္ တကယ့္ေလးစားရသူလည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္ေလ။ သူတ ကာသိၿပီးတဲ့ အထဲကလည္း မျဖစ္ခ်င္ ဘူး။ အမ်ားကပါ ေလးစားစရာေကာင္းသူလိို႔ သတ္မွတ္သြာႏိုင္မယ့္သူပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ေျပာရမယ္အခ်ိန္နဲ႔လည္း ကိုက္ညီရမယ္ေပါ့။
စဥ္းစားေနရလြန္းလို႔ ေရွ႕ကလူေတြ ဘာေျပာသြားမွန္းကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသိလိုက္ဘူး။ တကယ္ …။ လက္ခုပ္တီးသံၾကားမွ ေရာေယာင္ၿပီးလိုက္တီးျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္အာရံုထဲမွာ ရွိတဲ့ လူေတြကို တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ဆန္ကာစစ္ၾကည့္ေနရလို႔။ ေနာက္ဆံုး က်ေနာ့္အလွည့္က်ကာနီးမွ လူ ၂ - ေယာက္ကို ေရြးမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တပ္ရင္းမွဴး ကိုတိုက္ေမာင္းနဲ႔ ေကာင္းစံဆိုတဲ့ ရဲေဘာ္ေလးတေယာက္တို႔ကို။
က်ေနာ့္ေရြးခ်ယ္မႈစံအရပဲ ကိုတိုက္ေမာင္းကို ျပန္ပယ္လိုက္ပါတယ္။ သူ႔အေၾကာင္းက သိတဲ့သူမ်ားတယ္။ သူ႔ အေၾကာင္းကို ေရးခ်င္သူ၊ ေဖာ္ျပခ်င္သူေတြလည္းရွိတယ္။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ဖူးေတာ့ မွတ္္တမ္းတခ်ဳိ႕မွာလည္း ပါသြား ႏိုင္တယ္ေလ။ ေကာင္းစံက်ေတာ့ သာမာန္ရဲေဘာ္ေလး။ သူ႔အေၾကာင္းသိသူက ရွားရွား။ သူ႔အေၾကာင္းေရးမယ့္၊ မွတ္ တမ္းတင္ေပးမယ့္လူဆိုတာက မရွိႏိုင္ဘူး။ မထင္မရွားနဲ႔ေပ်ာက္ကြယ္သြားရမယ့္ ဘ၀အျဖစ္ေတြေလ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ေကာင္းစံကိုေရြးလိုက္ရတာ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ တူညီတာတခုက သက္ရွိထင္ရွားမရွိၾကေတာ့ျခင္းပဲ။ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္ လွန္ေရး အတြင္းမွာ ေပးဆပ္ရင္း က်ဆံုးသြားၾကၿပီ။
ေကာင္းစံနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ျဖစ္စဥ္ေလးေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ေျခရာျပန္ေကာက္ၾကည့္တယ္။ ထူးထူးျခား ျခားေလးေတြကို ပံုျပန္ေဖာ္ၾကည့္တယ္။ ဒါမွ က်ေနာ့္အလွည့္က်လို႔ေျပာျဖစ္ရင္ သူမ်ားေတြထက္ ပိုစိတ္၀င္စားၾကမွာ။ ပိုအံ၀င္ဂြင္က်ျဖစ္မွာ။ သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳရာလည္းေရာက္မွာေလ။
တည စကားေျပာေလ့က်င့္ပြဲမွာေတာ့ “အေလးစားရဆုံး”လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေလ။ ၅-မိနစ္စီ ေျပာရ မယ္တဲ့။ ေျပာၾကတဲ့အထဲမွာ ကိုယ့္ရဲ႕အေဖ၊ အေမ။ ညီအကို၊ ေမာင္ႏွမ။ ဆရာ နဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အေၾကာင္းမ်ားတယ္။ ဆရာဦးေအာင္ထူးရဲ႕ဇနီး မေနာ္ကူးကေတာ့ ဆရာဦးေအာင္ထူးအေၾကာင္း ေျပာသြားတယ္ေလ။ ခင္ပြန္းလို တာ၀န္ေက်၊ ဆရာတေယာက္လို လမ္းညႊန္ေပးႏိုင္ၿပီး၊ ေခါင္းေဆာင္တဦးလို ဦးေဆာင္ႏိုင္လို႔တဲ့ … ။
သူမ်ားေတြေျပာေနခ်ိန္ က်ေနာ့္မွာေတာ့ ဘယ္သူ႔အေၾကာင္းေျပာရမလဲ စဥ္းစားလို႔ကိုမရႏိုင္ဘူး။ စကားေျပာ ေလ့က်င့္တာဆိုေပမယ့္ တကယ့္ေလးစားရသူလည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္ေလ။ သူတ ကာသိၿပီးတဲ့ အထဲကလည္း မျဖစ္ခ်င္ ဘူး။ အမ်ားကပါ ေလးစားစရာေကာင္းသူလိို႔ သတ္မွတ္သြာႏိုင္မယ့္သူပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ေျပာရမယ္အခ်ိန္နဲ႔လည္း ကိုက္ညီရမယ္ေပါ့။
စဥ္းစားေနရလြန္းလို႔ ေရွ႕ကလူေတြ ဘာေျပာသြားမွန္းကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသိလိုက္ဘူး။ တကယ္ …။ လက္ခုပ္တီးသံၾကားမွ ေရာေယာင္ၿပီးလိုက္တီးျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္အာရံုထဲမွာ ရွိတဲ့ လူေတြကို တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ဆန္ကာစစ္ၾကည့္ေနရလို႔။ ေနာက္ဆံုး က်ေနာ့္အလွည့္က်ကာနီးမွ လူ ၂ - ေယာက္ကို ေရြးမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တပ္ရင္းမွဴး ကိုတိုက္ေမာင္းနဲ႔ ေကာင္းစံဆိုတဲ့ ရဲေဘာ္ေလးတေယာက္တို႔ကို။
က်ေနာ့္ေရြးခ်ယ္မႈစံအရပဲ ကိုတိုက္ေမာင္းကို ျပန္ပယ္လိုက္ပါတယ္။ သူ႔အေၾကာင္းက သိတဲ့သူမ်ားတယ္။ သူ႔ အေၾကာင္းကို ေရးခ်င္သူ၊ ေဖာ္ျပခ်င္သူေတြလည္းရွိတယ္။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ဖူးေတာ့ မွတ္္တမ္းတခ်ဳိ႕မွာလည္း ပါသြား ႏိုင္တယ္ေလ။ ေကာင္းစံက်ေတာ့ သာမာန္ရဲေဘာ္ေလး။ သူ႔အေၾကာင္းသိသူက ရွားရွား။ သူ႔အေၾကာင္းေရးမယ့္၊ မွတ္ တမ္းတင္ေပးမယ့္လူဆိုတာက မရွိႏိုင္ဘူး။ မထင္မရွားနဲ႔ေပ်ာက္ကြယ္သြားရမယ့္ ဘ၀အျဖစ္ေတြေလ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ေကာင္းစံကိုေရြးလိုက္ရတာ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ တူညီတာတခုက သက္ရွိထင္ရွားမရွိၾကေတာ့ျခင္းပဲ။ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္ လွန္ေရး အတြင္းမွာ ေပးဆပ္ရင္း က်ဆံုးသြားၾကၿပီ။
ေကာင္းစံနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ျဖစ္စဥ္ေလးေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ေျခရာျပန္ေကာက္ၾကည့္တယ္။ ထူးထူးျခား ျခားေလးေတြကို ပံုျပန္ေဖာ္ၾကည့္တယ္။ ဒါမွ က်ေနာ့္အလွည့္က်လို႔ေျပာျဖစ္ရင္ သူမ်ားေတြထက္ ပိုစိတ္၀င္စားၾကမွာ။ ပိုအံ၀င္ဂြင္က်ျဖစ္မွာ။ သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳရာလည္းေရာက္မွာေလ။
(၅)
ေကာင္းစံရဲ့နာမည္ရင္းက ဆန္းသူရ။ ရွစ္တန္း ေက်ာင္းသားေလး။ ေတာင္ၾကီး အထက(၁) က ဆိုလားပဲ။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးအခင္း ေတာင္ႀကီးမွာ စျဖစ္တာ သူအပါအ၀င္ အမွတ္(၁)နဲ႔ အမွတ္(၄) အထက ေက်ာင္းက ရွစ္တန္း ေက်ာင္းသားေလးေတြက စခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဒီအထဲမွာ ဆန္းသူရပါမွန္းကိုေတာ့ ေတာထဲေရာက္ၿပီးမွ သိရတာ။ ၈၊ ၈၊ ၈၈ ရက္ေန႔က ေတာင္ႀကီးဗိုလ္ခ်ဳပ္ပန္းျခံ၊ ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ေရွ႕ ေက်ာင္း၀န္စံုေလးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဆႏၵျပခဲ့ တာကိုေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ျမင္ခဲ့ရတာေလ။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ေက်ာင္းစိမ္းပုဆိုးေလးကိုအလံထူလို႔ “ကမၻာမေၾက” သီခ်င္းကို သံၿပိဳင္ ဆိုၿပီး စခဲ့ၾကတာေပါ့။ ေက်ာင္းသားေလး (၇) ေယာက္၊ (၈) ေယာက္ထက္မပိုဘူး။ ပတ္၀န္း က်င္က က်ေနာ္အပါအ၀င္ လူႀကီးဆိုသူေတြက အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပရိတ္သတ္သက္သက္။ ခပ္ေ၀ေ၀က အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနရံုသက္သက္။
ကမၻာမေၾကသီခ်င္းဆိုၿပီးေတာ့ ပန္းၿခံကို တပတ္ပတ္ၾကတယ္။ တပတ္မျပည့္ခင္အထိ ဒီေက်ာင္းသားေလး ေတြခ်ည္းသက္သက္။ တပတ္ေက်ာ္လို႔ အႏၱရာယ္ကင္းတယ္၊ အေႏွာက္အယွက္ မရိွဘူး ဆိုတာကို ျမင္ရမွ လူႀကီးတခ်ဳိ႕ ကပ္လာၾကတာ။ လူေတာ္ေတာ္ေလးမ်ားလာေတာ့မွ က်ေနာ္ေတာင္ကပ္ရဲတာကို ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲ ၀န္ခံရမႈပဲ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ေတာင္ႀကီး ရွစ္ေလးလုံး အေရးအခင္းကို စခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားေလးေတြထဲမွာ ေကာင္းစံပါတယ္။
အေရးအခင္းအရွိန္ရလာလို႔ ဆရာ၀န္တို႔၊ ေရွ႕ေနတို႔၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းတို႔ဆိုတာေတြ ေပၚလာၿပီး၊ စင္ျမင့္ေတြေပၚ ၾသ၀ါဒေတြေခၽြေနခ်ိန္ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ေလးေတြက ေရွ႕မွာ၊ ေဘးမွာ ကာရပ္ ရပ္ေပးေနၾကတယ္ေလ။ မဆလက တစံုတရာအႏၱရာယ္ေပးမယ္ဆိုရင္ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ေလးေတြက အေသခံတဲ့။ သပိတ္စစ္ေၾကာင္းေတြ ခ်ီတက္ၾကၿပီဆိုရင္လည္း လမ္းေဘးတဖက္တခ်က္စီမွာ အျဖဴအစိမ္းေလးေတြက လက္ခ်င္းဆက္ လံုျခံဳေရးစည္း၀ိုင္း ေပါ့။ ဒီအျဖဴအစိမ္း၀တ္ေတြထဲမွာလည္း ေကာင္းစံ ပါခဲ့တယ္တဲ့။
ေအာင္ဟမ္းရိုင္းလို႔ေခၚတဲ့ ပအို၀့္ေျမေရာက္ ေက်ာင္းသားေတြကို စစ္သင္တန္းေပးတဲ့ေနရာကို က်ေနာ့္တို႔ အဖြဲ႔ေရာက္ေတာ့ ေနာက္က်ေနၿပီ။ သင္တန္းရိွရာေနရာေရာက္ခါနီး ေခ်ာင္းေလး ကိုေက်ာ္လို႔ ေတာင္ကုန္းေလးကို အတက္မွာ ေကာင္းစံကို စေတြ႔ဖူးတာ။
“အကိုတို႔က ေတာင္ႀကီးကပဲလား၊ က်ေနာ္တို႔သင္တန္းတက္ေနတာ (၂) ပတ္ေတာင္ေက်ာ္ၿပီ”လို႔ မိတ္ဆက္ ရင္းက်ေနာ္တို႔ကို ဦးေဆာင္လမ္းျပေပးခဲ့တယ္ေလ။ လမ္းမွာစကားေတြေျပာရင္းက အေတာ္ေလးရင္းႏွီးလာေတာ့ သူ႔ရင္ထဲက စကားေတြပြင့္ထြက္လာေတာ့တာပဲ။
“လူႀကီးေတြက အသက္ႀကီးလာေလေလ ညာတတ္ေလေလပဲဗ်။ သူတို႔မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ေတြဆို က်ေနာ္ တို႔ကို ညာညာခိုင္းတယ္။ အစားအေသာက္စားရတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ကေလးဆိုၿပီး အလွည့္ေပးတာမ်ဳိး မရိွဘူး။ သူတို႔ပဲ အခြင့္အေရးပိုယူတတ္တယ္”တဲ့။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္တာ သူရဲ႕ ဇ, ေပါ့။
ေကာင္းစံတို႔လို ေက်ာင္းသားငယ္ေလးေတြ ဘ၀ကလည္းေတြးၾကည့္ရင္ တကယ့္ကို သနားစရာ။ ၁၅ ႏွစ္၊ ၁၆ ႏွစ္နဲ႔ေတာထဲေရာက္။ ေတာထဲေရာက္မွ လူပ်ဳိျဖစ္။ ရည္းစားထားခ်င္ေတာ့လည္း တာ၀န္က ေတာ္လွန္ေရးတာ၀န္။ တပ္ပုံစံ။ ဗမာအဖြဲ႔အစည္းျဖစ္တာကလည္းတေၾကာင္း။ ဒီေတာ့ ခဏခဏျပႆနာျဖစ္တယ္။ စည္းကမ္းဆိုတာကို လည္းသိပ္နားမလည္။ နားမလည္လို႔ဆိုၿပီးု ခြင့္လႊတ္ပါမ်ားျပန္ရင္လည္း ထိမ္းသိမ္းလို႔မရ။ ဒီေတာ့ အေရးယူမႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရေရာေပါ့။
တခါက ထိုင္းကရင္နီနယ္စပ္မွာေနခ်ိန္ ေကာင္းစံေလ က်ေနာ္တို႔ စခန္းနဲ႔နီးတဲ့ ပန္ယြမ္းရြာက ကေလးမေလး နဲ႔ႀကိဳက္တယ္။ ရည္းစားလည္းမထားဖူးေတာ့ အရူးအမူး။ ရြာထဲမွာအၿမဲလိုျဖစ္ေနတာေပါ့။ စခန္းစည္းကမ္းနဲ႔ မညီ ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ တပ္ရင္းမွဴး ကိုတိုက္ေမာင္းကေခၚသတိေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မရဘူး။ ညီအကိုလိုျဖစ္ေနတာက တ ေၾကာင္း၊ အရူးအမူးျဖစ္ေနတာက တေၾကာင္းမို႔ေနာက္ဆုံး တပ္ကထြက္မယ္ဆိုတဲ့အထိကိုျဖစ္ၿပီး ေကာင္းစံေလ ရြာထဲမွာ သြားေနလိုက္တယ္။ တလ၊ ႏွစ္လၾကာတဲ့ အထိ။ ေနာက္ေတာ့မွ သတင္းေတြၾကားရတယ္။ ေကာင္းစံ တေယာက္ ျမင္းလိုက္ေမာင္းေနတယ္တဲ့။ ရိကၡာသယ္တဲ့ျမင္းကို လုိက္ေမာင္းေပးရတာ။ ဒီေတာ့မွ ၾကာရင္ ပ်က္စီး သြားမွာ စိုးတာရယ္။ လုံၿခဳံမႈအေျခအေနကို စိုးရိမ္ရတာေတြေၾကာင့္ ကိုတုိက္ေမာင္းကို ၀ိုင္းနားခ်ရင္း လိုက္ေခၚရေတာ့တယ္။ ကိုတိုက္ေမာင္းပဲလိုက္ေခၚတာပါ။ ၿပီးေတာ့လည္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က တလုံးလုံးတေထြး ေထြးနဲ႔။ တကယ့္ညီအကိုေတြလိုပဲ။ က်ေနာ္တို႔မွာ မိဘေတြနဲ႔မွမနီးၾကတာ။ တာ၀န္ေတြရိွေနၾကေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ညီအကိုေတြပဲေလ။
ေကာင္းစံရဲ့နာမည္ရင္းက ဆန္းသူရ။ ရွစ္တန္း ေက်ာင္းသားေလး။ ေတာင္ၾကီး အထက(၁) က ဆိုလားပဲ။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးအခင္း ေတာင္ႀကီးမွာ စျဖစ္တာ သူအပါအ၀င္ အမွတ္(၁)နဲ႔ အမွတ္(၄) အထက ေက်ာင္းက ရွစ္တန္း ေက်ာင္းသားေလးေတြက စခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဒီအထဲမွာ ဆန္းသူရပါမွန္းကိုေတာ့ ေတာထဲေရာက္ၿပီးမွ သိရတာ။ ၈၊ ၈၊ ၈၈ ရက္ေန႔က ေတာင္ႀကီးဗိုလ္ခ်ဳပ္ပန္းျခံ၊ ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ေရွ႕ ေက်ာင္း၀န္စံုေလးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဆႏၵျပခဲ့ တာကိုေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ျမင္ခဲ့ရတာေလ။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ေက်ာင္းစိမ္းပုဆိုးေလးကိုအလံထူလို႔ “ကမၻာမေၾက” သီခ်င္းကို သံၿပိဳင္ ဆိုၿပီး စခဲ့ၾကတာေပါ့။ ေက်ာင္းသားေလး (၇) ေယာက္၊ (၈) ေယာက္ထက္မပိုဘူး။ ပတ္၀န္း က်င္က က်ေနာ္အပါအ၀င္ လူႀကီးဆိုသူေတြက အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပရိတ္သတ္သက္သက္။ ခပ္ေ၀ေ၀က အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနရံုသက္သက္။
ကမၻာမေၾကသီခ်င္းဆိုၿပီးေတာ့ ပန္းၿခံကို တပတ္ပတ္ၾကတယ္။ တပတ္မျပည့္ခင္အထိ ဒီေက်ာင္းသားေလး ေတြခ်ည္းသက္သက္။ တပတ္ေက်ာ္လို႔ အႏၱရာယ္ကင္းတယ္၊ အေႏွာက္အယွက္ မရိွဘူး ဆိုတာကို ျမင္ရမွ လူႀကီးတခ်ဳိ႕ ကပ္လာၾကတာ။ လူေတာ္ေတာ္ေလးမ်ားလာေတာ့မွ က်ေနာ္ေတာင္ကပ္ရဲတာကို ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲ ၀န္ခံရမႈပဲ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ေတာင္ႀကီး ရွစ္ေလးလုံး အေရးအခင္းကို စခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားေလးေတြထဲမွာ ေကာင္းစံပါတယ္။
အေရးအခင္းအရွိန္ရလာလို႔ ဆရာ၀န္တို႔၊ ေရွ႕ေနတို႔၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းတို႔ဆိုတာေတြ ေပၚလာၿပီး၊ စင္ျမင့္ေတြေပၚ ၾသ၀ါဒေတြေခၽြေနခ်ိန္ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ေလးေတြက ေရွ႕မွာ၊ ေဘးမွာ ကာရပ္ ရပ္ေပးေနၾကတယ္ေလ။ မဆလက တစံုတရာအႏၱရာယ္ေပးမယ္ဆိုရင္ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ေလးေတြက အေသခံတဲ့။ သပိတ္စစ္ေၾကာင္းေတြ ခ်ီတက္ၾကၿပီဆိုရင္လည္း လမ္းေဘးတဖက္တခ်က္စီမွာ အျဖဴအစိမ္းေလးေတြက လက္ခ်င္းဆက္ လံုျခံဳေရးစည္း၀ိုင္း ေပါ့။ ဒီအျဖဴအစိမ္း၀တ္ေတြထဲမွာလည္း ေကာင္းစံ ပါခဲ့တယ္တဲ့။
ေအာင္ဟမ္းရိုင္းလို႔ေခၚတဲ့ ပအို၀့္ေျမေရာက္ ေက်ာင္းသားေတြကို စစ္သင္တန္းေပးတဲ့ေနရာကို က်ေနာ့္တို႔ အဖြဲ႔ေရာက္ေတာ့ ေနာက္က်ေနၿပီ။ သင္တန္းရိွရာေနရာေရာက္ခါနီး ေခ်ာင္းေလး ကိုေက်ာ္လို႔ ေတာင္ကုန္းေလးကို အတက္မွာ ေကာင္းစံကို စေတြ႔ဖူးတာ။
“အကိုတို႔က ေတာင္ႀကီးကပဲလား၊ က်ေနာ္တို႔သင္တန္းတက္ေနတာ (၂) ပတ္ေတာင္ေက်ာ္ၿပီ”လို႔ မိတ္ဆက္ ရင္းက်ေနာ္တို႔ကို ဦးေဆာင္လမ္းျပေပးခဲ့တယ္ေလ။ လမ္းမွာစကားေတြေျပာရင္းက အေတာ္ေလးရင္းႏွီးလာေတာ့ သူ႔ရင္ထဲက စကားေတြပြင့္ထြက္လာေတာ့တာပဲ။
“လူႀကီးေတြက အသက္ႀကီးလာေလေလ ညာတတ္ေလေလပဲဗ်။ သူတို႔မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ေတြဆို က်ေနာ္ တို႔ကို ညာညာခိုင္းတယ္။ အစားအေသာက္စားရတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ကေလးဆိုၿပီး အလွည့္ေပးတာမ်ဳိး မရိွဘူး။ သူတို႔ပဲ အခြင့္အေရးပိုယူတတ္တယ္”တဲ့။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္တာ သူရဲ႕ ဇ, ေပါ့။
ေကာင္းစံတို႔လို ေက်ာင္းသားငယ္ေလးေတြ ဘ၀ကလည္းေတြးၾကည့္ရင္ တကယ့္ကို သနားစရာ။ ၁၅ ႏွစ္၊ ၁၆ ႏွစ္နဲ႔ေတာထဲေရာက္။ ေတာထဲေရာက္မွ လူပ်ဳိျဖစ္။ ရည္းစားထားခ်င္ေတာ့လည္း တာ၀န္က ေတာ္လွန္ေရးတာ၀န္။ တပ္ပုံစံ။ ဗမာအဖြဲ႔အစည္းျဖစ္တာကလည္းတေၾကာင္း။ ဒီေတာ့ ခဏခဏျပႆနာျဖစ္တယ္။ စည္းကမ္းဆိုတာကို လည္းသိပ္နားမလည္။ နားမလည္လို႔ဆိုၿပီးု ခြင့္လႊတ္ပါမ်ားျပန္ရင္လည္း ထိမ္းသိမ္းလို႔မရ။ ဒီေတာ့ အေရးယူမႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရေရာေပါ့။
တခါက ထိုင္းကရင္နီနယ္စပ္မွာေနခ်ိန္ ေကာင္းစံေလ က်ေနာ္တို႔ စခန္းနဲ႔နီးတဲ့ ပန္ယြမ္းရြာက ကေလးမေလး နဲ႔ႀကိဳက္တယ္။ ရည္းစားလည္းမထားဖူးေတာ့ အရူးအမူး။ ရြာထဲမွာအၿမဲလိုျဖစ္ေနတာေပါ့။ စခန္းစည္းကမ္းနဲ႔ မညီ ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ တပ္ရင္းမွဴး ကိုတိုက္ေမာင္းကေခၚသတိေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မရဘူး။ ညီအကိုလိုျဖစ္ေနတာက တ ေၾကာင္း၊ အရူးအမူးျဖစ္ေနတာက တေၾကာင္းမို႔ေနာက္ဆုံး တပ္ကထြက္မယ္ဆိုတဲ့အထိကိုျဖစ္ၿပီး ေကာင္းစံေလ ရြာထဲမွာ သြားေနလိုက္တယ္။ တလ၊ ႏွစ္လၾကာတဲ့ အထိ။ ေနာက္ေတာ့မွ သတင္းေတြၾကားရတယ္။ ေကာင္းစံ တေယာက္ ျမင္းလိုက္ေမာင္းေနတယ္တဲ့။ ရိကၡာသယ္တဲ့ျမင္းကို လုိက္ေမာင္းေပးရတာ။ ဒီေတာ့မွ ၾကာရင္ ပ်က္စီး သြားမွာ စိုးတာရယ္။ လုံၿခဳံမႈအေျခအေနကို စိုးရိမ္ရတာေတြေၾကာင့္ ကိုတုိက္ေမာင္းကို ၀ိုင္းနားခ်ရင္း လိုက္ေခၚရေတာ့တယ္။ ကိုတိုက္ေမာင္းပဲလိုက္ေခၚတာပါ။ ၿပီးေတာ့လည္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က တလုံးလုံးတေထြး ေထြးနဲ႔။ တကယ့္ညီအကိုေတြလိုပဲ။ က်ေနာ္တို႔မွာ မိဘေတြနဲ႔မွမနီးၾကတာ။ တာ၀န္ေတြရိွေနၾကေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ညီအကိုေတြပဲေလ။
(၆)
ေကာင္းစံကို အသိအမွတ္အျပဳမိဆုံး အျဖစ္အပ်က္ တခုရိွတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ ထုိင္းနယ္စပ္ကေန ပအို၀့္ျပည္ကိုျပန္အေရာက္။ က်ေနာ္တို႔ျပန္ေရာက္တဲ့သတင္းက ေတာင္ႀကီး အထိကိုေရာက္တယ္။ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ရဲ႕မိဘေတြလာေတြ႔ၾကတယ္ေလ။ ေတာင္ႀကီးနဲ႔က သိပ္မွမေ၀းတာ။ ဒီအထဲမွာ ေကာင္းစံ အေမနဲ႔အကိုလည္းပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ကိုလာတာ။ ေကာင္စံနဲ႔ေတြ႔ခ်င္လို႔တဲ။ တပ္က တာ၀န္ရိွသူေတြ ကလည္းေပးေတြ႔ပါတယ္။ သီးျခားအိမ္တအိမ္မွာ စီစဥ္ေပးၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာခြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ တေန႔ လုံးေျပာဆိုၾကၿပီး၊ ညအိပ္ခ်ိန္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ ေကာင္းစံတေယာက္ က်ေနာ္တို႔ဆီျပန္ေရာက္လာတယ္။
“က်ေနာ့္အေမက က်ေနာ့္ကို ျပန္ေခၚတယ္ဗ်။ ၿမိဳ႕ျပန္ေရာက္ရင္ သားလိုခ်င္တာ ၀ယ္ေပးမယ္တဲ့။ ကားလို ခ်င္ရင္ကားတဲ့”
“က်ေနာ့္အေမက ခင္ညႊန္႔ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ရင္းႏွီးတယ္တဲ့။ ျပန္လိုက္လာလို႔ဘာမွ ျပႆနာမျဖစ္ေစရဘူးလို႔ အာ မခံတယ္တဲ့”
“က်ေနာ့္အကိုလိုပဲ ႏိုင္ငံေရး၀ါသနာပါရင္ ၿမိဳ႕ေပၚပါတီတခုခုမွာ ၀င္လုပ္ပါတဲ့၊ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ ျခင္ကိုက္ ျဖဳပ္ကိုက္နဲ႔ တဲ့။ အစားအေသာက္၊ အေနအထိုင္ကလည္း ဒုကၡေရာက္လြန္းပါတယ္ တဲ့”
“က်ေနာ္ … ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ ေသသြားတဲ့ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြကို သစၥာမေဖာက္ဘူးလို႔။ က်ေနာ္ ေတာခိုေတာ့ ေသဖို႔ကိုေတြးၿပီးသားလို႔။ ျခင္ကိုက္ျဖဳပ္ကိုက္ေလာက္ကို ဂရုမစိုက္ပါဘူး လို႔။ ဒီမိုကေရစီရရင္ အေမ မေခၚလည္း သားျပန္လာမွာပါလို႔”
ေကာင္းစံရဲ႕အကိုက ေတာင္ႀကီး လူေဘာင္သစ္ပါတီ၀င္တဲ့။ ေနာက္ေန႔မနက္မွာ ေကာင္းစံအေမနဲ႔အကို ႏူတ္ ေတာင္လာမဆက္ေတာ့ပဲ ေစာေစာထျပန္သြားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းစံကေတာ့ တခ်က္ေလးမွ အၿပဳံးမပ်က္ပဲေလ။
“မိုးျဖား အမ္းသမိုင္နယ္” (အေမထမင္း ဘာဟင္းနဲ႔စားလဲ) ဆိုၿပီး ရြာထဲမွာ အိမ္ဆင္းတအိမ္တက္နဲ႔။ ဟဲဟဲ … ဟဲဟဲ နဲ႔။
ေကာင္းစံကို အသိအမွတ္အျပဳမိဆုံး အျဖစ္အပ်က္ တခုရိွတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ ထုိင္းနယ္စပ္ကေန ပအို၀့္ျပည္ကိုျပန္အေရာက္။ က်ေနာ္တို႔ျပန္ေရာက္တဲ့သတင္းက ေတာင္ႀကီး အထိကိုေရာက္တယ္။ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ရဲ႕မိဘေတြလာေတြ႔ၾကတယ္ေလ။ ေတာင္ႀကီးနဲ႔က သိပ္မွမေ၀းတာ။ ဒီအထဲမွာ ေကာင္းစံ အေမနဲ႔အကိုလည္းပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ကိုလာတာ။ ေကာင္စံနဲ႔ေတြ႔ခ်င္လို႔တဲ။ တပ္က တာ၀န္ရိွသူေတြ ကလည္းေပးေတြ႔ပါတယ္။ သီးျခားအိမ္တအိမ္မွာ စီစဥ္ေပးၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာခြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ တေန႔ လုံးေျပာဆိုၾကၿပီး၊ ညအိပ္ခ်ိန္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ ေကာင္းစံတေယာက္ က်ေနာ္တို႔ဆီျပန္ေရာက္လာတယ္။
“က်ေနာ့္အေမက က်ေနာ့္ကို ျပန္ေခၚတယ္ဗ်။ ၿမိဳ႕ျပန္ေရာက္ရင္ သားလိုခ်င္တာ ၀ယ္ေပးမယ္တဲ့။ ကားလို ခ်င္ရင္ကားတဲ့”
“က်ေနာ့္အေမက ခင္ညႊန္႔ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ရင္းႏွီးတယ္တဲ့။ ျပန္လိုက္လာလို႔ဘာမွ ျပႆနာမျဖစ္ေစရဘူးလို႔ အာ မခံတယ္တဲ့”
“က်ေနာ့္အကိုလိုပဲ ႏိုင္ငံေရး၀ါသနာပါရင္ ၿမိဳ႕ေပၚပါတီတခုခုမွာ ၀င္လုပ္ပါတဲ့၊ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ ျခင္ကိုက္ ျဖဳပ္ကိုက္နဲ႔ တဲ့။ အစားအေသာက္၊ အေနအထိုင္ကလည္း ဒုကၡေရာက္လြန္းပါတယ္ တဲ့”
“က်ေနာ္ … ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ ေသသြားတဲ့ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြကို သစၥာမေဖာက္ဘူးလို႔။ က်ေနာ္ ေတာခိုေတာ့ ေသဖို႔ကိုေတြးၿပီးသားလို႔။ ျခင္ကိုက္ျဖဳပ္ကိုက္ေလာက္ကို ဂရုမစိုက္ပါဘူး လို႔။ ဒီမိုကေရစီရရင္ အေမ မေခၚလည္း သားျပန္လာမွာပါလို႔”
ေကာင္းစံရဲ႕အကိုက ေတာင္ႀကီး လူေဘာင္သစ္ပါတီ၀င္တဲ့။ ေနာက္ေန႔မနက္မွာ ေကာင္းစံအေမနဲ႔အကို ႏူတ္ ေတာင္လာမဆက္ေတာ့ပဲ ေစာေစာထျပန္သြားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းစံကေတာ့ တခ်က္ေလးမွ အၿပဳံးမပ်က္ပဲေလ။
“မိုးျဖား အမ္းသမိုင္နယ္” (အေမထမင္း ဘာဟင္းနဲ႔စားလဲ) ဆိုၿပီး ရြာထဲမွာ အိမ္ဆင္းတအိမ္တက္နဲ႔။ ဟဲဟဲ … ဟဲဟဲ နဲ႔။
(၇)
၁၉၉၆ မွာ ေကာင္စံတို႔ပါတဲ့စစ္ေၾကာင္း KNU တပ္မဟာ (၂)နယ္ေျမက နယ္စပ္ကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေကာင္းစံက အျပစ္တခုရိွလို႔ ျပန္ေခၚလာတာတဲ့။ က်ေနာ္ စုံစမ္းၾကည့္ေတာ့ ရည္းစားထားတဲ့ကိစၥပဲ။ ေကာင္းစံက လည္းတရြာတက်ည္ေဆာက္ဆိုသေလာက္ကို ရည္းစားထားတာတဲ့။ ရုပ္ကေလးကလည္းရိွ။ ၿမိဳ႕ေပၚမွာေနခဲ့တာဆိုေတာ့ ေသေသသပ္သပ္ကလည္း ၀တ္စား တတ္။ ဘာသာစကားကလည္း ေဒသအေလွ်ာက္ေျပာဆိုႏုိင္ေတာ့ ျဖစ္ ေလာက္တာေပါ့။ ေကာင္းစံကလည္း အေျပာေကာင္းမဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ နားမလည္တာက ရည္းစားထား တာ၊ မ်ားတာက ဘာေၾကာင့္ အျပစ္ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ထူးျခားတာက ခုတခါစစ္ေၾကာင္းက က်ေနာ္တို႔ (၆၀၁) တပ္ရင္း ခ်ည္း သက္သက္မဟုတ္ဘူး၊ တပ္ရင္းေပါင္းစုံ။ ဒီေတာ့ခါတိုင္းလို သူ႔အေပၚ နားမ လည္ႏိုင္ၾကလို႔ မ်ားလားေပါ့။
ဒီအခ်ိန္က နယ္စပ္ႏုိင္ငံေရးက မာနယ္ပေလာ က်ၿပီးခ်ိန္၊ တတိယႏိုင္ငံထြက္ခြာတဲ့လမ္းေၾကာင္းပြင့္ေနခ်ိန္။ က်ေနာ္စိုးရိမ္မိတာက ေကာင္းစံက မဟုတ္မခံ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းသမား။ အရင္လို တပ္ကထြက္သြားရင္ အေ၀းႀကီး အထိေရာက္သြားႏိုင္တယ္။ ကိုတိုက္ေမာင္းကလည္း က်ဆုံးၿပီးကာစဆိုေတာ့ တပ္ကလည္း ဖယိုဖရဲ။
ဒါေၾကာင့္ပဲ KNU တပ္မဟာ (၂)ကို ျပန္ထြက္မယ့္စစ္ေၾကာင္းမွာ က်ေနာ္လည္းလိုက္မယ္။ ေကာင္းစံကို လည္းျပန္ေခၚသြားခ်င္ေၾကာင္း စစ္ေၾကာင္းတာ၀န္ခံ ကိုသန္းေက်ာ္ေဌးးနဲ႔ ေဆြးေႏြးၾကည့္ တယ္။ ေကာင္းစံကလည္း ဆႏၵရိွတယ္ေလ။ “နယ္စပ္မွာ ေလေနတာထက္၊ ျပည္သူၾကားမွာ ေသရတာက ပိုအဓိပၸါယ္ရိွတယ္ ” ဆိုတဲ့မူနဲ႔ေပါ့။ ေနာက္ၿပီးေကာင္းစံက ဘာသာစကားစုံ တတ္တာရယ္။ လမ္းေၾကာင္းေတြ ကၽြမ္းက်င္တာရယ္။ နယ္ေျမခံလို ျဖစ္ေန တာရယ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔စစ္ေၾကာင္းအတြက္ အက်ဳိးရိွႏုိင္တယ္မဟုတ္လား။ က်ေနာ့္ေဆြးေႏြးခ်က္ အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္သြားပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
တကယ္ပါပဲ တလမ္းလုံးမွာေလ ေကာင္းစံရဲ႕ အရည္အခ်င္းစုံကိုေတြ႔ရတယ္။ စကားေလာက္ေတာ့၊ ရြာေတြ၊ ရြာသားေတြနဲ႔ရင္းႏွီးေတာ့ အေတာ့္ကို အဆင္ေျပတာပါ။ လမ္းတေလွ်ာက္လုံး သူ႔ကိုမသိ တဲ့လူ၊ မခင္တဲ့လူကို မရိွ သေလာက္ပဲ။ က်ေနာ့္အတြက္ဆိုေကာင္းစံက အေထာက္အပံ့ အျဖစ္ဆုံး။ က်ေနာ္က ခရီးမထြက္ျဖစ္တာၾကာေတာ့ လမ္းသိပ္မေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူးေလ။ က်န္းမာေရးကလည္း ခ်ဴခ်ာေတာ့ စစ္ေၾကာင္းရဲ႕ေနာက္ပိတ္အၿမဲျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မ်ဳိးဆို ေကာင္းစံက က်ေနာ့္အေဖာ္။ က်ေနာ့္ ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ကအစ ကူသယ္ေပးတယ္။ တလမ္းလုံးေကာင္းစံ ရဲ႕အျပစ္ေတြကို က်ေနာ္ရွာေနမိေပမယ့္ ခုထိေတာ့ မေတြ႔ရေသး။
၁၉၉၆ မွာ ေကာင္စံတို႔ပါတဲ့စစ္ေၾကာင္း KNU တပ္မဟာ (၂)နယ္ေျမက နယ္စပ္ကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေကာင္းစံက အျပစ္တခုရိွလို႔ ျပန္ေခၚလာတာတဲ့။ က်ေနာ္ စုံစမ္းၾကည့္ေတာ့ ရည္းစားထားတဲ့ကိစၥပဲ။ ေကာင္းစံက လည္းတရြာတက်ည္ေဆာက္ဆိုသေလာက္ကို ရည္းစားထားတာတဲ့။ ရုပ္ကေလးကလည္းရိွ။ ၿမိဳ႕ေပၚမွာေနခဲ့တာဆိုေတာ့ ေသေသသပ္သပ္ကလည္း ၀တ္စား တတ္။ ဘာသာစကားကလည္း ေဒသအေလွ်ာက္ေျပာဆိုႏုိင္ေတာ့ ျဖစ္ ေလာက္တာေပါ့။ ေကာင္းစံကလည္း အေျပာေကာင္းမဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ နားမလည္တာက ရည္းစားထား တာ၊ မ်ားတာက ဘာေၾကာင့္ အျပစ္ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ထူးျခားတာက ခုတခါစစ္ေၾကာင္းက က်ေနာ္တို႔ (၆၀၁) တပ္ရင္း ခ်ည္း သက္သက္မဟုတ္ဘူး၊ တပ္ရင္းေပါင္းစုံ။ ဒီေတာ့ခါတိုင္းလို သူ႔အေပၚ နားမ လည္ႏိုင္ၾကလို႔ မ်ားလားေပါ့။
ဒီအခ်ိန္က နယ္စပ္ႏုိင္ငံေရးက မာနယ္ပေလာ က်ၿပီးခ်ိန္၊ တတိယႏိုင္ငံထြက္ခြာတဲ့လမ္းေၾကာင္းပြင့္ေနခ်ိန္။ က်ေနာ္စိုးရိမ္မိတာက ေကာင္းစံက မဟုတ္မခံ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းသမား။ အရင္လို တပ္ကထြက္သြားရင္ အေ၀းႀကီး အထိေရာက္သြားႏိုင္တယ္။ ကိုတိုက္ေမာင္းကလည္း က်ဆုံးၿပီးကာစဆိုေတာ့ တပ္ကလည္း ဖယိုဖရဲ။
ဒါေၾကာင့္ပဲ KNU တပ္မဟာ (၂)ကို ျပန္ထြက္မယ့္စစ္ေၾကာင္းမွာ က်ေနာ္လည္းလိုက္မယ္။ ေကာင္းစံကို လည္းျပန္ေခၚသြားခ်င္ေၾကာင္း စစ္ေၾကာင္းတာ၀န္ခံ ကိုသန္းေက်ာ္ေဌးးနဲ႔ ေဆြးေႏြးၾကည့္ တယ္။ ေကာင္းစံကလည္း ဆႏၵရိွတယ္ေလ။ “နယ္စပ္မွာ ေလေနတာထက္၊ ျပည္သူၾကားမွာ ေသရတာက ပိုအဓိပၸါယ္ရိွတယ္ ” ဆိုတဲ့မူနဲ႔ေပါ့။ ေနာက္ၿပီးေကာင္းစံက ဘာသာစကားစုံ တတ္တာရယ္။ လမ္းေၾကာင္းေတြ ကၽြမ္းက်င္တာရယ္။ နယ္ေျမခံလို ျဖစ္ေန တာရယ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔စစ္ေၾကာင္းအတြက္ အက်ဳိးရိွႏုိင္တယ္မဟုတ္လား။ က်ေနာ့္ေဆြးေႏြးခ်က္ အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္သြားပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
တကယ္ပါပဲ တလမ္းလုံးမွာေလ ေကာင္းစံရဲ႕ အရည္အခ်င္းစုံကိုေတြ႔ရတယ္။ စကားေလာက္ေတာ့၊ ရြာေတြ၊ ရြာသားေတြနဲ႔ရင္းႏွီးေတာ့ အေတာ့္ကို အဆင္ေျပတာပါ။ လမ္းတေလွ်ာက္လုံး သူ႔ကိုမသိ တဲ့လူ၊ မခင္တဲ့လူကို မရိွ သေလာက္ပဲ။ က်ေနာ့္အတြက္ဆိုေကာင္းစံက အေထာက္အပံ့ အျဖစ္ဆုံး။ က်ေနာ္က ခရီးမထြက္ျဖစ္တာၾကာေတာ့ လမ္းသိပ္မေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူးေလ။ က်န္းမာေရးကလည္း ခ်ဴခ်ာေတာ့ စစ္ေၾကာင္းရဲ႕ေနာက္ပိတ္အၿမဲျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မ်ဳိးဆို ေကာင္းစံက က်ေနာ့္အေဖာ္။ က်ေနာ့္ ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ကအစ ကူသယ္ေပးတယ္။ တလမ္းလုံးေကာင္းစံ ရဲ႕အျပစ္ေတြကို က်ေနာ္ရွာေနမိေပမယ့္ ခုထိေတာ့ မေတြ႔ရေသး။
(၈)
က်ေနာ္ေလ လယ္ခိုဒိုးသာရြာမွာ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ရင္း က်န္ေနခဲ့ရတယ္။ စစ္ေၾကာင္းနဲ႔မလိုက္ႏိုင္ေတာ့တာရယ္၊ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ကို ပိုစိတ္၀င္စားလာတာရယ္ေၾကာင့္လုိ႔ပဲ ေျပာရမယ္ ထင္ပါ တယ္။ ေကာင္းစံက
“ေနာက္မွ က်ေနာ္လာလည္မယ္။ ဒီရြာေတြကို က်ေနာ္ခဏခဏေရာက္ပါတယ္။ ဘာမွအားမငယ္နဲ႔ ဘူဒါး” ေကာင္းစံက က်ေနာ့္ကို ဘူဒါးလို႔ေခၚတယ္။ ႏူတ္ဆက္ၿပီး စစ္ေၾကာင္းနဲ႔ဆက္လိုက္သြားေပ မယ့္ ေကာင္းစံေျပာခဲ့တဲ့ စကားကိုေလ တရက္မွ မေမ့ဘူး။
ဘယ္ေန႔မ်ားျပန္ေရာက္လာမလဲလို႔ ကေလးေတြကို စာသင္ေနရင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္ထဲမွာထုိင္ၿပီး ပလိုင္း ရက္ေနရင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လူနာေတြကို ေဆးကုေနရင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေတာင္ယာေတြမွာ ဆူးလိုက္ထိုးေနရင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စပါးလိုက္ရိတ္ေနရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဖာလာလိုက္ခူးေနရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေမွ်ာ္ေနမိတယ္ဗ်ာ။
ေရာက္ေတာ့ေရာက္လာပါတယ္။ ေကာင္းစံေတာ့မဟုတ္။ ေကာင္းစံရဲ႕သတင္း။ ေကာင္းစံတေယာက္ တိုက္ပြဲ တပြဲမွာ က်ဆုံးသြားၿပီတဲ့။ က်ေနာ္မ်က္ရည္က်ရပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြ က်ဆုံးရတာမ်ားၿပီ။ က်ေနာ္ မ်က္ရည္မ က်ဖူးခဲ့။ အသားကုန္တို႔၊ ကိုတိုက္ေမာင္းတို႔ က်ဆုံးခ်ိန္ကလည္း မငိုမိခဲ့။ ေကာင္းစံက်မွ … ။ ေကာင္းစံက်ဆုံးရတာဟာ က်ေနာ့္ေၾကာင့္လို႔ကို သံသယျဖစ္ျဖစ္လာလို႔ေလ။ ေကာင္းစံကို က်ေနာ္ျပန္ေခၚခဲ့တာကိုး။ က်ေနာ္သာ မေခၚခဲ့လို႔ တတိယႏိုင္ငံတခုခုကို ထြက္သြားျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒီလိုျဖစ္ပါ့မလားဗ်ာ … ။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆုိင္လို႔ပဲ ဆိုရေတာ့မွာေပါ့ … ။
က်ေနာ္ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ပန္ယြမ္းရြာက ေကာင္းစံရဲ႕အခ်စ္ဦးေလး အီဖ်င္းဆိုတာေလ။ သူတို႔လည္း ကရင္နီဒုကၡ သည္စခန္းမွာ ျပန္ေနၾကတယ္တဲ့။ “ႏို႔ပအား”ဆိုတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းမွာေပါ့။ ေကာင္းစံက်ဆုံး ခ်ိန္ေလာက္မွာပဲ နအဖ စစ္တပ္က ႏို႔ပအားဒုကၡသည္စခန္းကို၀င္အပစ္ ေသနတ္ဒဏ္ရာနဲ႔ ေသဆုံးခဲ့ရတယ္တဲ့။
ေကာင္းစံက က်ေနာ့္ကို သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေရးခိုင္းဖူးတယ္။ သူ႔အခ်စ္ဦး အီဖ်င္းအတြက္တဲ့ … ။ “ပန္းကေလးနဲ႔ ပန္းကေလးခ်စ္သူ” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးေလ့။ ေကာင္းစံအၿမဲလိုလို ဆိုဆိုေနတတ္တာ။ ဒီသီခ်င္းေလးကို မဆိုျဖစ္တာ ခုဆို ဆယ္စုႏွစ္တခုေတာင္ ေက်ာ္ၿပီေပါ့။ ။
က်ေနာ္ေလ လယ္ခိုဒိုးသာရြာမွာ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ရင္း က်န္ေနခဲ့ရတယ္။ စစ္ေၾကာင္းနဲ႔မလိုက္ႏိုင္ေတာ့တာရယ္၊ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ကို ပိုစိတ္၀င္စားလာတာရယ္ေၾကာင့္လုိ႔ပဲ ေျပာရမယ္ ထင္ပါ တယ္။ ေကာင္းစံက
“ေနာက္မွ က်ေနာ္လာလည္မယ္။ ဒီရြာေတြကို က်ေနာ္ခဏခဏေရာက္ပါတယ္။ ဘာမွအားမငယ္နဲ႔ ဘူဒါး” ေကာင္းစံက က်ေနာ့္ကို ဘူဒါးလို႔ေခၚတယ္။ ႏူတ္ဆက္ၿပီး စစ္ေၾကာင္းနဲ႔ဆက္လိုက္သြားေပ မယ့္ ေကာင္းစံေျပာခဲ့တဲ့ စကားကိုေလ တရက္မွ မေမ့ဘူး။
ဘယ္ေန႔မ်ားျပန္ေရာက္လာမလဲလို႔ ကေလးေတြကို စာသင္ေနရင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္ထဲမွာထုိင္ၿပီး ပလိုင္း ရက္ေနရင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လူနာေတြကို ေဆးကုေနရင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေတာင္ယာေတြမွာ ဆူးလိုက္ထိုးေနရင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စပါးလိုက္ရိတ္ေနရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဖာလာလိုက္ခူးေနရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေမွ်ာ္ေနမိတယ္ဗ်ာ။
ေရာက္ေတာ့ေရာက္လာပါတယ္။ ေကာင္းစံေတာ့မဟုတ္။ ေကာင္းစံရဲ႕သတင္း။ ေကာင္းစံတေယာက္ တိုက္ပြဲ တပြဲမွာ က်ဆုံးသြားၿပီတဲ့။ က်ေနာ္မ်က္ရည္က်ရပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြ က်ဆုံးရတာမ်ားၿပီ။ က်ေနာ္ မ်က္ရည္မ က်ဖူးခဲ့။ အသားကုန္တို႔၊ ကိုတိုက္ေမာင္းတို႔ က်ဆုံးခ်ိန္ကလည္း မငိုမိခဲ့။ ေကာင္းစံက်မွ … ။ ေကာင္းစံက်ဆုံးရတာဟာ က်ေနာ့္ေၾကာင့္လို႔ကို သံသယျဖစ္ျဖစ္လာလို႔ေလ။ ေကာင္းစံကို က်ေနာ္ျပန္ေခၚခဲ့တာကိုး။ က်ေနာ္သာ မေခၚခဲ့လို႔ တတိယႏိုင္ငံတခုခုကို ထြက္သြားျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒီလိုျဖစ္ပါ့မလားဗ်ာ … ။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆုိင္လို႔ပဲ ဆိုရေတာ့မွာေပါ့ … ။
က်ေနာ္ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ပန္ယြမ္းရြာက ေကာင္းစံရဲ႕အခ်စ္ဦးေလး အီဖ်င္းဆိုတာေလ။ သူတို႔လည္း ကရင္နီဒုကၡ သည္စခန္းမွာ ျပန္ေနၾကတယ္တဲ့။ “ႏို႔ပအား”ဆိုတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းမွာေပါ့။ ေကာင္းစံက်ဆုံး ခ်ိန္ေလာက္မွာပဲ နအဖ စစ္တပ္က ႏို႔ပအားဒုကၡသည္စခန္းကို၀င္အပစ္ ေသနတ္ဒဏ္ရာနဲ႔ ေသဆုံးခဲ့ရတယ္တဲ့။
ေကာင္းစံက က်ေနာ့္ကို သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေရးခိုင္းဖူးတယ္။ သူ႔အခ်စ္ဦး အီဖ်င္းအတြက္တဲ့ … ။ “ပန္းကေလးနဲ႔ ပန္းကေလးခ်စ္သူ” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးေလ့။ ေကာင္းစံအၿမဲလိုလို ဆိုဆိုေနတတ္တာ။ ဒီသီခ်င္းေလးကို မဆိုျဖစ္တာ ခုဆို ဆယ္စုႏွစ္တခုေတာင္ ေက်ာ္ၿပီေပါ့။ ။
လူဗိုလ္္
၂၅ ၊ ၁၂ ၊ ၂၀၀၉
၂၅ ၊ ၁၂ ၊ ၂၀၀၉
Saturday, March 5, 2011
စစ္ပူစစ္ေအးေနာက္က ေခါင္းျဖဴေခါင္းပူစရာကိစၥမ်ား
ဘာလင္တံတိုင္းအျပိုနွင့္ ဆိုဗီယက္တို့ေနညိုခိ်န္ကာလမ်ား။ တေယာက္က သမိုင္းနိဂံုးခု်ပ္ျပီ (End of history)ဟု ထ လက္ခေမာင္း အခတ္။ သူနွင့္အတူ သမိုင္းကိုဝိုင္းကူခု်ပ္ေပးျကသူမ်ားလည္း ကမူးရႉးတိုးျဖင့္ အယူအဆေရးရာ စစ္မ်က္နွာမ်ားတြင္ အလံ ကိုင္ျဖစ္လာျက၏။ တံပိုးသံတလိႈင္လိႈင္ တံခြန္ကိုင္တလႊင့္လႊင့္။ အိုင္ဒီယိုလိုဂီ်တိုက္ပဲြbn မရိွေတာ့။ လစ္ဘရယ္လ္ ဘဒီမိုကေရစီ ျပိုင္ဘက္ ကင္း ပန္းခင္းသို့ဝင္ျပီ ဆိုသည့္ေတးသံမ်ား ေဝေဝဆာဆာ။ တခုဝါဒအျပိုမွာ ဗဟုဝါဒ အပို်ေဖၚဝင္ခိ်န္ဟုေျကြးေျကာ္ရင္း အယူအဆေရးရာ နယ္ပယ္တြင္ မ်က္နွာသစ္ မ်ားစန္းပြင့္လာျက၏။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး နိုဘယ္လ္ဆုကို ကြန္ျမူနစ္လူျပန္ေတာ္မ်ားနွင့္ ဒီမိုကေရစီသူရဲေကာင္းမ်ား ျမိန္ရည္ရွက္ရည္သံုးေဆာင္ျက။ စစ္မက္ရာသီ ကုန္ျပီ။ ေလးနွင့္ျမား ေဘးခ်ထားလိုက္ေပေရာ့။ ေပ်ာ္စရာ အတိ ပီဘိေနခ်င့္စဖြယ္ကမၻာေျမ။စီးပြားေရးဘက္ကျကည့္ဦး။ တကမၻာလံုးေဈးကြက္စီးပြားေရး။ အေျမာက္ေတာင္မခိ်န္လိုက္ရပဲ အလိုလိုဖြင့္လာသည့္ တံခါးမ်ား အျပိုင္းအရိုင္း။ တရုပ္ျကီးက ဆိုရွယ္လစ္ ေဈးကြက္စီး ပြားရးဟု ေလသံ ပစ္ေတာ့ လူတခို့်က က်ားသားမိုးျကိုး ဒီေဝါဟာရ မျကားဖူးဘူး။ ျပဒါး တလမ္းသံတလမ္းဟု ဆိုျကသည္။ နိုင္ငံေျခတက္ကေလးမ်ားတြင္ တက္က်မ္းေတြ ရိုက္မေလာက္။ စီမံခန့္ခဲြေရး ဆရာေတြ ဗိုလ္ ဝင္ခံျက။ အခြင့္အလမ္းသစ္မ်ားနွင့္အတူ ေဒၚလာစီးေျကာင္းနွင့္နိုင္ငံျခားတိုက္ရိုက္ ရင္းနီွးျမႈတ္နံွမႈေတြရဖို့ လူလံုး ထြက္ထြက္ျပရတာလည္း အေမာ။ အျမဲတမ္းရန္သူ အျမဲတမ္းမိတ္ေဆြေတြ မရိွျကေတာ့။ ကိုယ္ကို်းစီးပြား ကာကြယ္ေရး တိုက္ဖ်က္ေရး..တို့အေရး..တို့အေရး..ဆိုျပီး အစည္း အေဝးျကီးမွာ ေအာ္ျပ..အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရင္ေရာေက်ာပါ လံုေအာင္ ကာ ျက၏။ ဝယ္ျကခ်မ္းျက၊ သံုးျကစမ္းျဖုန္းျကစမ္း။ ေနာင္ေရးေအးျပီ။
ကမၻာျကီးလံုျခံုေရးအတြက္ မပူနဲ့၊ ငါ့တာဝန္ထားဟုဆိုျပီး အေမရိကန္က ကမၻာ့ပုလိပ္ျကီးအျဖစ္ ဘိသိတ္ခံေအာင္ေျမနင္း၏။ မင္း ေျမာက္တန္ဆာ ၅ ပါးအတြက္ NATO ကို အားထပ္ျဖည့္၏။ “ဒါဆိုရင္ ကုလသမဂၢျငိမ္းခ်မ္းေရးတပ္ေတြ ဘယ္နား သြားထားရေတာ့မွာလဲ” ဟု ညည္းသူကညည္း၏။ သမီးကညာ ပဏၰာမဆက္၊ ေျခေတာ္ရင္း မဝပ္ဆင္းသူမ်ား အား ေခ်ာ့တလီေခ်ာက္တလွည့္ျဖင့္ တုတ္ျပ လိုက္ မုန့္ျပလိုက္။ ေကာင္းခီ်းေပးသူရိွသလို ျကိတ္ျပီး မဟာမိတ္ဖဲြ့သူကလည္း ဖဲြ့ျက၏။ ကမၻာ့အစီအစဥ္သစ္ အခင္းအက်င္းသစ္ New World Order ေဖၚရန္နွင့္ ေပၚရန္ နကၡျကံုခိ်န္။ ဇာတာစန္းလဂ္ ဘတက္ခိ်န္ဆိုျပီး အူျမူးျက၏။
ထိုအခိ်န္ထိ သတင္းစာဆရာတို့နွင့္အတူ လူတခို့်က အေမရိကန္သည္ ယဥ္ေက်းမႈစံုေပ်ာ္ဝင္အိုး (Multi-Cultural Melting Pot) ဟု တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္သံုးေနျကဆဲ။ ထိုေဝါဟာရကို ခံတြင္းလိုက္သျကလို အျမိုက္ေဆးသဖြယ္ နႈတ္တက္ရြရြလည္းအသံုးခ်ခဲ့ျက၏။ ကမၻာေျမအနံွ့က လာေနလိုသူေတြလာျက။ ဘုန္းျကီးေက်ာင္းက ဟင္းေလးအိုးျကီးလို ခို်၊ခ်ဥ္၊ငံ၊စပ္၊ဖန္၊ခါး တျပိုင္တည္းခံစားနိုင္သည့္အရပ္။ လြတ္လပ္လိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ယဥ္ေက်းမႈစံုကို တအိုးတည္းေရာခ်က္ တဝိုင္းတည္းထိုင္ကာ တေပ်ာ္တပါးစားျကပါစို့ဟု ဆိုလိုက္သံပင္။ အေမရိကန္ဇာတ္မသြင္း (Americanization)။ အေမရိကန္နိုက္ေဇးရွင္းမလုပ္။
ေနာက္ေတာ့ သိတ္မျကာလိုက္ ေတာ္ဖလာက လွမ္းသတိေပးသည္။ “သိတ္လည္းအူျမူးမေနျကနဲ့ဦး.. လစ္လပ္သြားတဲ့အိုင္ဒီယို လိုဂီ် တိုက္ပဲြကြက္လပ္မွာ မတူတဲ့ယဥ္ေက်းမႈေတြ ထိပ္တိုက္တိုးျပီး (Clash of Civilization) ယမ္းအိုးျကီးေတြေပါက္ေတာ့မယ္.. သတိဝီရိယ ကေလးနဲ့ေနျက.. ေလးနဲ့ျမားလည္း ေဘးခ်မထားျကနဲ့” ဆိုေတာ့မွ ေဘးဘီကို အလန့္တျကားေခါင္းေထာင္ျကည့္ျက၏။ ေတြ့လိုက္ရခိ်န္မွာ နားရြက္တံေတြးစိုသြားျပီ။ ထိတ္အပုတ္ခံလိုက္ရျပီ။ အမႊာေမွ်ာ္စင္အုတ္ခဲပံုျကီးေအာက္မွာ အစေတးခံလိုက္ရရွာသည့္ အေမရိကန္ျပည္သူ မ်ားနွင့္ မီးသတ္သမားမ်ားတို့၏ ေသြးပ်က္ဖြယ္အသံနက္ျကီးမ်ား။
အေရးေပၚအေျခအေနမို့ သမၼတက စစ္ဦးစီးခု်ပ္ရာထူးကိုယူရ၏။ အိုစမာဘင္လာဒင့္လက္ခ်က္ျဖစ္ေျကာင္း၊ ငါနဲ့မေပါင္းငါ့ရန္သူ..ဟု မန္မဲကာ အာဖဂန္ကိုဝင္တိုက္ရန္စစ္ျပင္၏။ သိကၡာအခ်ခံလိုက္ရေလျခင္းဆိုသည့္ လူထု၏ရွက္စိတ္နွင့္နာက်ည္းစိတ္အညွာကိုကိုင္ျပီး နိုင္ငံ ေရးသမားနွင့္စစ္ကုန္သည္ေပါင္းကာ တိုင္းျပည္ကိုေသြးဆူေအာင္လုပ္ျပီး အာဖဂန္ကိုဝင္တိုက္ ၏။ ကုလသမဂၢ၏ အေမရိကန္ျပည္သူတို့ အေပၚစာနာစိတ္က အာဖဂန္နံြတြင္ နိုင္ငံတခို့်ကိုအေမရိကန္နွင့္အတူ ကံြ်သြားေစ၏။ ေနာက္ေတာ့ ကုလကိုပါေဘးခိ်တ္ျပီး အီရတ္ကိုထပ္ တိုက္ျပန္ ၏။ ေရနံေဝစုေလးအတြက္ ေဒါင္းနင္းလမ္းက ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ။ စစ္ကုန္သည္မ်ားျကီးပြားျကသေလာက္ တိုင္းျပည္ငါးပါး ေမွာက္ေတာ့၏။
၉/၁၁ အျပီးမွာ အေမရိကန္အလံေတြ ပိုလႊင့္လာ၏။ အစၥလာမ္ကမၻာကိုဝါးလံုးျဖင့္ သိမ္းရိုက္သူကရိုက္၏။ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းလုပ္ဖို့ ေျပာသူကေျပာ၏။ မရေတာ့ စစ္ဆိုသည္မွာ တိုက္မိလွ်င္ရပ္ဖို့အေတာ္ခက္၏။ အခု ရပ္မရေတာ့။ “ဒုတိယဗီယက္နမ္ကိုဆန့္က်င္ျက” ေျကြးေျကာ္သံေတြ ျပည္တြင္းျပည္ပမွာညံလာ၏။ ဆိုေတာ့ လူေလွ်ာ့စားရိတ္ေလွ်ာ့ ေလွ်ာ့ရေတာ့၏။ ခ်စ္လွပါသည္ဆိုသည့္ တိုက္ေဖၚမ်ားလည္း နွမ္းထြက္မကိုက္ေတာ့ တပ္ျပန္ရုပ္၏။
သမိုင္းနိဂံုးဆရာက သူေျပာတာေလာသြားသည္ဟုဆိုျပီး အရွက္ေျပျပန္ဆုတ္၏။ သံေယာင္လိုက္သူတို့ အီလည္လည္ျဖစ္က်န္ခဲ့သည္။ ဒုကၡအမို်းမို်းခံ၊ ေခါင္းခံတိုက္၊ အေျပာင္းအလဲ အျပီး ဒီမိုကေရစီသူရဲေကာင္းမ်ား တိုင္းျပည္ဦးေသွ်ာင္ျဖစ္ခိ်န္မျကာလိုက္။ ျပည္တြင္းစစ္ နွင့္ ျပႆနာေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္။ ဂ်ာေအးသူ့အေမရိုက္။ နိုင္ငံေရးစင္ျမင့္ေပၚမွ ဆင္းေျပး သူေျပး ျက၏။ အိုင္ဒီယိုေလာ္ဂီ်ထက္ အမို်းသားေရးဇန္းတင္ျပီး အထည္ျကီးပ်က္ဘဝကို ျပန္ဆယ္မနိုင္တန္ေကာင္းရဲ့ဆိုကာ ပြင့္လင္းစနိုင္ငံငယ္တို့၏ ေရြးေကာက္ပဲြမ်ားက အမို်းသားေရးနွင့္ ဘာသာေရးအယူသည္းသူမ်ား၊ အာဏာစြန့္ကြန္ျမူနစ္မ်ားအား အထြဋ္ျပန္တင္လာျက၏။ ေရႊထီးကိုျပန္လြမ္းသူေတြဒုနွင့္ေဒး။ ေလးျမားတျပင္ျပင္။ စစ္သံ တေပးေပး။ ရင္ေအးစရာ မရိွ။
ေဈးကြက္စီးပြားေရးကို ကိုလိုနီလက္သစ္ဝါဒသဖြယ္ လုပ္သူကလုပ္၏။ ခံရသူကမျကိုက္။ မခံရေအာင္လုပ္သူကလည္းလုပ္၏။ တရုပ္က လူသားခ်င္းစာနာမႈေတြေပးမယ္လို့မေျပာ။ မင္းတို့အိမ္မွာ ငါ..ဆိုင္လာဖြင့္မယ္ဆိုကာ ဆိုင္ခန္းငွားျပီး ပိုက္ဆံေတြဒလေဟာသြန္ခ် လိုက္၏။ တိုင္းျပည္ကို “ဘံုဝါဒ” မွ “ဘံုေက်ာင္းဘဝ” အျဖစ္ေျပာင္းယူျပီး နိုင္ငံတကာက တရုပ္တန္းေတြ ကို အာဏာအဝန္းအဝိုင္းနွင့္ ထည္လဲ တဲြခိုင္းေရးမူခ်၏။ “သူ့ျပည္တြင္းေရးကိစၥငါနဲ့မဆိုင္”ေျပာကာ သူ့ဆိုင္နွင့္သူ့အထိုင္ျငိမ္ေရးအတြက္ အိမ္ရွင္ဘက္မွခပ္ပါပါ။ “နင္တန္ နင္တန္.. ပန္းကန္ကဲြ” ပင္ မေျပာ။ “က်ားသားမိုးျကိုး”ေတြက ျငိမ္ျပီး “ေအာင္ျမင္ရင္နမူနာ၊ က်ဆံုးရင္သခၤန္းစာ” ဆိုေန၏။ အာရွတိုက္၏လူမမာျကီးကား ကမၻာ့ျမီရွင္ျကီးေနရာ ဦးတည္သြားေန၏။ ဒီေတာ့မွ ျပည္တြင္းျဖစ္ကို အားေပးျက၊ “ေရွးထံုးမပယ္နဲ့ေဈးသံုးမလြယ္နဲ့”ေတြ ျဖစ္လာျပန္သည္။ ကြန္ျမူနစ္ဆိုင္းဘုတ္ေအာက္က အရင္းရွင္ရုပ္ ဘယ္ေလာက္ သက္ဇိုးရွည္မလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွတပ္အပ္မေျပာနိုင္ေသး။
ကမၻာ့ပုလိပ္ျကီးလည္း အာဖဂန္နွင့္အီရတ္ စစ္နံြတြင္စစ္ကံြ်ျပီး ေျခကုန္လက္ပမ္းက်လာ၏။ စစ္စရိတ္ေထာင္းသျဖင့္ တိုင္းျပည္လည္း ေထာင္းလေမာင္းေျကလိုက္လာ၏။ တေျကာ့ျပန္ စီးပြားပ်က္ ဂယက္ကလည္း ထလာေန၏။ “ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေလးလည္းအားကိုးျကပါဦး” လုပ္လာ၏။ မိတ္ေဆြနိုင္ငံမ်ားဘက္လွည့္ျပီး “ျကည့္လုပ္ျကဦး” ဆိုေတာ့ ထိုသူေတြကလည္း အင္တင္တင္။ ယူရိုေငြနွင့္ဥေရာပသမဂၢကို ပဲြ ထုတ္ေနရင္းမို့ အင္း..အဲ သိတ္မလုပ္။ နိုင္ငံျခားအရံေငြကို ေဒၚလာအစား ယူရိုကိုေျပာင္းထားေရးေတြ တြင္က်ယ္လာ၏။ ကမၻာ့အစီအစဥ္ သစ္ေနရာတြင္ “ေျပာင္းျပစ္ရမယ္” Change..Change ေတြျဖစ္လာ၏။ ဇာတာညိႈးခိ်န္မို့ ေနတိုး NATO ယျတာလည္း မင္းေလာင္းကို မေျကေတာ့။
အစြန္းေရာက္ေတြကို ကမၻာလွည့္သုတ္သင္ေနခိ်န္တြင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယဥ္ေက်းမႈစံုေပ်ာ္ဝင္အိုး လို့ေခၚရတာမ်က္နွာပူစရာျဖစ္လာ၏။ တဝိုင္းတည္းထိုင္ တျပိုင္တည္းစားေနတာ မဟုတ္ေတာ့ ခက္ေနသည္။ သည္ေတာ့ စကားလံုးသစ္ကို ျကံဆရျပန္၏။ “ေပါင္းစည္းရင္းကဲြလဲြ၊ ကဲြလဲြရင္းေပါင္းစည္း” Unity in Diversity and Diversity of Unity ဆိုသည္ကို ရွာေတြ့၏။ လူထူလွ်င္က်ယ္က်ယ္ေျပာျကရေတာ့၏။ သူတပါးကိုခ်ျပရင္း သင္လည္းေပးရျပန္၏။ “မင္းတို့ပဲ ခုတမို်းေတာ္ျကာတမို်း” ဟုဆိုကာ နွာေခါင္းရံႉ့သူရံႉ့။ “ဟုတ္ပါ့..မွန္ပါ့” လုပ္သူလုပ္။ “ခြတုတ္” ေတြလည္း တုတ္ရျပန္၏။ ကမၻာေျမကား ယခုခိ်န္ထိ မ်က္ေစ့သူငယ္နားသူငယ္ ျဖစ္ေနဆဲ။
ကမၻာျကီးလံုျခံုေရးအတြက္ မပူနဲ့၊ ငါ့တာဝန္ထားဟုဆိုျပီး အေမရိကန္က ကမၻာ့ပုလိပ္ျကီးအျဖစ္ ဘိသိတ္ခံေအာင္ေျမနင္း၏။ မင္း ေျမာက္တန္ဆာ ၅ ပါးအတြက္ NATO ကို အားထပ္ျဖည့္၏။ “ဒါဆိုရင္ ကုလသမဂၢျငိမ္းခ်မ္းေရးတပ္ေတြ ဘယ္နား သြားထားရေတာ့မွာလဲ” ဟု ညည္းသူကညည္း၏။ သမီးကညာ ပဏၰာမဆက္၊ ေျခေတာ္ရင္း မဝပ္ဆင္းသူမ်ား အား ေခ်ာ့တလီေခ်ာက္တလွည့္ျဖင့္ တုတ္ျပ လိုက္ မုန့္ျပလိုက္။ ေကာင္းခီ်းေပးသူရိွသလို ျကိတ္ျပီး မဟာမိတ္ဖဲြ့သူကလည္း ဖဲြ့ျက၏။ ကမၻာ့အစီအစဥ္သစ္ အခင္းအက်င္းသစ္ New World Order ေဖၚရန္နွင့္ ေပၚရန္ နကၡျကံုခိ်န္။ ဇာတာစန္းလဂ္ ဘတက္ခိ်န္ဆိုျပီး အူျမူးျက၏။
ထိုအခိ်န္ထိ သတင္းစာဆရာတို့နွင့္အတူ လူတခို့်က အေမရိကန္သည္ ယဥ္ေက်းမႈစံုေပ်ာ္ဝင္အိုး (Multi-Cultural Melting Pot) ဟု တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္သံုးေနျကဆဲ။ ထိုေဝါဟာရကို ခံတြင္းလိုက္သျကလို အျမိုက္ေဆးသဖြယ္ နႈတ္တက္ရြရြလည္းအသံုးခ်ခဲ့ျက၏။ ကမၻာေျမအနံွ့က လာေနလိုသူေတြလာျက။ ဘုန္းျကီးေက်ာင္းက ဟင္းေလးအိုးျကီးလို ခို်၊ခ်ဥ္၊ငံ၊စပ္၊ဖန္၊ခါး တျပိုင္တည္းခံစားနိုင္သည့္အရပ္။ လြတ္လပ္လိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ယဥ္ေက်းမႈစံုကို တအိုးတည္းေရာခ်က္ တဝိုင္းတည္းထိုင္ကာ တေပ်ာ္တပါးစားျကပါစို့ဟု ဆိုလိုက္သံပင္။ အေမရိကန္ဇာတ္မသြင္း (Americanization)။ အေမရိကန္နိုက္ေဇးရွင္းမလုပ္။
ေနာက္ေတာ့ သိတ္မျကာလိုက္ ေတာ္ဖလာက လွမ္းသတိေပးသည္။ “သိတ္လည္းအူျမူးမေနျကနဲ့ဦး.. လစ္လပ္သြားတဲ့အိုင္ဒီယို လိုဂီ် တိုက္ပဲြကြက္လပ္မွာ မတူတဲ့ယဥ္ေက်းမႈေတြ ထိပ္တိုက္တိုးျပီး (Clash of Civilization) ယမ္းအိုးျကီးေတြေပါက္ေတာ့မယ္.. သတိဝီရိယ ကေလးနဲ့ေနျက.. ေလးနဲ့ျမားလည္း ေဘးခ်မထားျကနဲ့” ဆိုေတာ့မွ ေဘးဘီကို အလန့္တျကားေခါင္းေထာင္ျကည့္ျက၏။ ေတြ့လိုက္ရခိ်န္မွာ နားရြက္တံေတြးစိုသြားျပီ။ ထိတ္အပုတ္ခံလိုက္ရျပီ။ အမႊာေမွ်ာ္စင္အုတ္ခဲပံုျကီးေအာက္မွာ အစေတးခံလိုက္ရရွာသည့္ အေမရိကန္ျပည္သူ မ်ားနွင့္ မီးသတ္သမားမ်ားတို့၏ ေသြးပ်က္ဖြယ္အသံနက္ျကီးမ်ား။
အေရးေပၚအေျခအေနမို့ သမၼတက စစ္ဦးစီးခု်ပ္ရာထူးကိုယူရ၏။ အိုစမာဘင္လာဒင့္လက္ခ်က္ျဖစ္ေျကာင္း၊ ငါနဲ့မေပါင္းငါ့ရန္သူ..ဟု မန္မဲကာ အာဖဂန္ကိုဝင္တိုက္ရန္စစ္ျပင္၏။ သိကၡာအခ်ခံလိုက္ရေလျခင္းဆိုသည့္ လူထု၏ရွက္စိတ္နွင့္နာက်ည္းစိတ္အညွာကိုကိုင္ျပီး နိုင္ငံ ေရးသမားနွင့္စစ္ကုန္သည္ေပါင္းကာ တိုင္းျပည္ကိုေသြးဆူေအာင္လုပ္ျပီး အာဖဂန္ကိုဝင္တိုက္ ၏။ ကုလသမဂၢ၏ အေမရိကန္ျပည္သူတို့ အေပၚစာနာစိတ္က အာဖဂန္နံြတြင္ နိုင္ငံတခို့်ကိုအေမရိကန္နွင့္အတူ ကံြ်သြားေစ၏။ ေနာက္ေတာ့ ကုလကိုပါေဘးခိ်တ္ျပီး အီရတ္ကိုထပ္ တိုက္ျပန္ ၏။ ေရနံေဝစုေလးအတြက္ ေဒါင္းနင္းလမ္းက ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ။ စစ္ကုန္သည္မ်ားျကီးပြားျကသေလာက္ တိုင္းျပည္ငါးပါး ေမွာက္ေတာ့၏။
၉/၁၁ အျပီးမွာ အေမရိကန္အလံေတြ ပိုလႊင့္လာ၏။ အစၥလာမ္ကမၻာကိုဝါးလံုးျဖင့္ သိမ္းရိုက္သူကရိုက္၏။ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းလုပ္ဖို့ ေျပာသူကေျပာ၏။ မရေတာ့ စစ္ဆိုသည္မွာ တိုက္မိလွ်င္ရပ္ဖို့အေတာ္ခက္၏။ အခု ရပ္မရေတာ့။ “ဒုတိယဗီယက္နမ္ကိုဆန့္က်င္ျက” ေျကြးေျကာ္သံေတြ ျပည္တြင္းျပည္ပမွာညံလာ၏။ ဆိုေတာ့ လူေလွ်ာ့စားရိတ္ေလွ်ာ့ ေလွ်ာ့ရေတာ့၏။ ခ်စ္လွပါသည္ဆိုသည့္ တိုက္ေဖၚမ်ားလည္း နွမ္းထြက္မကိုက္ေတာ့ တပ္ျပန္ရုပ္၏။
သမိုင္းနိဂံုးဆရာက သူေျပာတာေလာသြားသည္ဟုဆိုျပီး အရွက္ေျပျပန္ဆုတ္၏။ သံေယာင္လိုက္သူတို့ အီလည္လည္ျဖစ္က်န္ခဲ့သည္။ ဒုကၡအမို်းမို်းခံ၊ ေခါင္းခံတိုက္၊ အေျပာင္းအလဲ အျပီး ဒီမိုကေရစီသူရဲေကာင္းမ်ား တိုင္းျပည္ဦးေသွ်ာင္ျဖစ္ခိ်န္မျကာလိုက္။ ျပည္တြင္းစစ္ နွင့္ ျပႆနာေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္။ ဂ်ာေအးသူ့အေမရိုက္။ နိုင္ငံေရးစင္ျမင့္ေပၚမွ ဆင္းေျပး သူေျပး ျက၏။ အိုင္ဒီယိုေလာ္ဂီ်ထက္ အမို်းသားေရးဇန္းတင္ျပီး အထည္ျကီးပ်က္ဘဝကို ျပန္ဆယ္မနိုင္တန္ေကာင္းရဲ့ဆိုကာ ပြင့္လင္းစနိုင္ငံငယ္တို့၏ ေရြးေကာက္ပဲြမ်ားက အမို်းသားေရးနွင့္ ဘာသာေရးအယူသည္းသူမ်ား၊ အာဏာစြန့္ကြန္ျမူနစ္မ်ားအား အထြဋ္ျပန္တင္လာျက၏။ ေရႊထီးကိုျပန္လြမ္းသူေတြဒုနွင့္ေဒး။ ေလးျမားတျပင္ျပင္။ စစ္သံ တေပးေပး။ ရင္ေအးစရာ မရိွ။
ေဈးကြက္စီးပြားေရးကို ကိုလိုနီလက္သစ္ဝါဒသဖြယ္ လုပ္သူကလုပ္၏။ ခံရသူကမျကိုက္။ မခံရေအာင္လုပ္သူကလည္းလုပ္၏။ တရုပ္က လူသားခ်င္းစာနာမႈေတြေပးမယ္လို့မေျပာ။ မင္းတို့အိမ္မွာ ငါ..ဆိုင္လာဖြင့္မယ္ဆိုကာ ဆိုင္ခန္းငွားျပီး ပိုက္ဆံေတြဒလေဟာသြန္ခ် လိုက္၏။ တိုင္းျပည္ကို “ဘံုဝါဒ” မွ “ဘံုေက်ာင္းဘဝ” အျဖစ္ေျပာင္းယူျပီး နိုင္ငံတကာက တရုပ္တန္းေတြ ကို အာဏာအဝန္းအဝိုင္းနွင့္ ထည္လဲ တဲြခိုင္းေရးမူခ်၏။ “သူ့ျပည္တြင္းေရးကိစၥငါနဲ့မဆိုင္”ေျပာကာ သူ့ဆိုင္နွင့္သူ့အထိုင္ျငိမ္ေရးအတြက္ အိမ္ရွင္ဘက္မွခပ္ပါပါ။ “နင္တန္ နင္တန္.. ပန္းကန္ကဲြ” ပင္ မေျပာ။ “က်ားသားမိုးျကိုး”ေတြက ျငိမ္ျပီး “ေအာင္ျမင္ရင္နမူနာ၊ က်ဆံုးရင္သခၤန္းစာ” ဆိုေန၏။ အာရွတိုက္၏လူမမာျကီးကား ကမၻာ့ျမီရွင္ျကီးေနရာ ဦးတည္သြားေန၏။ ဒီေတာ့မွ ျပည္တြင္းျဖစ္ကို အားေပးျက၊ “ေရွးထံုးမပယ္နဲ့ေဈးသံုးမလြယ္နဲ့”ေတြ ျဖစ္လာျပန္သည္။ ကြန္ျမူနစ္ဆိုင္းဘုတ္ေအာက္က အရင္းရွင္ရုပ္ ဘယ္ေလာက္ သက္ဇိုးရွည္မလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွတပ္အပ္မေျပာနိုင္ေသး။
ကမၻာ့ပုလိပ္ျကီးလည္း အာဖဂန္နွင့္အီရတ္ စစ္နံြတြင္စစ္ကံြ်ျပီး ေျခကုန္လက္ပမ္းက်လာ၏။ စစ္စရိတ္ေထာင္းသျဖင့္ တိုင္းျပည္လည္း ေထာင္းလေမာင္းေျကလိုက္လာ၏။ တေျကာ့ျပန္ စီးပြားပ်က္ ဂယက္ကလည္း ထလာေန၏။ “ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေလးလည္းအားကိုးျကပါဦး” လုပ္လာ၏။ မိတ္ေဆြနိုင္ငံမ်ားဘက္လွည့္ျပီး “ျကည့္လုပ္ျကဦး” ဆိုေတာ့ ထိုသူေတြကလည္း အင္တင္တင္။ ယူရိုေငြနွင့္ဥေရာပသမဂၢကို ပဲြ ထုတ္ေနရင္းမို့ အင္း..အဲ သိတ္မလုပ္။ နိုင္ငံျခားအရံေငြကို ေဒၚလာအစား ယူရိုကိုေျပာင္းထားေရးေတြ တြင္က်ယ္လာ၏။ ကမၻာ့အစီအစဥ္ သစ္ေနရာတြင္ “ေျပာင္းျပစ္ရမယ္” Change..Change ေတြျဖစ္လာ၏။ ဇာတာညိႈးခိ်န္မို့ ေနတိုး NATO ယျတာလည္း မင္းေလာင္းကို မေျကေတာ့။
အစြန္းေရာက္ေတြကို ကမၻာလွည့္သုတ္သင္ေနခိ်န္တြင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယဥ္ေက်းမႈစံုေပ်ာ္ဝင္အိုး လို့ေခၚရတာမ်က္နွာပူစရာျဖစ္လာ၏။ တဝိုင္းတည္းထိုင္ တျပိုင္တည္းစားေနတာ မဟုတ္ေတာ့ ခက္ေနသည္။ သည္ေတာ့ စကားလံုးသစ္ကို ျကံဆရျပန္၏။ “ေပါင္းစည္းရင္းကဲြလဲြ၊ ကဲြလဲြရင္းေပါင္းစည္း” Unity in Diversity and Diversity of Unity ဆိုသည္ကို ရွာေတြ့၏။ လူထူလွ်င္က်ယ္က်ယ္ေျပာျကရေတာ့၏။ သူတပါးကိုခ်ျပရင္း သင္လည္းေပးရျပန္၏။ “မင္းတို့ပဲ ခုတမို်းေတာ္ျကာတမို်း” ဟုဆိုကာ နွာေခါင္းရံႉ့သူရံႉ့။ “ဟုတ္ပါ့..မွန္ပါ့” လုပ္သူလုပ္။ “ခြတုတ္” ေတြလည္း တုတ္ရျပန္၏။ ကမၻာေျမကား ယခုခိ်န္ထိ မ်က္ေစ့သူငယ္နားသူငယ္ ျဖစ္ေနဆဲ။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ
Saturday, February 26, 2011
၅ က်ပ္တန္ဝရမ္း၊ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ကမ္းနားသစ္တပင္အေၾကာင္း
ေဇဗီးယား (Xavier) ဟူသည့္အမည္ကို က်ေနာ္ ၅ တန္း ၆ တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ေလာက္ တြင္ စတင္ၾကားဖူးသည္ထင္၏။ ေနာက္ပိုင္းက်မွ သူႏွင့္တြဲ၍ ဟသၤာခရိုင္ တို႔ဗမာအစည္းအရံုး ညီလာခံ၊ ဇလြန္ၿမိဳ႔၊ ေဒါင့္ႀကီးတရားပြဲ၊ ခ်င္းျပည္နယ္အေရးမေဟာရ၊ ကာကြယ္ေရးဥပေဒ၊ ဦးဝမ္းမ သူးေမာင္၊ က်ံဳမေငး သခင္တင္ေမာင္၊ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ၅က်ပ္တန္ဖမ္းဝရမ္း စသည့္ သမိုင္းပံုရိပ္ႏွင့္ေခတ္ၿပိဳင္ဇာတ္ေကာင္မ်ားကို တစတစသိခြင့္ရလာခဲ့၏။ ေဇဗီးယားကိုမူ မ်က္ေျချပတ္သြား၏။
လူအခ်ိဳ႔အၾကား ၅ က်ပ္တန္ဝရမ္းႏွင့္စပ္၍ အျမင္မတူသည္မ်ားလည္း ၾကားရဖူး၏။ မစၥတာေဇး ဗီးယား၏လက္ေထာက္ ျမန္မာပုလိပ္အရာရွိ တဦးက “စတိေလာက္ေငြျဖင့္ ဖမ္းဝရမ္းထုတ္လွ်င္ လူစိတ္ဝင္စားမွာမဟုတ္။ စိတ္မဝင္စားလွ်င္ ဟိုးေလးတေက်ာ္ မျဖစ္။ ဟိုးေလးတေက်ာ္ မျဖစ္လွ်င္ လြတ္ေရးလြယ္၏။ အႏၱရာယ္နည္း၏” ဟု ေတြးၿပီး ေဇးဗီး ယားအား အႀကံျပဳသည္ဆို၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအာင္ဆန္းသည္ ၅ က်ပ္တန္ ဝရမ္းေျပးျဖစ္ရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ေအာင္ဆန္းလြတ္၏ဟု ဆိုသည္။
တခ်ိဳ႔က ေဇဗီးယားက ေအာင္ဆန္းလိုေခါင္းေဆာင္ကို နာမ္ႏွိမ္လိုသျဖင့္၊ ေအာင္ဆန္းသည္ ၅ က်ပ္သာတန္သည့္ဝရမ္းေျပး၊ ေသာက္ေရး လုပ္စရာမလို ဆိုၿပီး “ခ်ိဳး” ခ်င္စိတ္ သက္သက္ျဖင့္ ထို ဖမ္းဝရမ္းထုတ္ျခင္းျဖစ္၏ဟု ဆိုသည္။ ဖမ္းမိျခင္း မမိျခင္းထက္ “မင္းတို႔ေခါင္းေဆာင္ ၅ က်ပ္ ထက္ပိုမတန္” လုပ္ျပခ်င္ျခင္းက အဓိကဟုဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၅က်ပ္တန္ဖမ္းမိန္႔ျဖင့္ ေအာင္ဆန္းခမ်ာဝရမ္းေျပးရရွာ၏ဟု ဆိုသည္။
“၅က်ပ္ျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ ၅ သိန္းျဖင့္ျဖစ္ေစ ဖမ္းမိန္႔မထုတ္သင့္” ဟု မစၥတာေဇးဗီးယားအားအႀကံျပဳခဲ့သူ တဦးတေလရွိခဲ့သည္ဟု မၾကားမိဖူးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဇဗီးယားကို က်ေနာ္လူခ်င္းေတြ႔ ေမးျမန္းၾကည့္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ သူဘယ္ေရာက္လို႔ဘယ္ေပါက္၊ ဘာျဖစ္လို႔ဘာျဖစ္မွန္းကား အစရွာမရေတာ့။ ေခတ္မ်ားျခားသြားၿပီ။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္မ်က္ေျချပတ္ခဲ့ရသူ..ေဇဗီယား၊ က်ေနာ္ေတြ႔ခ်င္သူ..ေဇဗီးယားအား ေတြ႔မယ့္ေတြ႔ေတာ့ အေမရိကားမွာ။ ထိုဝရမ္းႏွင့္ စပ္သည့္ အခ်ိတ္အဆက္တခ်ိဳ႔ လည္း သူႏွင့္အတူေတြ႔ျပန္၏။
၁၉၅၉ ခုႏွစ္တြင္ Taplinger Publishing Co., Inc. New York,USA မွ လြတ္လပ္ၿပီးဗမာျပည္၏ ဒုတိယေျမာက္သမၼတ ေဒါက္တာ ဆာဘဦး၏ ကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိျဖစ္ေသာ My Burma ဆိုသည့္စာအုပ္ကိုထုတ္ခဲ့၏။ ယင္းစာအုပ္၏ စာမ်က္ႏွာ ၁၄၄ ႏွင့္ ၁၅၁ တြင္ သူ႔ကိုျပန္ေတြ႔ရ၏။ “The police official who was the harshest of all was Xavier, an Anglo-Indian born in Burma. He started life as a planter in Moulmein, where he figured as the accused in a sensational murder case. The charge against him was that he tortured one of his employees to death by first smearing him with jaggery and later forcing him to sit night and day for several days on an anthill so the ants could crawl over him and bite him. The man eventually died of exhaustion. Xavier was tried by a judge of the chief Court in Rangoon with European jury. He was found not guilty and acquitted. Not long after he blossomed forth as an Inspector of Police in Rangoon Police Force. He soon acquired a reputation as a fine detective and a good criminal investigator………… စသည္ျဖင့္ တမ်က္ႏွာသာသာခန္႔ေရးထား၏။ ၿခံဳ၍ျပန္ေသာ္ “ေဇဗီးယားသည္ ပုလိပ္အရာရွိမ်ားအနက္ အၾကမ္းဆံုးေကာင္ျဖစ္၏။ အဂၤလိပ္-အိႏၵိယကျပား ျမန္မာျပည္ေပါက္။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာၿခံစိုက္ၿပီး ဘဝစခဲ့။ ဟိုးေလး တေက်ာ္ျဖစ္ခဲ့သည့္ လူသတ္မႈတခုမွာ တရားခံစြပ္ဆြဲခံရသူ။ ၿခံအလုပ္သမားတေယာက္ကို ထန္းလွ်က္ရည္သုတ္ႀကိဳးတုတ္ၿပီး ပုရြက္ဆိတ္အံုေပၚ ရက္ အၾကာႀကီးတင္ထားၿပီးႏွိပ္စက္။ ေနာက္ဆံုး ထိုလူထိုဒဏ္ျဖင့္ ေသရ။ သူ႔အား ရန္ကုန္မွတရားသူႀကီးခ်ဳပ္က ဥေရာပသားဂ်ဴရီလူႀကီးမ်ားျဖင့္တရားစီရင္။ အျပစ္မရွိဆိုကာ ကြင္းလံုးကၽြတ္လြတ္။ သိတ္မၾကာမီ ရန္ကုန္ပုလိပ္အဖြဲ႔တြင္ အင္စပက္ေတာ္ျဖစ္လာ။ ရာဇဝတ္မႈစံုေထာက္ေကာင္းတဦးအျဖစ္ ေက်ာ္ေစာ လာ။ သူႏွင့္သူ႔အထက္အရာရွိ အလက္ဇန္းဒါးတို႔အား ရန္ကုန္ျမစ္တြင္းေသာင္းက်န္းေနသည့္ ဆန္ခိုးဂိုဏ္းတခုအား ႏွိမ္နင္းရန္အထက္မွတာဝန္ေပး။ သိတ္ မၾကာလိုက္ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ဟုဆိုသူအား လက္ရဖမ္းမိ။ ထိုသူ႔အိမ္တက္ရွာ။ သက္ေသျပစရာဘာမွမေတြ႔။ မီးခံေသတၱာထဲမွ ေငြတသိန္းေက်ာ္ကို သိမ္းယူ ခဲ့။ အမႈရံုးတင္ခ်ိန္တြင္ ထိုေငြမ်ားအား သက္ေသအျဖစ္မတင္။ ေငြေတြဘယ္ေရာက္သြားလဲေမးေတာ့ အမႈစစ္ေနတုန္း အကုန္သံုးပစ္လိုက္ရသည္ဟု မ်က္ႏွာ ေျပာင္တိုက္ၿပီး ခပ္တည္တည္ႏွင့္ထြက္ဆို။ ရံုးေတာ္ကိုမေထမဲ့ျမင္ျပဳမႈေၾကာင့္ ရာထူးက်ရင္က်၊ မက်ရင္ ႒ာနတြင္းအေရးယူခံရမည္ဟု လူအမ်ားက ထင္ေန ၾက။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔မဟုတ္ အမႈၿပီးေတာ့ဘာမွ်မျဖစ္သည့္အျပင္ ရာထူးပင္တက္သြား”
ဆက္၍ စာမ်က္ႏွာ ၁၄၅ တြင္…. It was Xavier who was the District Superintendent of Police in charge of Yamethin District when U Saw and police started taking repressive measure against the Thakins. He issued a warrant of arrest against Thakhin Aung San, prominent student leader, for the alleged incitement to a breach of the peace. The warrant could not be executed, as Thakhin Aung San could not be found in the Yamethin District; whereupon Xavier issued a proclamation offering a small reward to anyone who could give information leading to his arrest. He offered a small reward partly to disgrace Thakhin Aung San and partly to make it appear that Thakhin Aung San was not a young leader worth bothering too much about. He evidently did not realize then that Thakhin was already on his way to Japan as one of Thirty Comrades who would come back soon at the head of a large army as the Liberator of Burma. ၿခံဳ၍ ျပန္လွ်င္ “ဂဠဳန္ဦးေစာႏွင့္ပုလိပ္မ်ားက သခင္မ်ားအားႏွိပ္ကြပ္စဥ္တြင္ ေဇးဗီးယားက ရမည္းသင္းခရိုင္ရာဇဝတ္ဝန္။ ထင္ရွားသည့္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ေအာင္ဆန္းအား ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးကိုပ်က္ျပားေအာင္ လူထုအားေသြးထိုးသည္ဟုဆိုကာ ဖမ္းဝရမ္းထုတ္၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေအာင္ဆန္းက ရမည္းသင္းတြင္ မရွိေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုဖမ္းဝရမ္းလည္းအရာမထင္ေတာ့။ ဤတြင္ သူက ေအာင္ဆန္းကိုဖမ္းမိရန္ သတင္းေပးႏိုင္သူအား မျဖစ္စေလာက္ဆုေငြေလး ေပးမည္ဟု ေၾကညာျပန္၏။ သတင္းေပးႏိုင္အား ဤမျဖစ္စေလာက္ဆုေငြေပးမည္ဟုထုတ္ျပန္ျခင္းမွာ တပိုင္းအားျဖင့္ ေအာင္ဆန္းအား သိကၡာက်အသေရ ပ်က္ေစရန္ ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တပိုင္းမွာ ေအာင္ဆန္းသည္ ဆုေငြအမ်ားႀကီးထုတ္ ဖမ္းေနရေလာက္ေအာင္မတန္။ အပင္ပန္းခံလုပ္ထိုက္စရာမလိုသူ ဟု ဆိုျခင္း။ သူ လံုးလံုးမသိလိုက္သည္က ထိုအခ်ိန္မွာ ေအာင္ဆန္းက ဗမာျပည္တြင္မရွိေတာ့..ဂ်ပန္သို႔ခရီးႏွင္ ႏွင့္ၿပီဆိုျခင္းျဖစ္၏”
စာမ်က္ႏွာ ၁၅၁ တြင္ ဦးဘဦးႏွင့္ေဇဗီယားလူခ်င္းဆံုခန္း။ စကၤာပူခံတပ္က်ၿပီ။ အဂၤလိပ္တို႔ေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိ။ အေျခအေနမေကာင္း။ ရန္ကုန္ရွိ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံအစိုးရ ေျပးေပါက္ရွာခ်ိန္၊ ဦးဘဦးလည္း သူ႔ဆရာသမားမ်ားနည္းတူ ျပည္သူကိုထားၿပီး ကိုယ္လြတ္ရုန္းရေတာ့မည္။ ရန္ကုန္ကေန ပုသိမ္ကိုသြား မိဘမ်ားကိုေခၚ၊ ေျမာင္းျမမွခယ္မႏွင့္သားသမီးမ်ားသြားေခၚကာ ကသာတြင္ေျပးႏွင့္ေနသည့္ ဟိုက္ကုတ္အဖြဲ႔ႏွင့္သြားေပါင္းရန္ စီမံကိန္းဆြဲ၏။ ေနာက္ဆံုးခယ္မႏွင့္ကေလးမ်ားေခၚၿပီး ကသာသြားဖို႔ ဟသၤာတေရာက္လာ။ ထိုအခ်ိန္က ဂ်ပန္မ်ား စစ္ေတာင္းျမစ္ေျခနားကပ္ေနေလၿပီ။ ၿဗိတိသွ်ႏွင့္သူ႔ မင္းခစားမ်ားအတြက္ ေနာက္က်သည့္ဖေနာင့္သစၥာေဖါက္။
ဟသၤတကေနဆက္ထြက္ရန္ျပင္။ သေဘၤာမရွိ။ ကူသူကယ္သူမဲ့။ ျမန္မာလူမ်ိဳးအေရးပိုင္ (Deputy Commissioner) တဦးအား အကူအညီေတာင္း။ ဆင္ေျခဆင္လက္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၿပီးျငင္း။ ဒါနဲ႔ေနာက္ဆံုး ေဇးဗီးယားႏွင့္ေတြ႔။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဇးဗီးယားက ဟသၤာတခရိုင္ရာဇဝတ္ဝန္။ ….. District Superintendent of Police who happened to be the Xavier I have already mentioned was very helpful. He managed to get a launch belonging to the Irrawaddy Flotilla Company ………………...when we left, we were soon followed by another launch. On requiring I found out that it was the launch of the Deputy Commissioner of Henzada. I was very annoyed: he could have carried me and my children in his boat, for his destination was the same as mine. Later I learned why he did not want to take us. Soon after we passed Prome, The Deputy Commissioner was called back by Mr. Swithinbank, and on making inquiries I found that he had failed to hand over to Mr. Swithinbank Government treasure worth several lakhs, although directed to do so. However, the District Superintendent of Police, Mr. Xavier, according to reports, did succeed in getting away with some Government treasure on board his launch. Several Deputy Commissioners from Delta similarly managed to abscond with Government treasure. Some of them who were not Burmans went over to India, where a few got into trouble criminally. Burman Deputy Commissioners who were suspected of misappropriating Government treasure were never employed again, either during time of the Japanese occupation or after liberation. ၿခံဳ၍ျပန္ေသာ္… “သေဘၤာထြက္လာၿပီး သိတ္မၾကာခင္မွာ ေနာက္သေဘၤာတစီးလိုက္လာ။ ေမးျမန္းၾကည့္မွ ခုနအကူအညီေပးဖို႔ျငင္းခဲ့သည့္ ျမန္မာအေရးပိုင္၏ သေဘၤာျဖစ္ေန။ “သြားရမယ့္ခရီးလည္းအတူတူ..ဘာေၾကာင့္ ငါနဲ႔ငါ့ကေလးေတြကို တပါတည္းမေခၚရတာလဲ” ဟု ေတြးၿပီးစိတ္ပ်က္မိ။ ေနာက္ေတာ့မွ ဘာ့ ေၾကာင့္ ငါတို႔ကို သူမေခၚလိမ့္သေဘာေပါက္။ ျပည္ၿမိဳ႔ကိုျဖတ္ၿပီးမၾကာလိုက္ မစၥတာ ဆြစ္သင္းဘင့္က သူ႔ကိုျပန္ေခၚ။ အေၾကာင္းက အစိုးရဘ႑ာတိုက္မွ ေငြသိန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ျပန္အပ္ဖို႔ၫႊန္ၾကားထားရက္ႏွင့္ မအပ္ပဲသုတ္လာခဲ့သည့္အတြက္။ သို႔ေသာ္ ေဇဗီးယားကား အစိုးရဘ႑ာမ်ား သေဘၤာႏွင့္တိုက္ၿပီး လြတ္ေျမာက္သြားေၾကာင္း အစီရင္ခံစာမ်ားအရသိရ။ ထိုသို႔ မင္းဘ႑ာကိုယ့္ဟာမွတ္ခဲ့သည့္ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသမွ ျမန္မာမဟုတ္သည့္ အေရးပိုင္မ်ားက အိႏၵိယသို႔လစ္ၾက၏။ လြတ္သူလြတ္၊ ရာဇဝတ္သင့္သူသင့္ၾက၏။ အလားတူျပဳခဲ့သည့္ ျမန္မာအေရးပိုင္မ်ားကား ဂ်ပန္ေခတ္တြင္လည္းေကာင္း လြတ္လပ္ေရး ေခတ္တြင္လည္းေကာင္း ရာထူးေနရာျပန္အခန္႔မခံရေတာ့ေပ”
က်ေနာ္ေျခရာေကာက္၍ရသမွ် ေဇဗီးယားကားဤတြင္ေပ်ာက္ျပန္၏။
ေဒါက္တာဘဦးကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိကိုဖတ္ရင္း ကံ့ေကာ္ေတာမ်ိဳးေအာင္ ၏ “အလိုက္သင့္ေမာင္ဘဦး” ကို သတိရမိ၏။
လူအခ်ိဳ႔အၾကား ၅ က်ပ္တန္ဝရမ္းႏွင့္စပ္၍ အျမင္မတူသည္မ်ားလည္း ၾကားရဖူး၏။ မစၥတာေဇး ဗီးယား၏လက္ေထာက္ ျမန္မာပုလိပ္အရာရွိ တဦးက “စတိေလာက္ေငြျဖင့္ ဖမ္းဝရမ္းထုတ္လွ်င္ လူစိတ္ဝင္စားမွာမဟုတ္။ စိတ္မဝင္စားလွ်င္ ဟိုးေလးတေက်ာ္ မျဖစ္။ ဟိုးေလးတေက်ာ္ မျဖစ္လွ်င္ လြတ္ေရးလြယ္၏။ အႏၱရာယ္နည္း၏” ဟု ေတြးၿပီး ေဇးဗီး ယားအား အႀကံျပဳသည္ဆို၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအာင္ဆန္းသည္ ၅ က်ပ္တန္ ဝရမ္းေျပးျဖစ္ရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ေအာင္ဆန္းလြတ္၏ဟု ဆိုသည္။
တခ်ိဳ႔က ေဇဗီးယားက ေအာင္ဆန္းလိုေခါင္းေဆာင္ကို နာမ္ႏွိမ္လိုသျဖင့္၊ ေအာင္ဆန္းသည္ ၅ က်ပ္သာတန္သည့္ဝရမ္းေျပး၊ ေသာက္ေရး လုပ္စရာမလို ဆိုၿပီး “ခ်ိဳး” ခ်င္စိတ္ သက္သက္ျဖင့္ ထို ဖမ္းဝရမ္းထုတ္ျခင္းျဖစ္၏ဟု ဆိုသည္။ ဖမ္းမိျခင္း မမိျခင္းထက္ “မင္းတို႔ေခါင္းေဆာင္ ၅ က်ပ္ ထက္ပိုမတန္” လုပ္ျပခ်င္ျခင္းက အဓိကဟုဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၅က်ပ္တန္ဖမ္းမိန္႔ျဖင့္ ေအာင္ဆန္းခမ်ာဝရမ္းေျပးရရွာ၏ဟု ဆိုသည္။
“၅က်ပ္ျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ ၅ သိန္းျဖင့္ျဖစ္ေစ ဖမ္းမိန္႔မထုတ္သင့္” ဟု မစၥတာေဇးဗီးယားအားအႀကံျပဳခဲ့သူ တဦးတေလရွိခဲ့သည္ဟု မၾကားမိဖူးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဇဗီးယားကို က်ေနာ္လူခ်င္းေတြ႔ ေမးျမန္းၾကည့္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ သူဘယ္ေရာက္လို႔ဘယ္ေပါက္၊ ဘာျဖစ္လို႔ဘာျဖစ္မွန္းကား အစရွာမရေတာ့။ ေခတ္မ်ားျခားသြားၿပီ။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္မ်က္ေျချပတ္ခဲ့ရသူ..ေဇဗီယား၊ က်ေနာ္ေတြ႔ခ်င္သူ..ေဇဗီးယားအား ေတြ႔မယ့္ေတြ႔ေတာ့ အေမရိကားမွာ။ ထိုဝရမ္းႏွင့္ စပ္သည့္ အခ်ိတ္အဆက္တခ်ိဳ႔ လည္း သူႏွင့္အတူေတြ႔ျပန္၏။
၁၉၅၉ ခုႏွစ္တြင္ Taplinger Publishing Co., Inc. New York,USA မွ လြတ္လပ္ၿပီးဗမာျပည္၏ ဒုတိယေျမာက္သမၼတ ေဒါက္တာ ဆာဘဦး၏ ကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိျဖစ္ေသာ My Burma ဆိုသည့္စာအုပ္ကိုထုတ္ခဲ့၏။ ယင္းစာအုပ္၏ စာမ်က္ႏွာ ၁၄၄ ႏွင့္ ၁၅၁ တြင္ သူ႔ကိုျပန္ေတြ႔ရ၏။ “The police official who was the harshest of all was Xavier, an Anglo-Indian born in Burma. He started life as a planter in Moulmein, where he figured as the accused in a sensational murder case. The charge against him was that he tortured one of his employees to death by first smearing him with jaggery and later forcing him to sit night and day for several days on an anthill so the ants could crawl over him and bite him. The man eventually died of exhaustion. Xavier was tried by a judge of the chief Court in Rangoon with European jury. He was found not guilty and acquitted. Not long after he blossomed forth as an Inspector of Police in Rangoon Police Force. He soon acquired a reputation as a fine detective and a good criminal investigator………… စသည္ျဖင့္ တမ်က္ႏွာသာသာခန္႔ေရးထား၏။ ၿခံဳ၍ျပန္ေသာ္ “ေဇဗီးယားသည္ ပုလိပ္အရာရွိမ်ားအနက္ အၾကမ္းဆံုးေကာင္ျဖစ္၏။ အဂၤလိပ္-အိႏၵိယကျပား ျမန္မာျပည္ေပါက္။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာၿခံစိုက္ၿပီး ဘဝစခဲ့။ ဟိုးေလး တေက်ာ္ျဖစ္ခဲ့သည့္ လူသတ္မႈတခုမွာ တရားခံစြပ္ဆြဲခံရသူ။ ၿခံအလုပ္သမားတေယာက္ကို ထန္းလွ်က္ရည္သုတ္ႀကိဳးတုတ္ၿပီး ပုရြက္ဆိတ္အံုေပၚ ရက္ အၾကာႀကီးတင္ထားၿပီးႏွိပ္စက္။ ေနာက္ဆံုး ထိုလူထိုဒဏ္ျဖင့္ ေသရ။ သူ႔အား ရန္ကုန္မွတရားသူႀကီးခ်ဳပ္က ဥေရာပသားဂ်ဴရီလူႀကီးမ်ားျဖင့္တရားစီရင္။ အျပစ္မရွိဆိုကာ ကြင္းလံုးကၽြတ္လြတ္။ သိတ္မၾကာမီ ရန္ကုန္ပုလိပ္အဖြဲ႔တြင္ အင္စပက္ေတာ္ျဖစ္လာ။ ရာဇဝတ္မႈစံုေထာက္ေကာင္းတဦးအျဖစ္ ေက်ာ္ေစာ လာ။ သူႏွင့္သူ႔အထက္အရာရွိ အလက္ဇန္းဒါးတို႔အား ရန္ကုန္ျမစ္တြင္းေသာင္းက်န္းေနသည့္ ဆန္ခိုးဂိုဏ္းတခုအား ႏွိမ္နင္းရန္အထက္မွတာဝန္ေပး။ သိတ္ မၾကာလိုက္ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ဟုဆိုသူအား လက္ရဖမ္းမိ။ ထိုသူ႔အိမ္တက္ရွာ။ သက္ေသျပစရာဘာမွမေတြ႔။ မီးခံေသတၱာထဲမွ ေငြတသိန္းေက်ာ္ကို သိမ္းယူ ခဲ့။ အမႈရံုးတင္ခ်ိန္တြင္ ထိုေငြမ်ားအား သက္ေသအျဖစ္မတင္။ ေငြေတြဘယ္ေရာက္သြားလဲေမးေတာ့ အမႈစစ္ေနတုန္း အကုန္သံုးပစ္လိုက္ရသည္ဟု မ်က္ႏွာ ေျပာင္တိုက္ၿပီး ခပ္တည္တည္ႏွင့္ထြက္ဆို။ ရံုးေတာ္ကိုမေထမဲ့ျမင္ျပဳမႈေၾကာင့္ ရာထူးက်ရင္က်၊ မက်ရင္ ႒ာနတြင္းအေရးယူခံရမည္ဟု လူအမ်ားက ထင္ေန ၾက။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔မဟုတ္ အမႈၿပီးေတာ့ဘာမွ်မျဖစ္သည့္အျပင္ ရာထူးပင္တက္သြား”
ဆက္၍ စာမ်က္ႏွာ ၁၄၅ တြင္…. It was Xavier who was the District Superintendent of Police in charge of Yamethin District when U Saw and police started taking repressive measure against the Thakins. He issued a warrant of arrest against Thakhin Aung San, prominent student leader, for the alleged incitement to a breach of the peace. The warrant could not be executed, as Thakhin Aung San could not be found in the Yamethin District; whereupon Xavier issued a proclamation offering a small reward to anyone who could give information leading to his arrest. He offered a small reward partly to disgrace Thakhin Aung San and partly to make it appear that Thakhin Aung San was not a young leader worth bothering too much about. He evidently did not realize then that Thakhin was already on his way to Japan as one of Thirty Comrades who would come back soon at the head of a large army as the Liberator of Burma. ၿခံဳ၍ ျပန္လွ်င္ “ဂဠဳန္ဦးေစာႏွင့္ပုလိပ္မ်ားက သခင္မ်ားအားႏွိပ္ကြပ္စဥ္တြင္ ေဇးဗီးယားက ရမည္းသင္းခရိုင္ရာဇဝတ္ဝန္။ ထင္ရွားသည့္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ေအာင္ဆန္းအား ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးကိုပ်က္ျပားေအာင္ လူထုအားေသြးထိုးသည္ဟုဆိုကာ ဖမ္းဝရမ္းထုတ္၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေအာင္ဆန္းက ရမည္းသင္းတြင္ မရွိေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုဖမ္းဝရမ္းလည္းအရာမထင္ေတာ့။ ဤတြင္ သူက ေအာင္ဆန္းကိုဖမ္းမိရန္ သတင္းေပးႏိုင္သူအား မျဖစ္စေလာက္ဆုေငြေလး ေပးမည္ဟု ေၾကညာျပန္၏။ သတင္းေပးႏိုင္အား ဤမျဖစ္စေလာက္ဆုေငြေပးမည္ဟုထုတ္ျပန္ျခင္းမွာ တပိုင္းအားျဖင့္ ေအာင္ဆန္းအား သိကၡာက်အသေရ ပ်က္ေစရန္ ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တပိုင္းမွာ ေအာင္ဆန္းသည္ ဆုေငြအမ်ားႀကီးထုတ္ ဖမ္းေနရေလာက္ေအာင္မတန္။ အပင္ပန္းခံလုပ္ထိုက္စရာမလိုသူ ဟု ဆိုျခင္း။ သူ လံုးလံုးမသိလိုက္သည္က ထိုအခ်ိန္မွာ ေအာင္ဆန္းက ဗမာျပည္တြင္မရွိေတာ့..ဂ်ပန္သို႔ခရီးႏွင္ ႏွင့္ၿပီဆိုျခင္းျဖစ္၏”
စာမ်က္ႏွာ ၁၅၁ တြင္ ဦးဘဦးႏွင့္ေဇဗီယားလူခ်င္းဆံုခန္း။ စကၤာပူခံတပ္က်ၿပီ။ အဂၤလိပ္တို႔ေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိ။ အေျခအေနမေကာင္း။ ရန္ကုန္ရွိ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံအစိုးရ ေျပးေပါက္ရွာခ်ိန္၊ ဦးဘဦးလည္း သူ႔ဆရာသမားမ်ားနည္းတူ ျပည္သူကိုထားၿပီး ကိုယ္လြတ္ရုန္းရေတာ့မည္။ ရန္ကုန္ကေန ပုသိမ္ကိုသြား မိဘမ်ားကိုေခၚ၊ ေျမာင္းျမမွခယ္မႏွင့္သားသမီးမ်ားသြားေခၚကာ ကသာတြင္ေျပးႏွင့္ေနသည့္ ဟိုက္ကုတ္အဖြဲ႔ႏွင့္သြားေပါင္းရန္ စီမံကိန္းဆြဲ၏။ ေနာက္ဆံုးခယ္မႏွင့္ကေလးမ်ားေခၚၿပီး ကသာသြားဖို႔ ဟသၤာတေရာက္လာ။ ထိုအခ်ိန္က ဂ်ပန္မ်ား စစ္ေတာင္းျမစ္ေျခနားကပ္ေနေလၿပီ။ ၿဗိတိသွ်ႏွင့္သူ႔ မင္းခစားမ်ားအတြက္ ေနာက္က်သည့္ဖေနာင့္သစၥာေဖါက္။
ဟသၤတကေနဆက္ထြက္ရန္ျပင္။ သေဘၤာမရွိ။ ကူသူကယ္သူမဲ့။ ျမန္မာလူမ်ိဳးအေရးပိုင္ (Deputy Commissioner) တဦးအား အကူအညီေတာင္း။ ဆင္ေျခဆင္လက္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၿပီးျငင္း။ ဒါနဲ႔ေနာက္ဆံုး ေဇးဗီးယားႏွင့္ေတြ႔။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဇးဗီးယားက ဟသၤာတခရိုင္ရာဇဝတ္ဝန္။ ….. District Superintendent of Police who happened to be the Xavier I have already mentioned was very helpful. He managed to get a launch belonging to the Irrawaddy Flotilla Company ………………...when we left, we were soon followed by another launch. On requiring I found out that it was the launch of the Deputy Commissioner of Henzada. I was very annoyed: he could have carried me and my children in his boat, for his destination was the same as mine. Later I learned why he did not want to take us. Soon after we passed Prome, The Deputy Commissioner was called back by Mr. Swithinbank, and on making inquiries I found that he had failed to hand over to Mr. Swithinbank Government treasure worth several lakhs, although directed to do so. However, the District Superintendent of Police, Mr. Xavier, according to reports, did succeed in getting away with some Government treasure on board his launch. Several Deputy Commissioners from Delta similarly managed to abscond with Government treasure. Some of them who were not Burmans went over to India, where a few got into trouble criminally. Burman Deputy Commissioners who were suspected of misappropriating Government treasure were never employed again, either during time of the Japanese occupation or after liberation. ၿခံဳ၍ျပန္ေသာ္… “သေဘၤာထြက္လာၿပီး သိတ္မၾကာခင္မွာ ေနာက္သေဘၤာတစီးလိုက္လာ။ ေမးျမန္းၾကည့္မွ ခုနအကူအညီေပးဖို႔ျငင္းခဲ့သည့္ ျမန္မာအေရးပိုင္၏ သေဘၤာျဖစ္ေန။ “သြားရမယ့္ခရီးလည္းအတူတူ..ဘာေၾကာင့္ ငါနဲ႔ငါ့ကေလးေတြကို တပါတည္းမေခၚရတာလဲ” ဟု ေတြးၿပီးစိတ္ပ်က္မိ။ ေနာက္ေတာ့မွ ဘာ့ ေၾကာင့္ ငါတို႔ကို သူမေခၚလိမ့္သေဘာေပါက္။ ျပည္ၿမိဳ႔ကိုျဖတ္ၿပီးမၾကာလိုက္ မစၥတာ ဆြစ္သင္းဘင့္က သူ႔ကိုျပန္ေခၚ။ အေၾကာင္းက အစိုးရဘ႑ာတိုက္မွ ေငြသိန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ျပန္အပ္ဖို႔ၫႊန္ၾကားထားရက္ႏွင့္ မအပ္ပဲသုတ္လာခဲ့သည့္အတြက္။ သို႔ေသာ္ ေဇဗီးယားကား အစိုးရဘ႑ာမ်ား သေဘၤာႏွင့္တိုက္ၿပီး လြတ္ေျမာက္သြားေၾကာင္း အစီရင္ခံစာမ်ားအရသိရ။ ထိုသို႔ မင္းဘ႑ာကိုယ့္ဟာမွတ္ခဲ့သည့္ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသမွ ျမန္မာမဟုတ္သည့္ အေရးပိုင္မ်ားက အိႏၵိယသို႔လစ္ၾက၏။ လြတ္သူလြတ္၊ ရာဇဝတ္သင့္သူသင့္ၾက၏။ အလားတူျပဳခဲ့သည့္ ျမန္မာအေရးပိုင္မ်ားကား ဂ်ပန္ေခတ္တြင္လည္းေကာင္း လြတ္လပ္ေရး ေခတ္တြင္လည္းေကာင္း ရာထူးေနရာျပန္အခန္႔မခံရေတာ့ေပ”
က်ေနာ္ေျခရာေကာက္၍ရသမွ် ေဇဗီးယားကားဤတြင္ေပ်ာက္ျပန္၏။
ေဒါက္တာဘဦးကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိကိုဖတ္ရင္း ကံ့ေကာ္ေတာမ်ိဳးေအာင္ ၏ “အလိုက္သင့္ေမာင္ဘဦး” ကို သတိရမိ၏။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ
Saturday, August 7, 2010
မ်ိဳးဆက္ ေတာ္လွန္ေရး အၿပီးသတ္နဲ႔ တန္းတူေရး လက္နက္
ဒီ အေျခအေန ဆိုးေတြေၾကာင့္ ဂဠံဳ တပ္မေတာ္ အမည္ခံ လယ္သမား ေတာ္လွန္ေရးတပ္ကို ဖြဲ႔စည္းၿပီး လက္နက္နဲ႔ က်ဴးလြန္လာသူကို လက္နက္နဲ႔ ေတာ္လွန္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံကို ကိုင္စြဲရာမွ လယ္သမား ေတာ္လွန္ေရးႀကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ လယ္သမား ဂဠံဳ တပ္ဖြဲ႔ရဲ႕ေဆာင္ပုဒ္ က “ငတ္၍မေသ တိုက္ရင္း ေသမည္” ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ အထိ လယ္သမား ေတာ္လွန္ ေရးႀကီးဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ တ၀ွမ္းလံုးကို ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႔ သြားခဲ့ပါတယ္။ အျပည့္အစံု
Monday, May 24, 2010
ရင္ကြဲနာ
ခုႏွစ္ကိုေတာ့ျဖင့္ မမွတ္မိေတာ့ၿပီ။ ဗမာျပည္တြင္ အေအးလႈိင္းျဖတ္ေသာႏွစ္၏ ႏုိ၀င္ဘာလ ရက္တရက္ဟုသာ။ ဧရာ၀တီသေဘၤာသည္ ျမစ္၏ အလယ္တြင္ ေက်ာက္ခ်ရပ္နားထားရသည္။ ျမစ္ျပင္က်ယ္အတြင္းတြင္ ႏွင္းမႈန္တို႔သည္ ထူထပ္သိပ္သည္းစြာ က်ဆင္းေနဆဲျဖစ္၍ ဆိပ္ကမ္းကုိ လံုး၀ လွမ္းျမင္ရျခင္းမရွိ။ ႏွင္းကြဲမွသာ ေသေဘၤာသည္ ဆိပ္ကမ္းသို႔ဆုိက္ကပ္ႏုိင္ေပလိမ့္မည္။
အေႏြးထည္ဇစ္ကို အဆံုးထိဆြဲတင္ရင္း က်ေနာ္လိုက္ပါလာသည့္ အခန္းမွ ျပတင္းေပါက္ကုိ ဖြင္၍ ျမစ္ျပင္ကုိ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ႏႈတ္မွလည္း အဆိုေတာ္ ခင္၀မ္း၏ “ျပည္မွာေဆာင္း” သီခ်င္းကို တီးတိုးညည္းဆိုလွ်က္။ ျမစ္ျပင္တခုလံုးသည္ ခရမ္းႏုေရာင္ႏွင္းမႈန္တုိ႔ျဖင့္ အံု႔မႈိင္းမႈန္ရီေနေလသည္။
က်ေနာ္ ဒီခရီးကို ယခုမွသြားဖူးျခင္းမဟုတ္။ သြားခဲ့ လာခဲ့ေပါင္းမ်ား၍ ေခါက္႐ိုးပင္က်ဳိးေနေလၿပီ။ ယခုလည္း ရန္ုကုန္႐ံုးခ်ဳပ္သို႔ ၿမိဳ႕နယ္ဆုိင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ား ေပးပုိ႔ရင္း ဌာန၏ bye laws မ်ား အတည္ျပဳခ်က္ယူၿပီး ျပန္လာျခင္းျဖစ္သည္။ စီတ္အစဥ္သည္ ႐ံုးသို႔ျပန္ေရာက္လ်င္ ေဆာင္႐ြက္ရ မည့္ အလုပ္မ်ားကို အစီအစဥ္ခ်ရင္း မည္မွ်ၾကာေအာင္ ေတြးေနမိသည္မသိ။ ဥၾသရွည္ဆြဲ၍ သေဘၤာလႈတ္ရွားလာမွ သတိ၀င္လာသည္။
ဆိပ္ခံေဘာတံတားသို႔ သေဘၤာကပ္လိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္တည္းမွာပင္ အလုအယက္ ေရာက္ရွိ လာေသာ ဆပ္ကမ္းကုန္တင္ကုန္ခ် အလုပ္သမားမ်ား၊ ဆိုကၠားသမားမ်ားက သေဘၤာ ေပၚသို႔ သူ႔ထက္ငါ အရင္ေရာက္ေအာင္ တက္ရင္း တေယာက္တေပါက္ ေအာ္ဟစ္ေနၾကသည္။ ခရိးသည္တို႔ကို လာေရာက္ ႀကိဳသူတို႔၏ အမ်ဳိးမ်ဳိးေအာ္ေခၚသံတို႔သည္ ပြက္ေလာ႐ိုက္လ်က္ရွိ၏။ “… … … ၿမိဳ႕မွ လႈိက္လွဲစြာ ႀကိဳဆိုပါ၏” ဆိုေသာ ဆိုင္းဘုတ္မွ မီးတို႔သည္လည္းလင္းလာၿပီး ၿမိဳ႕၏ဆိပ္ကမ္းသည္ အသက္၀င္လာေလၿပီ။
ေအးေအးေဆးေဆး လူရွင္းမွ ဆင္းေတာ့မည္ဟု ဆံုျဖတ္ရင္း ကုတင္ေပၚထုိင္၍ ဖိုင္တြဲမ်ားႏွင့္ ခရီးေဆာင္အိတ္ တို႔ကို စစ္ေဆးေနခိုက္ “ဦးဦး သမီးဘာကူသယ္ေပးရမလဲဟင္” ခ်မ္းလြန္း၍ ေမးခ်င္း႐ိုက္ေနသည့္ အသံႏွင့္အတူ အခန္း၀တြင္ မတ္တပ္ရပ္ေနသည့္ ၇ - ႏွစ္/ ၈ - ႏွစ္ အ႐ြယ္ မိန္းကေလးငယ္တဦး။ ေအးလြန္းသည့္ ေဆာင္းနံနက္ခင္းတြင္ အကြက္မေပၚေတာ့သည့္ ဖလံနယ္ အက်ႌလက္ရွည္ကေလးႏွင့္ ဒူးဆစ္ေရာက္လုနီးကပ္ေနသည့္ ေဘာင္းဘီရွည္ကေလးကို ၀တ္ထားသည္။ ခ်မ္းရွာ၍ထင့္ ႏႈတ္ခမ္းတို႔သည္ ျပာေနသည္လား၊ မညး္ေနသည္လား ခြဲျခားမတတ္ေတာ့။ က်ေနာ္ခတၱမွ် အကဲခတ္ၾကည့္လုိက္ၿပီးေနာက္အေႏြးထည္ဇစ္ကို အဆံုးထိဆြဲတင္ရင္း က်ေနာ္လိုက္ပါလာသည့္ အခန္းမွ ျပတင္းေပါက္ကုိ ဖြင္၍ ျမစ္ျပင္ကုိ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ႏႈတ္မွလည္း အဆိုေတာ္ ခင္၀မ္း၏ “ျပည္မွာေဆာင္း” သီခ်င္းကို တီးတိုးညည္းဆိုလွ်က္။ ျမစ္ျပင္တခုလံုးသည္ ခရမ္းႏုေရာင္ႏွင္းမႈန္တုိ႔ျဖင့္ အံု႔မႈိင္းမႈန္ရီေနေလသည္။
က်ေနာ္ ဒီခရီးကို ယခုမွသြားဖူးျခင္းမဟုတ္။ သြားခဲ့ လာခဲ့ေပါင္းမ်ား၍ ေခါက္႐ိုးပင္က်ဳိးေနေလၿပီ။ ယခုလည္း ရန္ုကုန္႐ံုးခ်ဳပ္သို႔ ၿမိဳ႕နယ္ဆုိင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ား ေပးပုိ႔ရင္း ဌာန၏ bye laws မ်ား အတည္ျပဳခ်က္ယူၿပီး ျပန္လာျခင္းျဖစ္သည္။ စီတ္အစဥ္သည္ ႐ံုးသို႔ျပန္ေရာက္လ်င္ ေဆာင္႐ြက္ရ မည့္ အလုပ္မ်ားကို အစီအစဥ္ခ်ရင္း မည္မွ်ၾကာေအာင္ ေတြးေနမိသည္မသိ။ ဥၾသရွည္ဆြဲ၍ သေဘၤာလႈတ္ရွားလာမွ သတိ၀င္လာသည္။
ဆိပ္ခံေဘာတံတားသို႔ သေဘၤာကပ္လိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္တည္းမွာပင္ အလုအယက္ ေရာက္ရွိ လာေသာ ဆပ္ကမ္းကုန္တင္ကုန္ခ် အလုပ္သမားမ်ား၊ ဆိုကၠားသမားမ်ားက သေဘၤာ ေပၚသို႔ သူ႔ထက္ငါ အရင္ေရာက္ေအာင္ တက္ရင္း တေယာက္တေပါက္ ေအာ္ဟစ္ေနၾကသည္။ ခရိးသည္တို႔ကို လာေရာက္ ႀကိဳသူတို႔၏ အမ်ဳိးမ်ဳိးေအာ္ေခၚသံတို႔သည္ ပြက္ေလာ႐ိုက္လ်က္ရွိ၏။ “… … … ၿမိဳ႕မွ လႈိက္လွဲစြာ ႀကိဳဆိုပါ၏” ဆိုေသာ ဆိုင္းဘုတ္မွ မီးတို႔သည္လည္းလင္းလာၿပီး ၿမိဳ႕၏ဆိပ္ကမ္းသည္ အသက္၀င္လာေလၿပီ။
“ဦးဦး မွာ ပစၥည္းမမ်ားပါဘူးကေလးရယ္။ ဦးဦး သယ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကူသယ္ေပးစရာ မလိုပါဘူး”
“ဟိုက ဖိုင္တြဲေတြကို ကူသယ္ေပးပါရေစ ဦးဦးရယ္။ ကုန္းေပၚေရာက္ရင္ သမီးကို မုန္းဖိုးေလး ေပးပါေနာ္။ သမီးေမာင္ေလးအတြက္ပါ”
ႀကိဳးႏွင့္စည္းထားေသာ ဖိုင္တြဲမ်ားကို လက္ညႇဳိးညႊန္ရင္း ေျပာလာသျဖင့္
“ဦးဦး မုန္႔ဖိုးေပးပါ့မယ္ သမီးရယ္၊ ဖိုင္တြဲေတြကိုေတာ့ မသယ္ပါနဲ႔၊ မေတာ္တဆ ေရထဲက်သြားရင္ ဒုကၡ၊ အဲဒါေတြက အေရးႀကီးတယ္ကြ” ဟု ေျပာေျပာဆိုဆို သူမလက္ထဲသို႔ တစ္ဆယ္က်ပ္တန္တ႐ြက္ကို ထုတ္ေပးလုိက္သည္။ ဤတြင္ ကေလးမက …
“အလကားမယူခ်င္ပါဘူး ဦးဦးရယ္၊ ဟိုအိတ္ကေလးကို သမီးကူသယ္ေပးမယ္” ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ခရီးသြားလွ်င္ လြယ္ေလ့ရွိသည့္ ဂ်င္းလြယ္အိတ္ကေလးကို ေကာက္လြယ္ရင္း က်ေနာ့္ေရွ႕မွ ဦးေဆာင္သြားေတာ့မွ လမ္းေလွ်ာက္ပံုကုိ သတိျပဳမိလိုက္သည္။ ေၾသာ္ … ေျခေထာက္တစ္ဘက္ကလည္း မသန္ရွာပါကလား၊ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ နင့္ကနဲ … … ။
က်ေနာ္သည္ ဌာနဆိုင္ရာ တာ၀န္ျဖင့္ ခရီးအေတာ္မ်ားမ်ားကို ထြက္ခဲ့ဘူးသည္။ ရထားဘူတာ၊ ကားဂိတ္၊ သေဘၤာဆိပ္မ်ားတြင္ ယင္းကေလးမအ႐ြယ္ ကေလးတခ်ဳိ႕သည္ ပံုသ႑န္အမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး တို႔ကို တတြတ္တြတ္ေျပာဆိုရင္း ခရီးသည္မ်ားခံမွ ေငြေၾကးအလို႔ငွာ ေတာင္းရမ္းေနသည္ကို ေတြ႔ရစၿမဲပင္။ အခ်ဳိ႕ကေလးမ်ားသည္။ ၂ - ႏွစ္/ ၃ - ႏွစ္ အ႐ြယ္ ကေလးငယ္မ်ားကို ခ်ီပိုးရင္း “သားရဲ႕ ညီမေလး ထမင္းမစားရေသးလို႔ပါ” “သမီးရဲ႕ေမာင္ေလးအတြက္ ႏုိ႔ဖိုးေလးေပးပါ” စသည္ျဖင့္။ ယင္းကေလးငယ္မ်ားသည္ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ သူေတာင္းစားဘ၀သို႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာလာၾကရေလၿပီ။
ထိုသုိ႔ ျမင္ရေလတိုင္း ထိုကေလးတို႔၏ ေနာက္ေရးကို စဥ္းစားမိၿပီး ရင္ေမာမိသည္။ ဒီေခတ္၊ ဒီစနစ္မွာမွ လူလာျဖစ္ၾကရေသာ ကေလးငယ္မ်ား။ ေခတ္ဆိုး၊ စနစ္ဆိုး၏ ၾကမ္းတမ္းျပင္းထန္လွသည့္ ႐ိုက္ခ်က္ကို ဘုမသိ ဘမသိ ဒဏ္ခံေနရသည့္ အနာဂတ္တြင္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာႏုိင္ေသာ အမိႏုိင္ငံ၏ အင္းလားျဖစ္ရလာမည့္ ကေလးငယ္မ်ား။ ဤကေလးငယ္မ်ားသည္ အာဏာရွင္တစု၏ “ဘက္ေပါင္းစံု ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေသာႏုိင္ငံေတာ္သစ္ဆီသို႔ … ” ဟူေသာ ဆုိင္းဘုတ္ႀကီး၏ ေအာက္တြင္ တေန႔တာ ၀မ္းျပည့္ေရးအတြက္ အ႐ြယ္ႏွင့္မမွ် (ေတာင္းရမ္းျခင္းျဖင့္) ေျဖရွင္းေနၾကရေလၿပီ။
က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ျမန္မာ့အသံမွ ထုန္လႊင့္ေလ့ရွိသည့္ သီခ်င္းတပုဒ္၏ စာသားအခ်ဳိ႕ကုိ သတိယမိသည္။ “ေနာင္တေခတ္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ မင္းတို႔မဟုတ္လား။ စာႀကိဳးစားၾက ေဖေဖခ်စ္တဲ့ သမီးနဲ႔သား … ” တဲ့။
တခုခုေတာ့ျဖင့္ လြဲေနၿပီထင္သည္။ ၎ကေလးတို႔၏ အမိအဖတို႔သည္ အဘယ္မွာ ေက်ာင္းထားႏုိင္မည္နည္း။ လက္ရွိျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပညာေရးစနစ္သည္ အလယ္တန္းအဆင့္အထိ အခမဲ့ပညာေရးစနစ္ဆိုေသာ္လည္း ေက်ာင္း၀င္ေၾကးမွ အစျပဳသည့္ ေနာက္ထပ္အေထြေထြကုန္က်စရိတ္မ်ားကုိ ယင္းကေလးတို႔၏ မိဘမ်ား တတ္ႏုိင္ပါမည္ေလာ။ သို႔ျဖစ္၍ မိသားစု၏ ဆင္းရဲတြင္းကို သူတို႔ေလးေတြ၏ဘ၀ႏွင့္ ကူျဖည့္ေပးရင္း ၎ကေလးတို႔သည္ ေက်ာင္းႏွင့္ေ၀းခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္တံုေလာ။ အနာဂတ္ေခါင္းေဆာင္ေလာင္းလ်ာတို႔သည္ ခြက္လက္စြဲ၍ ေတာင္းစားေနၾကရၿပီ မဟုတ္ပါလား။
ထိုကေလးငယ္တို႔၏ မ်က္၀န္းမ်ားတြင္ စိုး႐ြံ႕ျခင္း၊ အားငယ္ျခင္း၊ ေမွ်ာင့္လင့္ခ်က္မဲ့ျခင္းတို႔ႏွင့္အတူ ေလာကႀကီးအတြင္းမွ မျမင္ရေသာ တစံုတဦးကုိ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ဳိးေနသေယာင္ေယာင္။ သေဘၤာေပၚမွ မိန္းကေလးကေတာ့ျဖင့္ မုန္႔ဖိုးတစ္ဆယ္ကို အလကားမယူလို သူတတ္ႏုိင္သည့္လုပ္အားႏွင့္ ျပန္လည္ အက်ဳိးျပဳလိုေသာ သူမ၏ စိတ္ဓါတ္ကို တန္ဖိုးထားဦးညႊတ္မိ၏။
---- ---- ---- ----
“ဘယ္လိုမိဘေတြကမ်ား အားအားလ်ားလ်ား ေမြးထားသလဲမသိပါဘူးေတာ္။ သူခိုးေလးေတြ လစ္ရင္လစ္သလို ခိုးတယ္”
“သမီးဘာမွ မခိုးရပါဘူး ႀကီးႀကီးရယ္၊ ေအာက္မွာေတြ႔လို႔ ေကာက္မိတာပါ၊ သမီးေမာင္ေလးဖို႔ပါ။ ေမာင္ေလးကို ေကၽြးခ်င္လို႔ပါ”
သူငယ္ခ်င္းေစ်းတာ၀န္ခံ၏ ႐ံုးခန္းအတြင္း ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ စကားေျပာေနခိုက္ အထက္ပါ အသံမ်ားႏွင့္အတူ လူသံုးဦး ႐ံုးခန္းအတြင္းသုိ႔ ၀င္လာၾကသည္။ ဦးေဆာင္၀င္လာသည့္ မိန္းမႀကီးက တတြတ္တြတ္ေရ႐ြတ္ရင္း က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းအား …
“ဦးစီး ဒီေကာင္မေလး က်မဆုိင္က ပစၥည္းကို အလစ္သုတ္ေျပးတယ္။ လိုက္ဖမ္းလို႔မိေတာ့ အထုတ္ကို ရင္ဘတ္ထဲထည့္ၿပီး မိတ္ထားတယ္။ ေတာင္းလို႔မရဘူး။ အဲဒါ ဦးစီး ၾကည့္ရွင္းေပးပါ။”
က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ … လား … လား သေဘၤာေပၚမွာ ေတြ႔ခဲ့ရေသာ ကေလးမေလးပါလား။
ကေလးမေလးက သူ၏ရင္ဘတ္ထဲမွ အထုတ္ကေလးတထုတ္ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ပုိက္ထားရင္း ငုိသံစြတ္လ်က္က …
“သမီးမခိုးပါဘူး ဦးဦးတို႔ရယ္။ သူတို႔က ေအာ္ၿပီး အတင္းလိုက္လို႔ ထြက္ေျပးမိတာပါ။ အိတ္ထဲကဟာက ေမာင္ေလးဖို႔ပါ။ သမီးကို မဖမ္းပါနဲ႔ေနာ္” လို႔ေျပာရင္း မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္တို႔သည္ ပါးျပင္ကုိျဖတ္၍ ႐ံုးခန္းၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ က်လာေလၿပီ။
ငိုေနသည့္ကေလးမကို ယခုမွ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိသည္။ ဆီႏွင့္ကင္းေ၀းလြန္းသည့္ ဦးေခါင္းထက္မွ ဆံပင္တို႔သည္ နီက်င္က်င္ပြေယာင္းေယာင္း၊ အဟာရဓာတ္ျပည့္၀စြာ မရသည့္ ပိန္လြန္းေသာခႏၶာကုိယ္သည္ ခ်မ္းလြန္း၍လား ေၾကာက္၍လား မေျပာတတ္။ တဆက္ဆက္တုန္ယင္ေနသည္။
က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက ဘာဆက္လုပ္မည္ကို သိလိုေသာေၾကာင့္ ကိုယ္ႏွင့္မဆုိင္ပါပဲ က်ေနာ္ဆက္ထုိင္ရင္း အကဲခတ္ေနမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းက …
“ကဲဆိုစမ္းပါဦး ဒီကေလးက ခင္ဗ်ားဆုိင္က ဘာပစၥည္းကို အလစ္သုတ္သြားလို႔လဲ”
ေစ်းသည္ မိန္းမႀကီးက တခ်က္ေတြကနဲျဖစ္သြားၿပီး …
“ဘာခိုးသြားသလဲေတာ့ မသိဘူး။ ဆုိင္ေနာက္မွ ကုန္းကုန္း ကုန္းကုန္းနဲ႔ေတြ႔လို႔ လွမ္းေအာ္လိုက္ေတာ့ ထြက္ေျပးသြားတယ္။ အဲဒါ သူတခုခု ခိုးသြားလို႔ေပါ့။”
က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက စိတ္မသက္မသာ တစ္ခ်က္ညည္းလိုက္ရင္း ကေလးမေလးကိုၾကည့္လိုက္ကာ …
“သမီး၊ သမီးရင္ဘတ္ထဲက အိတ္ကို ဦးဦးကို ခဏျပ။ သမီးကို ဦးဦးတို႔မဖမ္းပါဘူး”
ေျပာရင္း ထုိင္ခံုမွထကာ ခေလးမေလးေရွ႕သုိ႔ သြားရပ္လိုက္သည္။ ကေလးမေလးက မထုတ္ခ်င္ထုတ္ခ်င္ႏွင့္ ရင္ဘတ္ထဲမွ အထုတ္ကေလးကုိ ထုတ္ၿပီးေပးလုိက္သည္။ အထုတ္တြင္းမွ ပစၥည္းတို႔ကို ႐ံုးခန္း၏ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ သြန္ခ်လိုက္ေတာ့ ထြက္လာသည့္ ပစၥည္းေလးေတြက …
ကုန္ေျခာက္တကာတို႔မွ စြန္႔ပစ္ထားေသာ တျခမ္းပုတ္ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ၾကက္သြန္နီ၊ အာလူး … စသည္
ကုန္စိမ္းဆုိင္တို႔မွ လႊင့္ပစ္ထားေသာ ခရမ္းခ်ည္သီး၊ ခရမ္းသီး … စသည္
ပုတ္လု႔နီးနီးကုန္စိမ္းတခ်ဳိ႕ႏွင့္အတူ ထြက္လာသည္က လက္တ၀ါးစာအ႐ြယ္ ပုတ္အဲ့အဲ့ ငါးကေလးတေကာင္…
႐ံုးခန္းအတြင္းရွိလူမ်ား၏မ်က္ႏွာသည္ အံုဆုိင္းမွံဳမႈိင္းသြားၾကသည္။
ေျပာင္းလဲသြားေသာ အေျခအေနေၾကာင့္ လာပို႔ေသာ မိန္းမႀကီးႏွင့္ အေဖာ္တို႔ ဘယ္ေရာက္သြားသည္မသိ။ သူငယ္ခ်င္းသည္ မ်က္ေတာင္တို႔ကို အျမန္ခတ္ရင္း ကေလးမေ၏အိတ္ထဲသို႔ ပစၥည္းတို႔ကို ျပန္ထည့္ေပးေနသည္။ ၿပီးေနာက္ သူ၏ အိပ္ကပ္ထဲမွ တရာက်ပ္တန္တ႐ြက္ကို ထုတ္ၿပီး ကေလးမ၏ ေသးလွီးသည့္လက္ကေလးထဲထည့္ေပးလိုက္ၿပီး ျပဳတင္းေပါက္ေဘာင္ကို လက္ေထာက္လ်က္ အေ၀းတေနရာသို႔ ေငးရီ။ မ်ကရည္စို႔မ်က္၀န္းအစံုႏွင့္ ၀မ္းသာလြန္းသည့္ ကေလးမ၏ မ်က္ႏွာ။ ဒီျမင္ကြင္းကုိ က်ေနာ္တသက္မေမ့ေတာ့။
အတန္ၾကာ ျပတင္းေပါက္မွာရပ္ေနၿပီးမွ ညိဳ႕အံုေသာမ်က္၀န္းအစံုႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းက က်ေနာ့္ဘက္သို႔ လွည့္လာၿပီး
“ခက္တယ္သူငယ္ခ်င္း ေျမနိမ့္ရာလွံစိုက္ေနၾကၿပီ၊ လူေတြရဲ႕ ၾကင္နာသနားမႈဆိုတာ ငါတို႔ဘယ္မွာ ရွာၾကမလဲ၊ ဒီတရားခံက … ”
စကားကိုျဖတ္၍ က်ေနာ့္မ်က္မွာကို ၾကည့္ေနသည္။ ၿပီး …
“အဲဒီကေလးမေလးရဲ႕ အေမက စိတ္မႏွံေတာ့ဘူး။ သူ႔မွာ ၃ - ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ ေမာင္ေလးတေယာက္ ရွိတယ္။ အခု သူပဲ လုပ္ေကၽြးေနတာ”
---- ---- ---- ----
ေန႔စြဲတုိ႔သည္ ထိန္းခ်ဳပ္တား၍မရ။ စီးဆင္းေနၾကသည္။ ခရမ္းႏုေရာင္ႏွင့္တို႔ အသိပ္သည္းဆံုးလ၊ ဒီဇင္ဘာ
“တာ၀န္မွဴး၊ တာ၀န္မွဴး … ဦးစီးေခၚေနတယ္”
႐ံုးေရွ႕မွ ေခၚသံၾကား၍ က်ေနာ္အခန္းအတြင္ အစီရင္ခံစာတခုကို လက္ႏွိပ္စက္႐ိုက္ေနသည္ကို ရပ္ၿပီး ဦးစီးအရာရွိ႐ံုးခန္းအတြင္း ၀င္သြားလိုက္သည္။
“ဦးစီး၊ ဘာကိစၥလည္း”
ေမးရင္း သူ႔စားပြဲေရွ႕ ကုလားထုိင္တြင္ ၀င္ထုိင္ရင္း ယူနီေဖာင္း၊ ေဘာင္းဘီအိပ္ထဲမွ မ်က္စုစာအုပ္ကုိ လိုလိုမယ္မယ္ ကုိင္လိုက္သည္။ ဦးစီးအရာရွိက …
“ညီေလး ကျပားတံေဆာင္းေဘးက သာသနာ့ဗိမၼာန္ေရွ႕က ျခေသၤ့ႀကီးႏွစ္ေကာင္နားမွာ ကေလးအေလာင္း ၂ ေလာင္းေတြ႔တယ္လို႔ ရဲစခန္းက အေၾကာင္းၾကားတယ္။ အဲဒီေနရာကို ငါ့ညီသြားၿပီး လိုအပ္တဲ့ကိစၥေတြ လုပ္ေပးၿပီး အစီရင္ခံစာတင္ဖို႔ အခ်က္အလက္ယူခဲ့ပါ။”
ဦးစီးအရာရွိ၏စကားဆံုးသည္ႏွင့္ ဌာနပုိင္ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ကိုစီးရင္း သူညႊန္သည့္ေနရာသို႔ အေသာ့ႏွင္လာခဲ့သည္။ ထိုေနရာတြင္ အသင့္ေရာက္ေနေသာ ရဲအရာရွိတဦးႏွင့္အတူ ၀ုိင္းအံုေနသည့္ လူမ်ားကို တိုးေ၀ွ႔ရင္း ၿခၤေသ့ႀကီး ၂ ေကာင္ေရွ႕အေရာက္တြင္ ေတြ႕ျမင္လိုက္သည္က ရင္ကိုနင့္ကနဲ ျဖစ္ေစသည္။
တန္ေဆာင္းေရွ႕ ၿခၤေသ့ႀကီးႏွင့္ အုတ္တံတုိင္းၾကား ေလကြယ္သည့္ေနရာကေလးတြင္ မည္သည့္အခ်ိန္က ညိမ္းေနသည္မသိသည့္ ျမက္ေျခာက္မီးပံုကေလး၊ ၎ေဘးတြင္ ေအာက္ခံ အက်ႌပါးကေလးႏွင့္ ေခြေခြကေလး လဲေလ်ာင္းေနသည့္ က်ေနာ္ေတြ႔ဖူးေသာ ကေလးမေလး။ သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာက ယခင္သူ၀တ္ဖူးသည့္ ဖလံနယ္အက်ႌကေလးႏွင့္ ပတ္ထားသည့္ ၃/၄ ႏွစ္အ႐ြယ္ကေလးငယ္တဦး။ မီးတို႔သည္ၿငိမ္းေနေလၿပီ။ အသက္တို႔သည္ ကင္းေနေလၿပီ။
က်ေနာ္ႏႈတ္မွ တစံုတခုကို ဖြင့္ေအာ္လုိက္ခ်င္မိသည္။ ေစ်းတာ၀န္ခံ႐ံုးမွ ပံုရိပ္မ်ား၊ သေဘၤာေပၚမွ ပံုရိပ္မ်ား၊ သူကေလးေျပာခဲ့သည့္ စကားမ်ား။ အားလူးပုတ္၊ ၾကက္သြန္ပုတ္၊ ငါးပုတ္မ်ား …
ေလာကပါလနတ္တို႔သည္ ေလာကကိုေစာင့္ေရွာက္ၾကကုန္၏။ ယခုယင္းေလာကပါလနတ္မင္းတုိ႔သည္ အဘယ္သို႔ အေလလိုက္ေနသနည္း။ သုိ႔တည္းမဟုတ္ ဤႏုိင္ငံကုိ အစိုးရသူတို႔အား ေရွာင္က်ႈ္ေန၍ေလာ။
ဒီဇင္ဘာႏွင္းတို႔သည္ က်ၿမဲ … … … သူတို႔ႏွင့္မဆိုင္သလို … …. … ။
ဒီမို
Saturday, March 13, 2010
က်ေနာ္နဲ႔ ကဗ်ာ
ထိုကဗ်ာ ဂ်ာနယ္သို႔ သြားေပးသည့္ အခါ အယ္ဒီတာ ရဲေဘာ္ေအးသန္းက “ခင္ဗ်ားေပးတဲ့ ကဗ်ာကို က်ေနာ္ေတာ့ သိပ္နားမလည္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာေကာင္းလို႔ေတာ့ ထင္တယ္” ဆိုၿပီး ျပံဳး၍ ေျပာသည္။ ေနာက္ စာအုပ္ထြက္ေတာ့လည္း ပါလာပါသည္။ ထုိကိစၥကို အခု ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ရွက္ ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္မိသည္။ “ေသနတ္သံ ဂ်ာနယ္” ကုိ အယ္ဒီတာလုပ္ေနသည့္ ရဲေဘာ္ေအးသန္းသည္ က ဗ်ာဆရာေအာင္ၿငိမ္း ျဖစ္ေနသည္ကို ေနာင္ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ သူ၏ လံုးခ်င္း ကဗ်ာစာအုပ္ ထြက္လာ ေတာ့မွ သိရေတာ့သည္။ အျပည့္အစံု >>
Monday, November 9, 2009
က်ေနာ့္ဘ၀ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီခရီး
အခိုင္အမာေျပာႏိုင္သည္မွာ ရွစ္ေလးလံုး မတိုင္မီကာလႏွင့္ ရွစ္ေလးလံုး ကာလႏွစ္ခုဟာ မိမိအ တြက္ အျခားနားႀကီး ျခားနာပါသည္။ ယႏၱယားဆန္ဆန္ လွဳပ္ရွားသြားလာေနၾကရာမွ လူသားဆန္ ဆန္ အသက္ရွင္ သြားလာႏိုင္ လာသ လိုလို။ လူတဦး၏ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ား၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ား ႏွင့္ အေကာင္အထည္္ေဖာ္ ေဆာင္လိုမွဳမ်ား သည္ လူ႕ေလာက ႀကီးႏွင့္ တဆက္တစပ္ထဲ ရွိလာ သ လိုလို္။ အျပည့္အစံု >>
Monday, July 20, 2009
ကယ္တင္႐ွင္မ႐ွိပါ
ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမွဴး မစၥတာဘန္ကီမြန္း ဗမာျပည္ကေန ျပန္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ျပည္ပက မီဒီ ယာေတြ အၾကားမွာ ဒီခရီး စဥ္ဟာ ေအာင္ျမင္သလား၊ မေအာင္ျမင္ဘူးလား ဆိုတာကို အေတာ္က ေလး ေရးႀကီးခြန္းက်ယ္ ေျပာဆိုၾကတာ သတိထားမိ ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ သတိျပဳမိ တဲ့ အခ်က္ကေတာ့ မစၥတာဘန္ကီမြန္း ျပန္သြားတဲ့ ေနာက္မွာ ဒီလိုေျပာဆို ေရးသားတာေတြဟာ ဂယက္ေလာက္သာ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီး လိႈင္း ငယ္ငယ္ေတာင္ ျဖစ္မလာ ဘူး ဆိုတာပါပဲ။
ဘာေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္ရတာလဲဆိုတာကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ အဓိက အေၾကာင္းရင္းက ျပည္တြင္း က ျပည္သူေတြက ဒီခရီး အေပၚမွာ စိတ္ဝင္စားမႈ နည္းလို႔၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ထူးထူးျခားျခား မထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ေျပာရရင္ ဗမာျပည္ရဲ႕အေရး ႏိုင္ငံတကာ စားပြဲခံုေတြေပၚေရာက္သြားတာကို ဗမာျပည္သားေတြက မလိုလားပါဘူး။ ဘယ္သူ မဆို ကုိယ့္အိမ္တြင္းက ျပႆနာကို ကိုယ့္အိမ္တြင္းမွာပဲ ေျဖရွင္းခ်င္ တာပါ။ အိမ္ျပင္ေရာက္သြားရင္ ရွက္စရာေကာင္းတယ္လို႔ေတာင္ ယူဆၾကတာပါ။ ဒါေပမဲ့ နအဖ စစ္အစိုးရရဲ႕အာဏာရမက္ႀကီးမႈ၊ အင္အားနဲ႔အႏိုင္က်င့္လိုမႈ၊ အမွန္တရားကို လက္မခံႏိုင္မႈ တို႔ေၾကာင့္ အိမ္တြင္းကိစၥဟာ ရပ္ေက်ာ္ ရြာေက်ာ္ ျဖစ္ကုန္ရ ပါတယ္။
ကိုယ့္တိုင္းျပည္ရဲ႕အေရး ဒီလိုျပည္ပကို ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္ အက်ိဳးရွိတာ၊ မရွိတာေတြ ေနာက္ ထားလို႔ ပထမဆံုး ျဖစ္လာတာကေတာ့ ကိုယ့္ျပႆနာဟာ သူမ်ား ျပႆနာ ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ အင္အားႀကီး ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ျပႆနာ ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ဒီအခါမွာ သူတုိ႔က ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းတယ္ဆိုေတာ့ သဘာဝက်စြာပဲ ဗမာျပည္ရဲ႕ျပႆနာကို သူတုိ႔ အက်ိဳး စီးပြားေပၚ အေျခခံၿပီး ခ်ဥ္းကပ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုခ်ဥ္းကပ္ စဥ္းစားနည္းမ်ိဳးေတြကေန ေပးလာတဲ့ အႀကံေပးခ်က္ေတြကို အစိုးရေရာ၊ အတိုက္အခံေတြပါ လက္ခံရ အခက္၊ လက္မခံရ အခက္ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ သူတို႔ ျဖစ္ေစခ်င္တာေတြက ဗမာျပည္သားေတြ ျဖစ္ခ်င္ တာနဲ႔ တူခ်င္မွ တူညီတာဆိုတာကို ေမ့လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။
ပိုဆိုးတာက ဒီျပည္ပက လူေတြဟာ ကုလသမဂၢလို၊ အီးယူလို၊ အာစီယံလို အဖြဲ႔နာမည္ႀကီးေတြနဲ႔ လုပ္ၾကေျပာၾကတာ ဆို ေတာ့ ဗမာျပည္သားေတြအဖို႔ ဒါႀကီးေတြ လုပ္ကိုင္ၾကတာေတြကိုပဲ အေျဖရ ႏိုးႏိုး၊ လိုခ်င္တာရ ႏိုးႏိုး၊ ဟိုဟာ ႏိုးႏိုး၊ ဒီဟာ ႏိုးႏိုး ေမွ်ာ္ရ မလို ျဖစ္လာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး“ဗမာျပည္အေၾကာင္း ကြၽမ္းက်င္သူ”၊ “ဗမာျပည္ကို စာနာသူ”ဆိုသူေတြကလည္း ဗမာျပည္အေရး ေဆြး ေႏြးပြဲေတြ၊ ႏွီးေႏွာ ဖလွယ္ပြဲေတြ တခ်ီၿပီး တခ်ီ က်င္းပၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႔လူေတြကလည္း ဒီလိုျပည္ပကေန စဥ္းစားေတြးဆ တာေတြကိုပဲ သိုက္စာေပးသလို ေပးၾကပါတယ္။
ဒီေန႔ ႏိုင္ငံတကာ အေျခအေနေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ ျမန္ျမန္ပဲ ေျပာင္းလဲေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ စစ္ေရး အဖက္ဖက္ မွာ ေျပာင္းလဲေနတာပါ။ ႏိုင္ငံတိုင္းဟာ အဲဒီ အေျပာင္းအလဲေတြနဲ႔အညီ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လိုက္လံထိန္းညိွေနရပါတယ္။ ဒီထဲမွာ အေမရိ ကန္ ႏိုင္ငံလည္း ¹ခြင္းခ်က္မဟုတ္ပါဘူး။ ဗမာျပည္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူတို႔လုပ္မဲ့ ေပၚလစီ အေျပာင္းအလဲေတြဟာ ဗမာျပည္အတြက္၊ ျပည္ သူေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အက်ိဳးရွိမွာလဲ။ ေသခ်ာ ေစာင့္ၾကည့္ရပါမယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာ “မိတ္အင္- - -” ႏိုင္ငံျခားမွာ လုပ္သည္ဆို တိုင္း ေကာင္းတယ္လို႔ ယူဆလို႔မျဖစ္ပါဘူး။
တကယ္လို႔ မစၥတာဘန္ကီမြန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ေတြ႔ခြင့္ရရင္ ဘာေျပာမယ္ဆိုတာကို ဘာမွမသိရပဲ သူဒီလိုေျပာ ခြင့္မရတဲ့အတြက္ ဆံုးရံႈးမႈ ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ် ႀကီးပါသေကာလို႔ အေခ်အတင္ ေျပာေနၾကတာဟာ မေယာင္ရာ ဆီလူးသလိုမ်ား ျဖစ္ေန သလား စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တကယ္က်ေတာ့ သူေျပာမယ့္ စကားဟာ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႕အက်ိဳးနဲ႔နီးစပ္ရဲ႔လား၊ မနီးစပ္ ဘူးလား၊ ဘယ္သူမွ မသိပါဘူး။ သူက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို “ေတာင့္ထား၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေထာက္ခံတယ္”လို႔ မေျပာမွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဘာေၾကာင့္ ဝင္သင့္ေၾကာင္း ဆိုတာမ်ိဳးေတြေတာ့ ေျပာေကာင္းေျပာႏိုင္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေျပာမယ့္စကားဟာ ျပည္သူေတြအတြက္ အက်ိဳးမရွိတဲ့ စကားမ်ိဳးဆိုရင္ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေတြ႔ခြင့္မရတဲ့အတြက္ ဗမာျပည္ျပည္သူေတြမွာ ဘာမွ မဆံုးရံႈးပါဘူး။ သူ႔တဦးခ်င္း ဂုဏ္သိကၡာ အတြက္ေတာ့ ဆံုးရံႈးမႈ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ မစၥတာဂမ္ဘာရီတုန္းက အေတြ႔မခံခဲ့ဘူးဆိုတဲ့အခ်က္ကိုလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစား ရပါမယ္။ မစၥတာဂမ္ဘာရီက သူ႔ၿခံေပါက္လာၿပီး ေျပာတာေတာင္မွ လက္မခံခဲ့တာပါ။ အခုလည္း မစၥတာဘန္ကီမြန္းက ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္ ဆိုဦးေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေတြ႔ပါ့မလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မစၥတာ ဂမ္ဘာရီကို အေတြ႔မခံခဲ့တာဟာ ပုဂၢိဳလ္အာဃာတေၾကာင့္ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး။ သူေျပာခဲ့တဲ့၊ သူေျပာမယ့္ စကားေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ ေနမယ္လို႔ ယူဆရ ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ထပ္ေထာက္ျပသင့္တဲ့အခ်က္က ဗမာျပည္ျပည္သူေတြဟာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ သူတို႔ထင္ သလို မႏံုအဘူးဆိုတာပါပဲ။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ တကၠသိုလ္ေတြကသင္ေပးမွ နားလည္တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သတိထားသင့္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဗမာျပည္ ျပည္သူေတြဟာ မစၥတာဘန္ကီးမြန္ရဲ႕ခရီးကို ထူးထူးျခားျခား စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လည္း လံုးဝ မထားပါဘူး။ ‘ေအာ္-လာျပန္ပေကာ၊ ျပန္သြားျပန္ပေကာ’လို႔ပဲ ေအာက္ေမ့တာပါ။ အားမနာတမ္းေျပာရရင္ နအဖရဲ႕အထာကို ဗမာႏိုင္ငံ သားေတြက မစၥတာဘန္ကီမြန္းထက္ ပိုသိပါတယ္။ နအဖအေပၚ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းထားတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ိဳး ဗမာျပည္သားေတြက မထားပါဘူး။ နည္းနည္းမွ မထားပါဘူး။ နအဖ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို မစၥတာ ဘန္ကီမြန္း မေျပာနဲ႔ စၾကာဝေတး နတ္မင္းႀကီး လာေျပာ ေတာင္ အာဏာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ တျပားသားမွ မေလွ်ာ့ဘူးဆိုတာ ဗမာျပည္သားေတြက အသိဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုဆိုတဲ့အတြက္ ျပည္ပက ဖိအားေပးတာ၊ ျပည္သူေတြဖက္က ရပ္တည္ေပးတာ၊ ဒီမိုကေရစီဖက္က ရပ္တည္ေပးတာေတြ ကို ျငင္းပယ္ရမယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ လက္ခံရံုမက ႀကိဳဆိုရမွာပါ။ သူတို႔ရဲ႕အခန္း၊ သူတို႔ရဲ႕ထိေရာက္တဲ့အတိုင္းအတာေတြကို အသိ အမွတ္ျပဳရပါမယ္။ ဒါေပမဲ့ ျပည္ပက လုပ္ကိုင္မႈေတြကို မွားယြင္းတဲ့အခ်က္ျပမႈေပးၿပီး ျပည္သူေတြကို ကယ္တင္ရွင္ ေမွ်ာ္ေစတာမိ်ဳး ဆိုရင္ေတာ့ ဆန္႔က်င္ၾကရပါမယ္။
ဒီေန႔ ဆင္ႏႊဲေနၾကတဲ့ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုႀကီးမွာ ကယ္တင္ရွင္ မရွိပါဘူး။ ျပည္သူလူထုႀကီးကသာ တိုင္းျပည္ကိုေရာ အေရးေတာ္ပံုကိုေရာ ကယ္တင္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ မေမ့ဖို႔လိုပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္ရတာလဲဆိုတာကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ အဓိက အေၾကာင္းရင္းက ျပည္တြင္း က ျပည္သူေတြက ဒီခရီး အေပၚမွာ စိတ္ဝင္စားမႈ နည္းလို႔၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ထူးထူးျခားျခား မထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ေျပာရရင္ ဗမာျပည္ရဲ႕အေရး ႏိုင္ငံတကာ စားပြဲခံုေတြေပၚေရာက္သြားတာကို ဗမာျပည္သားေတြက မလိုလားပါဘူး။ ဘယ္သူ မဆို ကုိယ့္အိမ္တြင္းက ျပႆနာကို ကိုယ့္အိမ္တြင္းမွာပဲ ေျဖရွင္းခ်င္ တာပါ။ အိမ္ျပင္ေရာက္သြားရင္ ရွက္စရာေကာင္းတယ္လို႔ေတာင္ ယူဆၾကတာပါ။ ဒါေပမဲ့ နအဖ စစ္အစိုးရရဲ႕အာဏာရမက္ႀကီးမႈ၊ အင္အားနဲ႔အႏိုင္က်င့္လိုမႈ၊ အမွန္တရားကို လက္မခံႏိုင္မႈ တို႔ေၾကာင့္ အိမ္တြင္းကိစၥဟာ ရပ္ေက်ာ္ ရြာေက်ာ္ ျဖစ္ကုန္ရ ပါတယ္။
ကိုယ့္တိုင္းျပည္ရဲ႕အေရး ဒီလိုျပည္ပကို ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္ အက်ိဳးရွိတာ၊ မရွိတာေတြ ေနာက္ ထားလို႔ ပထမဆံုး ျဖစ္လာတာကေတာ့ ကိုယ့္ျပႆနာဟာ သူမ်ား ျပႆနာ ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ အင္အားႀကီး ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ျပႆနာ ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ဒီအခါမွာ သူတုိ႔က ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းတယ္ဆိုေတာ့ သဘာဝက်စြာပဲ ဗမာျပည္ရဲ႕ျပႆနာကို သူတုိ႔ အက်ိဳး စီးပြားေပၚ အေျခခံၿပီး ခ်ဥ္းကပ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုခ်ဥ္းကပ္ စဥ္းစားနည္းမ်ိဳးေတြကေန ေပးလာတဲ့ အႀကံေပးခ်က္ေတြကို အစိုးရေရာ၊ အတိုက္အခံေတြပါ လက္ခံရ အခက္၊ လက္မခံရ အခက္ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ သူတို႔ ျဖစ္ေစခ်င္တာေတြက ဗမာျပည္သားေတြ ျဖစ္ခ်င္ တာနဲ႔ တူခ်င္မွ တူညီတာဆိုတာကို ေမ့လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။
ပိုဆိုးတာက ဒီျပည္ပက လူေတြဟာ ကုလသမဂၢလို၊ အီးယူလို၊ အာစီယံလို အဖြဲ႔နာမည္ႀကီးေတြနဲ႔ လုပ္ၾကေျပာၾကတာ ဆို ေတာ့ ဗမာျပည္သားေတြအဖို႔ ဒါႀကီးေတြ လုပ္ကိုင္ၾကတာေတြကိုပဲ အေျဖရ ႏိုးႏိုး၊ လိုခ်င္တာရ ႏိုးႏိုး၊ ဟိုဟာ ႏိုးႏိုး၊ ဒီဟာ ႏိုးႏိုး ေမွ်ာ္ရ မလို ျဖစ္လာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး“ဗမာျပည္အေၾကာင္း ကြၽမ္းက်င္သူ”၊ “ဗမာျပည္ကို စာနာသူ”ဆိုသူေတြကလည္း ဗမာျပည္အေရး ေဆြး ေႏြးပြဲေတြ၊ ႏွီးေႏွာ ဖလွယ္ပြဲေတြ တခ်ီၿပီး တခ်ီ က်င္းပၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႔လူေတြကလည္း ဒီလိုျပည္ပကေန စဥ္းစားေတြးဆ တာေတြကိုပဲ သိုက္စာေပးသလို ေပးၾကပါတယ္။
ဒီေန႔ ႏိုင္ငံတကာ အေျခအေနေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ ျမန္ျမန္ပဲ ေျပာင္းလဲေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ စစ္ေရး အဖက္ဖက္ မွာ ေျပာင္းလဲေနတာပါ။ ႏိုင္ငံတိုင္းဟာ အဲဒီ အေျပာင္းအလဲေတြနဲ႔အညီ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လိုက္လံထိန္းညိွေနရပါတယ္။ ဒီထဲမွာ အေမရိ ကန္ ႏိုင္ငံလည္း ¹ခြင္းခ်က္မဟုတ္ပါဘူး။ ဗမာျပည္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူတို႔လုပ္မဲ့ ေပၚလစီ အေျပာင္းအလဲေတြဟာ ဗမာျပည္အတြက္၊ ျပည္ သူေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အက်ိဳးရွိမွာလဲ။ ေသခ်ာ ေစာင့္ၾကည့္ရပါမယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာ “မိတ္အင္- - -” ႏိုင္ငံျခားမွာ လုပ္သည္ဆို တိုင္း ေကာင္းတယ္လို႔ ယူဆလို႔မျဖစ္ပါဘူး။
တကယ္လို႔ မစၥတာဘန္ကီမြန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ေတြ႔ခြင့္ရရင္ ဘာေျပာမယ္ဆိုတာကို ဘာမွမသိရပဲ သူဒီလိုေျပာ ခြင့္မရတဲ့အတြက္ ဆံုးရံႈးမႈ ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ် ႀကီးပါသေကာလို႔ အေခ်အတင္ ေျပာေနၾကတာဟာ မေယာင္ရာ ဆီလူးသလိုမ်ား ျဖစ္ေန သလား စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တကယ္က်ေတာ့ သူေျပာမယ့္ စကားဟာ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႕အက်ိဳးနဲ႔နီးစပ္ရဲ႔လား၊ မနီးစပ္ ဘူးလား၊ ဘယ္သူမွ မသိပါဘူး။ သူက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို “ေတာင့္ထား၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေထာက္ခံတယ္”လို႔ မေျပာမွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဘာေၾကာင့္ ဝင္သင့္ေၾကာင္း ဆိုတာမ်ိဳးေတြေတာ့ ေျပာေကာင္းေျပာႏိုင္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေျပာမယ့္စကားဟာ ျပည္သူေတြအတြက္ အက်ိဳးမရွိတဲ့ စကားမ်ိဳးဆိုရင္ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေတြ႔ခြင့္မရတဲ့အတြက္ ဗမာျပည္ျပည္သူေတြမွာ ဘာမွ မဆံုးရံႈးပါဘူး။ သူ႔တဦးခ်င္း ဂုဏ္သိကၡာ အတြက္ေတာ့ ဆံုးရံႈးမႈ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ မစၥတာဂမ္ဘာရီတုန္းက အေတြ႔မခံခဲ့ဘူးဆိုတဲ့အခ်က္ကိုလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစား ရပါမယ္။ မစၥတာဂမ္ဘာရီက သူ႔ၿခံေပါက္လာၿပီး ေျပာတာေတာင္မွ လက္မခံခဲ့တာပါ။ အခုလည္း မစၥတာဘန္ကီမြန္းက ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္ ဆိုဦးေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေတြ႔ပါ့မလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မစၥတာ ဂမ္ဘာရီကို အေတြ႔မခံခဲ့တာဟာ ပုဂၢိဳလ္အာဃာတေၾကာင့္ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး။ သူေျပာခဲ့တဲ့၊ သူေျပာမယ့္ စကားေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ ေနမယ္လို႔ ယူဆရ ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ထပ္ေထာက္ျပသင့္တဲ့အခ်က္က ဗမာျပည္ျပည္သူေတြဟာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ သူတို႔ထင္ သလို မႏံုအဘူးဆိုတာပါပဲ။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ တကၠသိုလ္ေတြကသင္ေပးမွ နားလည္တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သတိထားသင့္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဗမာျပည္ ျပည္သူေတြဟာ မစၥတာဘန္ကီးမြန္ရဲ႕ခရီးကို ထူးထူးျခားျခား စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လည္း လံုးဝ မထားပါဘူး။ ‘ေအာ္-လာျပန္ပေကာ၊ ျပန္သြားျပန္ပေကာ’လို႔ပဲ ေအာက္ေမ့တာပါ။ အားမနာတမ္းေျပာရရင္ နအဖရဲ႕အထာကို ဗမာႏိုင္ငံ သားေတြက မစၥတာဘန္ကီမြန္းထက္ ပိုသိပါတယ္။ နအဖအေပၚ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းထားတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ိဳး ဗမာျပည္သားေတြက မထားပါဘူး။ နည္းနည္းမွ မထားပါဘူး။ နအဖ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို မစၥတာ ဘန္ကီမြန္း မေျပာနဲ႔ စၾကာဝေတး နတ္မင္းႀကီး လာေျပာ ေတာင္ အာဏာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ တျပားသားမွ မေလွ်ာ့ဘူးဆိုတာ ဗမာျပည္သားေတြက အသိဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုဆိုတဲ့အတြက္ ျပည္ပက ဖိအားေပးတာ၊ ျပည္သူေတြဖက္က ရပ္တည္ေပးတာ၊ ဒီမိုကေရစီဖက္က ရပ္တည္ေပးတာေတြ ကို ျငင္းပယ္ရမယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ လက္ခံရံုမက ႀကိဳဆိုရမွာပါ။ သူတို႔ရဲ႕အခန္း၊ သူတို႔ရဲ႕ထိေရာက္တဲ့အတိုင္းအတာေတြကို အသိ အမွတ္ျပဳရပါမယ္။ ဒါေပမဲ့ ျပည္ပက လုပ္ကိုင္မႈေတြကို မွားယြင္းတဲ့အခ်က္ျပမႈေပးၿပီး ျပည္သူေတြကို ကယ္တင္ရွင္ ေမွ်ာ္ေစတာမိ်ဳး ဆိုရင္ေတာ့ ဆန္႔က်င္ၾကရပါမယ္။
ဒီေန႔ ဆင္ႏႊဲေနၾကတဲ့ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုႀကီးမွာ ကယ္တင္ရွင္ မရွိပါဘူး။ ျပည္သူလူထုႀကီးကသာ တိုင္းျပည္ကိုေရာ အေရးေတာ္ပံုကိုေရာ ကယ္တင္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ မေမ့ဖို႔လိုပါတယ္။
ဗၾသ
Thursday, March 26, 2009
ပေလာင္လက္ဖက္ႏွင့္ ဆိုးေဆးျပႆနာ
လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ လက္ဖက္ျပႆနာ အေၾကာင္းကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိၾက မယ္ ထင္တယ္။ က်မတို႕ ငယ္ငယ္ေလး ကတည့္က က်မတုိ႔ရဲ႕ ဘိုးဘြား ဘီဘင္ ေတြ လက္ထက္ ကတည္းက ဒီလက္ဖက္ကိုဘဲ မိမိတို႔ရဲ႕ ၀မ္းစာအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ လာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းလဲ မနည္းေတာ့ဘူး။ ဒီအခု လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ လက္ဖက္ ျပႆ နာနဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ပေလာင္ျပည္သူေတြကေတာ့ တကယ့္ ရင္ေလးစရာ ဘ၀ ေတြကို မစဥ္းစားရက္စရာပါဘဲ။ က်မတုိ႔ ပေလာင္ျပည္သူေတြဟာ ရိုးသားတယ္၊ ပေလာင္ေတြတိုင္း လက္ဖက္လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ၾကတယ္။ က်မတို႔ လူမ်ိဳးေတြ အားလံုးကလဲ လက္ဖက္ကိုသာ အမွီသဟဲ ျပဳေနၾကတယ္။
ျပႆနာက အခုက်မတုိ႔ အစိုးရရဲ႕ က်န္းမားေရး ၀န္ႀကီးဌာန ေဆးစစ္ခ်က္အရ လက္ဖက္စိုႏွင့္ လက္ဖက္ေျခာက္ေတြမွာ အ၀ါေရာင္ ဓာတုေဗဒ ေဆးျဖစ္သည့္ ခ်ည္ဆိုးေဆး Auramine O ထည့္သြင္း သံုးစြဲထားသည္ကို ေတြ႕ရွိရတယ္လုိ႔ အစိုးရ သတင္းစာ၊ ျမန္မာ့အ လင္းမွာ မတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔တုန္းက ေၾကျငာထားတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ဒီေဆးပါတဲ့ ပစၥည္းေတြကို စားသံုးသူတိုင္း ယခုပင္လွ်င္ ေဆးရဲ႕ ဆုိးက်ိဳးကို မခံစားရေပမဲ့ ေနာင္မွာ ေဆးရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြကို ခံစားရမယ္လုိ႔ေတာ့ ေခတ္ၿပိဳင္မွာဖတ္ရတယ္။ က်မကိုယ္တုိင္လဲ ေဆးနဲ႔ ပက္သက္ရင္ ဘာမွမသိေတာ့ သူ႔ေရာဂါဘာေတြျဖစ္နုိင္လဲ၊ ဘာေရာဂါေတြ ျဖစ္တတ္လဲစသည္တုိ႔ေပါ့ အဲဒါေတြကို မသိဘူး။ ၾကားဖူးတာ က အရင္တုန္းက လက္ဖက္ရည္တုိ႔ လက္ဖက္တုိ႔ စားရင္ ကင္ဆာေရာဂါ၊ ေသြးတုုိးတုိ႔ ကာကြယ္တယ္လုိ႔ေတာ့ အဖုိးက ခဏခဏ ေျပာဖူးတယ္။
ျပႆနာက အခုက်မတုိ႔ အစိုးရရဲ႕ က်န္းမားေရး ၀န္ႀကီးဌာန ေဆးစစ္ခ်က္အရ လက္ဖက္စိုႏွင့္ လက္ဖက္ေျခာက္ေတြမွာ အ၀ါေရာင္ ဓာတုေဗဒ ေဆးျဖစ္သည့္ ခ်ည္ဆိုးေဆး Auramine O ထည့္သြင္း သံုးစြဲထားသည္ကို ေတြ႕ရွိရတယ္လုိ႔ အစိုးရ သတင္းစာ၊ ျမန္မာ့အ လင္းမွာ မတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔တုန္းက ေၾကျငာထားတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ဒီေဆးပါတဲ့ ပစၥည္းေတြကို စားသံုးသူတိုင္း ယခုပင္လွ်င္ ေဆးရဲ႕ ဆုိးက်ိဳးကို မခံစားရေပမဲ့ ေနာင္မွာ ေဆးရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြကို ခံစားရမယ္လုိ႔ေတာ့ ေခတ္ၿပိဳင္မွာဖတ္ရတယ္။ က်မကိုယ္တုိင္လဲ ေဆးနဲ႔ ပက္သက္ရင္ ဘာမွမသိေတာ့ သူ႔ေရာဂါဘာေတြျဖစ္နုိင္လဲ၊ ဘာေရာဂါေတြ ျဖစ္တတ္လဲစသည္တုိ႔ေပါ့ အဲဒါေတြကို မသိဘူး။ ၾကားဖူးတာ က အရင္တုန္းက လက္ဖက္ရည္တုိ႔ လက္ဖက္တုိ႔ စားရင္ ကင္ဆာေရာဂါ၊ ေသြးတုုိးတုိ႔ ကာကြယ္တယ္လုိ႔ေတာ့ အဖုိးက ခဏခဏ ေျပာဖူးတယ္။
က်မ အေတြ႕အႀကံဳ ေျပာရရင္ေတာ့ က်မ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ၂၀၀၅၊ ၂၀၀၆ တုန္းက အေမ့ကို ရြာမွာ လက္ဖက္ခူးတာတို႔၊ လက္ဖက္စို လုပ္တာတို႕ ခဏေတာ့ ၀င္လုပ္ခဲ့တယ္။ နမ့္ဆန္ဘက္က လက္ဖက္လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ၾကတဲ့ ပေလာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တေပါင္း လ၀င္ၿပီးရင္ လက္ဖက္ရြက္ညြန္႔ေတြကို စခူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကို ေရႊဖီဦးလို႔ေခၚတယ္ မိုးမက်ခင္ အခ်ိန္ ကာလအထိေပါ့။ ဒီအေတာအတြင္းမွာ လက္ဖက္ေတြကို အေျခာက္ေတြ လုပ္ၾကတယ္။ မိုးလြတ္ဆိုေတာ့ လူတုိင္းက ႀကိဳက္ၾကတယ္။ အရသာကလဲ တစ္ျခားရာသီေတြရဲ႕လက္ဖက္ထက္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္္။ တန္ခူး ကူးၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ အခ်ိဳေျခာက္ စက္ရုံေတြလဲ ဖြင့္ၿပီ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ စက္ရုံမွာသြင္းၾကတယ္။ ရြက္စိမ္းေစ်းဆုိရင္ က်မ ၀င္လုပ္တဲ့ႏွစ္ဆုိရင္ ၅၀၀ အထက္ေတာ့ ရွိတယ္။ မိုးက်လာေလ ရြက္စိမ္း ေစ်းက နိ္မ့္လာေလေလဘဲ။ အဆံုးထိ ၂၀၀ ေအာက္ေရာက္သြားတယ္။
မိုးက်ရင္ေတာ့ လက္ဖက္ေတြကို စက္ရုံသြင္းတာ နည္းသြားတယ္။ မိုးတြင္းဆုိေတာ့ လက္ဖက္က ေရေတြပါရင္ ေစ်းေလွ်ာ့ ခံရေသး တယ္။ အျမတ္ေတြလဲ သိပ္မရေတာ့ အစိုေတြ လုပ္တာမ်ားတယ္။ အစိုလုပ္ရင္ ဘယ္လုိဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၁ ပိႆာကို ၇၀၀၊ ၈၀၀ ေစ်း ေလာက္ရတယ္။
ေတာင္ေပၚဆုိရင္ မိုးရာသီဆုိရင္ မိုးေတြက အရမ္းစဲတယ္ မိုးရြာရင္ အနည္းဆံုး တစ္ပတ္။ ရႊ႕ံေတြ၊ ႏြံေတြ၊ မုိးေရေတြထဲမွာ ပင္ပင္ပန္း ပန္းနဲ႔ လက္ဖက္ေတြကို ခူးရတယ္။ ညျပန္လာရင္လဲ မိုးအရမ္းခ်ဳပ္တယ္။ ညျပန္ေရာက္လုိ႔ရွိရင္ လက္ဖက္ေပါင္းဖုိ႔အတြက္ မီးေမြးရတယ္၊ ေရခပ္၊ ထင္းခြဲရေသးတယ္။ မီးေမြးတာ၊ ထင္းခြဲတာက သူ႔အတြက္ သီးသန္႔အလုပ္တစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အိမ္သားေတြ လက္ဖက္ ၿခံမသြားတဲ့ လူေတြ ရွိေနတယ္ဆုိရင္ အဲဒီအိမ္ေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ က်မတုိ႔အိမ္မွာဆုိရင္ က်မရယ္၊ အေမရယ္၊ ႀကီးႀကီးရယ္၊ မိန္းမ သားေတြ ၃ ေယာက္၊ လက္ဖက္စိုလုပ္တာ အရမ္းကို ခက္ခဲတယ္။ အေပၚအိမ္၊ ေအာက္အိမ္က ေဆြမ်ိဳးေတြကို လုိက္ၿပီး အကူအညီ ေတာင္းရတယ္။ ညျပန္ေရာက္ၿပီဆုိရင္ လက္ဖက္ေတြကို လက္နဲ႔လိမ့္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ စက္ေတြ ေထာင္နုိင္ေတာ့၊ စက္ေတြနဲ႔ လိမ့္တာ သိပ္ေတာ့ မပင္ပန္းဘူး။ ခဏတစ္ျဖဳတ္ လုပ္တဲ့ လူေတြအတြက္က်ေတာ့ မေထာင္နုိင္ဘူး။ လက္ဖက္စိုမွ မလုပ္ရင္လဲ လက္ဖက္ထဲက ရတဲ့ေငြနဲ႔ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ ကုန္လိုက္တဲ့ ေငြနဲ႔ ညီမွ်မွႈ ျဖစ္မေနဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လက္ဖက္စိုကို လုပ္ၾကတယ္။ လက္ဖက္ေတြကို လိမ့္ၿပီးရင္ အိပ္ထဲ ထည့္ေပးမဲ့ ေယာက်ၤားေလးေတြလဲ လုိအပ္ေသးတယ္။ မိန္းကေလးေတြက်ေတာ့ သိပ္ၿပီးေတာ့ အားမကိုးရဘူးေပါ့။ ရွင္းရွင္းေျပာ ရရင္ အားမသန္ဘူးလုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ လက္ဖက္စိုထဲက ေရေတြ စိမ့္သြားေအာင္လဲ ေက်ာက္တံုး အႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ ဖိထားရေသးတယ္။ ဒါမွ လက္ဖက္က အထားခံမွာ။ တကယ္ဆိုရင္ ဘာဆုိးေဆးမွ မသံုးဘူး။ ေတာကေန ျပန္လာ၊ လက္ဖက္ေပါင္း၊ ေပါင္းၿပီးရင္ လိမ့္ၿပီး အိပ္ထဲ ဒီတုိင္းဘဲ ထည့္ထားၾကတယ္။ မႏၱေလးတုိ႔၊ ေက်ာက္မဲတို႔ ဆင္းမွ လက္ဖက္ကို သယ္သြားၾကတာ ဒီအတိုင္းပါဘဲ။
ပြဲရုံေတြကိုေရာက္မွ ပြဲစားေတြနဲ႔ လက္ဖက္ေစ်းေတြ ညွိၾကတယ္။ လက္ဖက္ကို အရြယ္အ စားေတြကို ခြဲၾကတယ္၊ နုရင္ နုသလို၊ ရင့္ရင္လဲ ရင့္သလို ေစ်းေတြ ေပးၾကတယ္။ ေနာက္ ပိုင္းဆုိရင္ ပြဲစားေတြက လူေတြဌားၿပီးေတာ့ လက္ဖက္ကို သန္႔ေအာင္၊ လွေအာင္ ျပန္လုပ္ ၾကတယ္။ ဒါကေတာ့ သူတုိ႔အပိုင္းေတြေပါ့။ သူတို႔အပိုင္းဆုိေပမဲ့ ပြဲစားေတြဆိုရင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က တရုတ္ေတြ၊ ျမန္မာေတြ၊ ပေလာင္ေတြ စသျဖင့္ေပါ့။ သူတို႔ဆီ လက္ဖက္ေတြ သြားေရာင္းရင္ ေအာက္ႀကိဳ႕ေနရတယ္။
က်မတုိ႔ သူတို႔ဆီေရာက္ရင္ သူတို႔ေပးတဲ့ေစ်းအတုိင္း ကိုယ္ကလက္ခံေနရတယ္၊ ကိုယ္ေရာင္းတဲ့ပစၥည္းေတာင္ ကိုယ္ကိုတုိင္ ေစ်းေပးလုိ႔ မရဘူး။ သူတုိ႔ၾကိဳက္တဲ့ ေစ်းပါဘဲ။ အလုပ္တစ္ခုကို သူတုိ႔မပိုင္ရင္ လုပ္ဘူးဆုိတဲ့ ပံုစံပါဘဲ။ လက္ဖက္ေတြ သူတို႔လက္ထဲ ေရာက္ၿပီဆုိရင္ သူတို႔ႀကိဳက္သေလာက္ ျခယ္လွယ္ေတာ့တာဘဲ။ ေဆးသံုးတာက အစ၊ လက္ဖက္ဆုိတဲ့ အမ်ိဳးက အ၀ါေရာင္ေဆးေတြကို ဆိုးေပးရင္ ၾကည့္လုိ႔ အရမ္းလွသြားၿပီ၊ အညြန္႔ကေလးေတြဆုိရင္ ပိုဆုိးတယ္ သြယ္သြယ္ေလးေတြ စားသံုးသူတုိင္ ၀ယ္ခ်င္စရာ ျဖစ္ေအာင္ကို စြဲ ေဆာင္မွႈ ေကာင္းတယ္။ လက္ဖက္ကို ဘာေဆးမွ မထည့္ဘဲ ဒီအတုိင္း ထားရင္ေတာ့ ၾကာေလ ေကာင္းေလဘဲ ဒါေပမဲ့ ပိုလွေအာင္ လုပ္ေတာ့ ေဆးေတြ ဆိုးၾကတယ္။ ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူးတာကေတာ့ သူတုိ႔ စားေသာက္ကုန္ကို ဆိုးတဲ့ေဆးေတြကိုဘဲ သံုးတာေတြ႕ရတယ္။ ေဆးဆုိးလုိက္ေတာ့ ေလသလပ္သြားၿပီး အထား သိပ္မခံေတာ့ဘူး။ ပြဲစားေတြက အေရာင္းသြက္ေအာင္လုိ႔၊ ပိုေကာင္းတဲ့ ေဆးေတြကို သံုးၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခ်ည္ဆိုးေဆးေတြ သံုးလာၾကရင္လဲ သံုးလာၾကလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ထင္တယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာလဲ မသိဘူး။ ခ်ည္ဆိုးေဆးေတြဆိုရင္ အရမ္းစြဲတယ္။ လက္ဖက္ကို ဆိုးရင္ တစ္ျခားအေရာင္ေတြထက္ ပိုၿပီးေတာ့လွတယ္။
ပြဲစားေတြေတာ့ သူတို႔ အက်ိဳးအျမတ္ေတြအတြက္သာ သူတုိ႔ ၾကည့္ၾကတယ္။ လက္ဖက္ခူးသမားေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ မိုးရြာမေရွာင္၊ ေနပူမေရွာင္ လက္ဖက္တစ္ညြန္႔ရဖို႔ ေတာထဲ ေတာင္ထဲ သြားေနရတာ။ လက္ဖက္တစ္ညြန္႔က တန္ဖိုး မရွိေပမဲ့ ေျခေထာက္ေပါက္ၿပီး အိမ္ကို မေရာက္လာဘူး။ ဒါေပမဲ့ ပြဲစားေတြက တန္ဖိုး မထားေပးၾကဘူး။ သူတို႔ဆီ လက္ဖက္ေတြ ေရာက္သြားရင္လဲ မုိးထဲ ေလထဲမွာ ပစ္ထား၊ လက္ဖက္ေစ်းေတြ ညွိေပးဖို႔ကို အခ်ိန္ေတြဆြဲ သူတို႔မွာမ်ား မႏၱေလးကို သြားတာ စားစရိတ္ေတြ၊ တည္းခေတြအတြက္ ကုန္ရ ေသးတယ္။
က်မတုိ႔ ပေလာင္ျပည္သူေတြ ရိုးရိုးသားသားနဲ႔ ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနၾကတယ္။ ၾကားကေန ေခါင္းပံုျဖတ္ အျမတ္ ထုတ္တဲ့ လူေတြက အခုကိစၥနဲ႔ ပက္သက္ရင္ က်မတုိ႔ကို ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္တာနဲ႔ အတူတူပါဘဲ။ လက္ဖက္ထြက္တဲ့ ပင္ရင္းကေန ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ က်မတို႔ျပည္သူေတြဟာ ရိုးရိုးသာမန္သာလုပ္ကိုင္ ေနၾကတာကို ျမင္ေတြ႕ရပါမည္။ သူတစ္ပါး ထိခိုက္ေအာင္၊ နာက်ဥ္ ေၾကကြဲေအာင္ စိတ္နဲ႔ေတာင္ မျပစ္မွားဘူးလို႔ က်မ ယံုၾကည္တယ္။ က်မတုိ႔ ပေလာင္ေတြ ရိုးသားတာကို တစ္နည္းနဲ ၀င္တိုက္တာဘဲလုိ႔ က်မ ျမင္မိတယ္။ အကယ္၍ အခုကိစၥ ထပ္ပြားေနမယ္ဆုိရင္ က်မတုိ႔ ဒီႏွစ္ လက္ဖက္ေစ်းကြက္ ေကာင္းမည္ မဟုတ္။ နအဖ အစိုးရေတြ တက္လာ ကတည့္က က်မတုိ႔ လက္ဖက္ေစ်းေတြ မေကာင္းဘူး၊ အရင္တုန္းကဆုိရင္ ေရႊဖီမွာလုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြဟာ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး စားေလာက္ ေသာက္ေလာက္တယ္။ အခု တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး လုပ္ေနတာေတာင္မွ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အနုိင္နိုင္ ျဖစ္ ေနရတယ္။ အေျခေနေတြ ဆိုးသထက္ကို ပိုဆိုးလာတယ္။
ဒီကိစၥသည္ ေပါ႔ပ်က္ပ်က္ ကိစၥမဟုတ္သည့္ အျပင္၊ ပေလာင္လူထုတစ္ရပ္လံုး အားကိုးအားထားသည့္ အသက္ေမြး ၀မ္းေၾကာင္းျဖစ္ တယ္္။ လက္ဖက္ကို စားသံုးေနသည့္ ျပည္သူမ်ားလဲ ပေလာင္ျပည္သူလူထုကို ကူညီသည့္အေနျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာစံုစမ္းဖို႔ အႀကံဥာဏ္ေပးလိုပါတယ္။ သတင္းႏွင့္ မီဒီယာမ်ားကိုလဲ ပေလာင္ျပည္သူလူထုရဲ႕ စီးပြားေရးကို မည္သူအႀကီးအကဲ၏ ေစ်းခ်ဳပ္ကိုင္မႈ မရွိဘဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပးဖုိ႔ ႏွိုးေဆာ္ရန္ တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္္။
ကြံန္ရံက္မာ
Wednesday, March 18, 2009
ဗိုလ္သိန္းစိန္ရဲ႕အင္ဒိုနီးရွွားခရီးနဲ႔စဥ္းစားစရာမ်ား
ဗိုလ္သိန္းစိန္အင္ဒိုနီးရွွားကို ဆိုင္းမဆင့္ဗံုမဆင့္သြားတာကို သတိျပဳမိပါသလား။
အခ်ိန္အခါ၊ အျဖစ္အပ်က္ တိုက္ဆိုင္မႈေတြကိုေရာဆက္စပ္စဥ္းစားမိပါသလား။
စဥ္းစားစရာေတြမ်ားပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားစရာလည္းေကာင္းပါတယ္။
အခုသြားတာဟာ အေမရိကန္သမတအိုဘားမားက အင္ဒိုနီးရွာားသမတ ဆူဆလိုဘမ္ဘမ္း ယူရိုယူႏိုနဲ႔ ဗမာျပည္ ကိစၥကို တယ္လီဖံုးနဲ႔ ေျပာၾကၿပီးခ်ိန္မွာ ဗိုလ္သိန္းစိန္က ေကာက္ကာငင္ ကာ သြားလိုက္တာျဖစ္ေနလို႔ စဥ္းစားစ ရာေကာင္းလွတယ္လို႔ ေျပာရတာျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေတာ့စဥ္းစားၾကည့္ပါမယ္။
ဝါရွင္တန္ဟာ အေရွေေတာင္အာရွွ၊ အထူးသျဖင့္ေအစီယံႏိုင္ငံေတြရဲ႔ကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြြက္ရာမွာ ဂ်ကာတာကို စခန္းေထာက္တခုလို ေရြြး ခ်ယ္ခဲ့တာကို ေတာ္ေတာ္ေစာေစာကတည္းကပဲ သတိထားမိပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ႏိုင္ငံ အၾကားနီးကပ္စြာ ဆက္သြယ္မႈေတြဟာ ဆူဟာတို လက္ထက္ကတည္းက တည္ေဆာက္ခဲ့တာမဟုတ္လား။ ၂ဝဝ၇ခုႏွစ္ဆီတုန္းကလည္း အဲဒီတုန္းက သမတျဖစ္ေနတဲ့ ေဂ်ာ့ခ်္ဒဗလ်ဴ ဘုရွ္ဟာ ဗမာျပည္ကိစၥမွာ တရုုတ္နဲ႔ အိႏၵိယတို႔ ပါဝင္ေစလိုေၾကာင္း ဂ်ကာတာကတဆင့္ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ၿပီးခဲ့တဲ့ေဖေဖာ္ဝါရီလ အလယ္ေလာက္တုန္းက အေမရိကန္ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဟီလာရီကလင္တန္ရဲ႔ ပထမဆံုး အာရွတိုက္ခရီးစဥ္မွာလည္း သူကဂ်ကာတာ ကိုေရာက္တုန္းမွာ ဗမာျပည္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဝါရွွင္တန္အေနနဲ႔ သူတို႔လက္ရွိက်င့္သံုးေနတဲ့ ဗမာျပည္အေပၚပိတ္ဆို႔ေရးေပၚလစီေတြကို ျပန္သံုးသပ္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ထဲမွာပဲ သူက က်မတုိ႔ ဟာ ဂ်ကာတာနဲ႔နီးကပ္စြာ ဆက္စပ္လုပ္ကိုင္သြားမယ္၊ ဗမာ ျပည္ဆိုင္ရာကိစၥေတြကို တိုင္ပင္ညိွႏိႈင္းသြားမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာေတြကိုလည္း ျပန္ဆက္စပ္ေတြးၾကည့္သင့္ပါတယ္။ ဒါေတြကေဖာ္ျပေနတာဟာ ဂ်ကာတာက ထြက္လာတဲ့ ဗမာျပည္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စကားေတြဟာ ဝါရွင္တန္ရဲ႕အသံေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ ပါပဲ။ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔ ေန႔စြဲနဲ႔ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ အိမ္ျဖဴေတာ္ရဲ႔ထုတ္ျပန္ခ်က္ ထဲမွာ သမတအိုဘားမားနဲ႔ သမတယူရိုယူႏိုတို႔ တယ္လီဖံုး ေျပာၾကရာမွာ ဗမာျပည္ကိစၥလည္း ပါဝင္ တယ္လို႔ အတိအလင္း ဆိုထားတယ္မဟုတ္ပါလား။
ဝါရွွင္တန္အေနနဲ႔ ဗမာျပည္ကစစ္အုပ္စုကိုခ်ဥ္းကပ္ဖို႔အတြက္ ဂ်ကာတာကိုေရြးခ်ယ္တာလည္း အင္မတန္မွ သဘာဝက်ပါတယ္။ တကယ္ က ဗမာျပည္ကစစ္အုပ္စုရဲ႔ဘိုးေအႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းတို႔ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္ တို႔အဖို႔ အင္ဒိုနီးရွားဟာ ေရွ႕ေဆာင္းလမ္းျပျဖစ္ေနခဲ့ တာပါ။ စစ္ဗိုလ္တမတ္သားစနစ္အပါအဝင္ သူတို႔တေတြ အင္ဒိုနီးရွားကိုအတုခိုးခဲ့ၾကတာေတြဟာ လက္ခ်ိဳး ေရလို႔မကုန္ပါဘူး။ အဲဒီႏိုင္ငံ မွာက အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ အရပ္ ဝတ္နဲ႔အာဏာရတာေတြရွိေနတယ္ မဟုတ္ပါလား။
အခ်ိန္အခါ၊ အျဖစ္အပ်က္ တိုက္ဆိုင္မႈေတြကိုေရာဆက္စပ္စဥ္းစားမိပါသလား။
စဥ္းစားစရာေတြမ်ားပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားစရာလည္းေကာင္းပါတယ္။
အခုသြားတာဟာ အေမရိကန္သမတအိုဘားမားက အင္ဒိုနီးရွာားသမတ ဆူဆလိုဘမ္ဘမ္း ယူရိုယူႏိုနဲ႔ ဗမာျပည္ ကိစၥကို တယ္လီဖံုးနဲ႔ ေျပာၾကၿပီးခ်ိန္မွာ ဗိုလ္သိန္းစိန္က ေကာက္ကာငင္ ကာ သြားလိုက္တာျဖစ္ေနလို႔ စဥ္းစားစ ရာေကာင္းလွတယ္လို႔ ေျပာရတာျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေတာ့စဥ္းစားၾကည့္ပါမယ္။
ဝါရွင္တန္ဟာ အေရွေေတာင္အာရွွ၊ အထူးသျဖင့္ေအစီယံႏိုင္ငံေတြရဲ႔ကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြြက္ရာမွာ ဂ်ကာတာကို စခန္းေထာက္တခုလို ေရြြး ခ်ယ္ခဲ့တာကို ေတာ္ေတာ္ေစာေစာကတည္းကပဲ သတိထားမိပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ႏိုင္ငံ အၾကားနီးကပ္စြာ ဆက္သြယ္မႈေတြဟာ ဆူဟာတို လက္ထက္ကတည္းက တည္ေဆာက္ခဲ့တာမဟုတ္လား။ ၂ဝဝ၇ခုႏွစ္ဆီတုန္းကလည္း အဲဒီတုန္းက သမတျဖစ္ေနတဲ့ ေဂ်ာ့ခ်္ဒဗလ်ဴ ဘုရွ္ဟာ ဗမာျပည္ကိစၥမွာ တရုုတ္နဲ႔ အိႏၵိယတို႔ ပါဝင္ေစလိုေၾကာင္း ဂ်ကာတာကတဆင့္ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ၿပီးခဲ့တဲ့ေဖေဖာ္ဝါရီလ အလယ္ေလာက္တုန္းက အေမရိကန္ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဟီလာရီကလင္တန္ရဲ႔ ပထမဆံုး အာရွတိုက္ခရီးစဥ္မွာလည္း သူကဂ်ကာတာ ကိုေရာက္တုန္းမွာ ဗမာျပည္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဝါရွွင္တန္အေနနဲ႔ သူတို႔လက္ရွိက်င့္သံုးေနတဲ့ ဗမာျပည္အေပၚပိတ္ဆို႔ေရးေပၚလစီေတြကို ျပန္သံုးသပ္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ထဲမွာပဲ သူက က်မတုိ႔ ဟာ ဂ်ကာတာနဲ႔နီးကပ္စြာ ဆက္စပ္လုပ္ကိုင္သြားမယ္၊ ဗမာ ျပည္ဆိုင္ရာကိစၥေတြကို တိုင္ပင္ညိွႏိႈင္းသြားမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာေတြကိုလည္း ျပန္ဆက္စပ္ေတြးၾကည့္သင့္ပါတယ္။ ဒါေတြကေဖာ္ျပေနတာဟာ ဂ်ကာတာက ထြက္လာတဲ့ ဗမာျပည္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စကားေတြဟာ ဝါရွင္တန္ရဲ႕အသံေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ ပါပဲ။ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔ ေန႔စြဲနဲ႔ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ အိမ္ျဖဴေတာ္ရဲ႔ထုတ္ျပန္ခ်က္ ထဲမွာ သမတအိုဘားမားနဲ႔ သမတယူရိုယူႏိုတို႔ တယ္လီဖံုး ေျပာၾကရာမွာ ဗမာျပည္ကိစၥလည္း ပါဝင္ တယ္လို႔ အတိအလင္း ဆိုထားတယ္မဟုတ္ပါလား။
ဝါရွွင္တန္အေနနဲ႔ ဗမာျပည္ကစစ္အုပ္စုကိုခ်ဥ္းကပ္ဖို႔အတြက္ ဂ်ကာတာကိုေရြးခ်ယ္တာလည္း အင္မတန္မွ သဘာဝက်ပါတယ္။ တကယ္ က ဗမာျပည္ကစစ္အုပ္စုရဲ႔ဘိုးေအႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းတို႔ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္ တို႔အဖို႔ အင္ဒိုနီးရွားဟာ ေရွ႕ေဆာင္းလမ္းျပျဖစ္ေနခဲ့ တာပါ။ စစ္ဗိုလ္တမတ္သားစနစ္အပါအဝင္ သူတို႔တေတြ အင္ဒိုနီးရွားကိုအတုခိုးခဲ့ၾကတာေတြဟာ လက္ခ်ိဳး ေရလို႔မကုန္ပါဘူး။ အဲဒီႏိုင္ငံ မွာက အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ အရပ္ ဝတ္နဲ႔အာဏာရတာေတြရွိေနတယ္ မဟုတ္ပါလား။
နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ဘယ္လိုပဲေျပာေနေန၊ အမွန္ေျပာရရင္ နအဖစစ္အစိုးရဟာ ဟို အရင္ကာလေတြကတည္းက အေမရိကန္နဲ႔ အင္မ တန္မွကို ေျပလည္ေနခ်င္တာပါ။ သူ႔ဖက္က တဖက္သတ္ပိုးသလို တမာန္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးလႊတ္ၿပီး ႀကိဳးစားခဲ့တယ္ဆိုတာလည္း အားလံုး အသိပါပဲ။ အေမရိကန္ရဲ႕ပိတ္ဆို႔မႈေတြကို ဖ်က္သိမ္းေပးေစခ်င္ေၾကာင္း အခြင့္အခါႀကံဳတိုင္း နည္း သ႑ာန္ မ်ိဳးစံုနဲ႔ေဖာ္ျပေနပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုပဲတိုက္တိုက္၊ တျခားအတိုက္အခံ ေတြကိုပဲဆဲဆဲ၊ ဒီကိစၥကို ေျပာျဖစ္ေအာင္ေျပာတယ္ဆိုတာကို သတိျပဳမိၾက မွာပါ။
ဒီေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တာက ဗိုလ္သိန္းစိန္ဟာ သူတို႔စစ္အစိုးရရဲ႕ ၂ဝ၁ဝ ေရြြးေကာက္ပြဲအစီ အစဥ္ကိုသြားရွင္းျပတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ လည္း အင္ဒိုသမတယူရိုယူႏိုက္ိုရွင္းျပတယ္ ဆိုတာထက္ သူကတဆင့္အိမ္ျဖဴေတာ္ကိုရွင္းျပတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ယူရိုယူႏိုက လည္း သူတို႔ရဲ႔သေဘာထား(အမွန္က အိမ္ျဖဴေတာ္ရဲ႔သေဘာထား)ကို ဗိုလ္သန္းစိန္သိေအာင္ ရွွင္းျပပါလိမ့္မယ္။ တပါတည္းမွာ ကြၽဲကူး ေရပါ သူတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ေရြြးေကာက္ပြဲအေတြ႔အႀကဳံေတြကိုလည္း ဆက္စပ္ေျပာျပမွာေသခ်ာပါတယ္။ သူတို႔ ႏိုင္ငံမွာ အာဏာရွင္ဆူဟာတို ကိုျဖဳတ္ခ်ၿပီးတဲ့ေနာက္ က်င္းပတဲ့ပထမဆံုးေရြးေကာက္ပြဲမွာ အင္ဒိုနီးရွွားႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးဖခင္လို႔ ေျပာရမလိုျဖစ္တဲ့ ဆူကာႏိုရဲ႕သမီးမီဂါဝတီကို ဝင္အေရြးခံခြင့္ျပဳခဲ့တာကိုလည္း သူတို႔က ေထာက္ျပေကာင္း ေထာက္ျပပါလိမ့္မယ္။ ဗိုလ္သန္းစိန္ကေတာ့ နအဖအေနနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုမလႊတ္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းကို ထံုးစံအတိုင္း ႀကံဖန္အေၾကာင္းျပၿပီး ရွင္းျပမွာေသခ်ာပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာ အေမရိကန္ကသာပိတ္ဆို႔မႈေတြကို ဖ်က္သိမ္းရင္ သူတို႔ဖက္ကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကို လႊတ္ေပးဖို႔အသင့္ပဲဆိုတာမ်ိဳးလည္း သူတို႔ေျပာေနက်အတိုင္းေျပာႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ဗိုလ္သန္းစိန္ အင္ဒိုနီရွွားကျပန္လာ ၿပီးတဲ့အခါမွာ ၂ဝ၁ဝေရြြးေကာက္ပြဲဥပေဒ ေပၚထြက္လာရင္ တိုက္ဆိုင္မႈလို႔ မေျပာသင့္ပါဘူး။
ေသခ်ာတာကေတာ့ ဝါရွွင္တန္ဟာ သူတို႔ေျပာေနတဲ့ဉာဏ္သံုးတဲ့အင္အား (smart power) ကို ဗမာျပည္ဆိုင္ရာ သံခင္း တမာန္ခင္းမွာခ်သံုးတာပါပဲ။ မၾကာမီမွာ ဗမာျပည္မွာ ရွိေနတဲ့ အင္ဒိုနီးရွားသံရံုံုးက အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုေတြ႔ဆံုတာ၊ ဒါမွ မဟုတ္ ဝါရွွင္တန္မွာ နအဖရဲ႕သံရံုးးကိုအဆက္အသြယ္ျပဳတာေတြ ေတြ႔ခ်င္ေတြ႔လာရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါက အာဏာရထားသူေတြခ်င္း လုပ္ၾကတာပါ။ အတိုက္အခံ အင္အားစုေတြအေနနဲ႔ကေတာ့ သမတ အိုဘားမားရဲ႔ အေျပာင္းအလဲဆိုတာကို ေမွ်ာ္ကိုး လုပ္ကိုင္ေနၾကလို႔မျဖစ္တာ ေသ ခ်ာပါတယ္။ အိမ္ျဖဴေတာ္ကအေျပာင္းအလဲလုပ္မွာကို တကယ္ေမွ်ာ္ကိုးေနသူဟာ နအဖစစ္အစိုးရပဲျဖစ္ပါတယ္။
နအဖတကယ္တမ္းစာပြဲဝိုင္းမွာ စကားေျပာခ်င္တာဟာ အိမ္ျဖဴေတာ္ကပုဂၢိဳလ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းကလူေတြကိုေတာ့ သူတို႔က စာရင္းထဲမထည့္ပါဘူး။ သူတို႔အေနနဲ႔ ဝါရွွင္တန္နဲဲ႔သာေျပလည္ရင္ ဘာမဆိုလုပ္လို႔ရၿပီ၊ လက္ခေမာင္းခတ္လို႔ရၿပီလို႔ တြက္္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
၂ဝ၁ဝေရြြးေကာက္ပြဲဟာ ဗမာျပည္ရဲ႔ ၂၁ရာစုႏိုင္ငံေရးမွာအေရးပါတဲ့ အေကြ႔အခ်ိဳးတခုျဖစ္လာႏိုင္တယ္ဆိုတာ ဒီလိုအခ်က္ေတြေၾကာင့္ ေျပာေနတာျဖစ္ပါတယ္။ နအဖအေနနဲ႔ သူ႔အခက္အခဲေတြအားလံုး၊ သူ႔အတြက္အဆီးအတားေတြအားလံုးကို ေျဖရွင္းရေတာ့မွာပါ။ ဒီအထဲမွာ ႏိုင္ငံတကာနယ္ပယ္နဲ႔ သံတမာန္ေရးရာလည္း ပါဝင္ပါတယ္။
အထက္မွာေျပာခဲ့တာေတြဟာ မွန္းၾကည့္တာေတြပါ။ ၾကက္ဥအေရာင္၊ တိမ္ေတာင္ သဖြယ္ မင္းေရးက်ယ္ေလေတာ့ ဒီလိုမွ ႀကိဳမတြက္ ၾကရင္ ကိုယ္ကလက္ဦးမႈမဲ့ေနမွာ စိုးရပါတယ္။
ဒီေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တာက ဗိုလ္သိန္းစိန္ဟာ သူတို႔စစ္အစိုးရရဲ႕ ၂ဝ၁ဝ ေရြြးေကာက္ပြဲအစီ အစဥ္ကိုသြားရွင္းျပတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ လည္း အင္ဒိုသမတယူရိုယူႏိုက္ိုရွင္းျပတယ္ ဆိုတာထက္ သူကတဆင့္အိမ္ျဖဴေတာ္ကိုရွင္းျပတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ယူရိုယူႏိုက လည္း သူတို႔ရဲ႔သေဘာထား(အမွန္က အိမ္ျဖဴေတာ္ရဲ႔သေဘာထား)ကို ဗိုလ္သန္းစိန္သိေအာင္ ရွွင္းျပပါလိမ့္မယ္။ တပါတည္းမွာ ကြၽဲကူး ေရပါ သူတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ေရြြးေကာက္ပြဲအေတြ႔အႀကဳံေတြကိုလည္း ဆက္စပ္ေျပာျပမွာေသခ်ာပါတယ္။ သူတို႔ ႏိုင္ငံမွာ အာဏာရွင္ဆူဟာတို ကိုျဖဳတ္ခ်ၿပီးတဲ့ေနာက္ က်င္းပတဲ့ပထမဆံုးေရြးေကာက္ပြဲမွာ အင္ဒိုနီးရွွားႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးဖခင္လို႔ ေျပာရမလိုျဖစ္တဲ့ ဆူကာႏိုရဲ႕သမီးမီဂါဝတီကို ဝင္အေရြးခံခြင့္ျပဳခဲ့တာကိုလည္း သူတို႔က ေထာက္ျပေကာင္း ေထာက္ျပပါလိမ့္မယ္။ ဗိုလ္သန္းစိန္ကေတာ့ နအဖအေနနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုမလႊတ္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းကို ထံုးစံအတိုင္း ႀကံဖန္အေၾကာင္းျပၿပီး ရွင္းျပမွာေသခ်ာပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာ အေမရိကန္ကသာပိတ္ဆို႔မႈေတြကို ဖ်က္သိမ္းရင္ သူတို႔ဖက္ကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကို လႊတ္ေပးဖို႔အသင့္ပဲဆိုတာမ်ိဳးလည္း သူတို႔ေျပာေနက်အတိုင္းေျပာႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ဗိုလ္သန္းစိန္ အင္ဒိုနီရွွားကျပန္လာ ၿပီးတဲ့အခါမွာ ၂ဝ၁ဝေရြြးေကာက္ပြဲဥပေဒ ေပၚထြက္လာရင္ တိုက္ဆိုင္မႈလို႔ မေျပာသင့္ပါဘူး။
ေသခ်ာတာကေတာ့ ဝါရွွင္တန္ဟာ သူတို႔ေျပာေနတဲ့ဉာဏ္သံုးတဲ့အင္အား (smart power) ကို ဗမာျပည္ဆိုင္ရာ သံခင္း တမာန္ခင္းမွာခ်သံုးတာပါပဲ။ မၾကာမီမွာ ဗမာျပည္မွာ ရွိေနတဲ့ အင္ဒိုနီးရွားသံရံုံုးက အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုေတြ႔ဆံုတာ၊ ဒါမွ မဟုတ္ ဝါရွွင္တန္မွာ နအဖရဲ႕သံရံုးးကိုအဆက္အသြယ္ျပဳတာေတြ ေတြ႔ခ်င္ေတြ႔လာရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါက အာဏာရထားသူေတြခ်င္း လုပ္ၾကတာပါ။ အတိုက္အခံ အင္အားစုေတြအေနနဲ႔ကေတာ့ သမတ အိုဘားမားရဲ႔ အေျပာင္းအလဲဆိုတာကို ေမွ်ာ္ကိုး လုပ္ကိုင္ေနၾကလို႔မျဖစ္တာ ေသ ခ်ာပါတယ္။ အိမ္ျဖဴေတာ္ကအေျပာင္းအလဲလုပ္မွာကို တကယ္ေမွ်ာ္ကိုးေနသူဟာ နအဖစစ္အစိုးရပဲျဖစ္ပါတယ္။
နအဖတကယ္တမ္းစာပြဲဝိုင္းမွာ စကားေျပာခ်င္တာဟာ အိမ္ျဖဴေတာ္ကပုဂၢိဳလ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းကလူေတြကိုေတာ့ သူတို႔က စာရင္းထဲမထည့္ပါဘူး။ သူတို႔အေနနဲ႔ ဝါရွွင္တန္နဲဲ႔သာေျပလည္ရင္ ဘာမဆိုလုပ္လို႔ရၿပီ၊ လက္ခေမာင္းခတ္လို႔ရၿပီလို႔ တြက္္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
၂ဝ၁ဝေရြြးေကာက္ပြဲဟာ ဗမာျပည္ရဲ႔ ၂၁ရာစုႏိုင္ငံေရးမွာအေရးပါတဲ့ အေကြ႔အခ်ိဳးတခုျဖစ္လာႏိုင္တယ္ဆိုတာ ဒီလိုအခ်က္ေတြေၾကာင့္ ေျပာေနတာျဖစ္ပါတယ္။ နအဖအေနနဲ႔ သူ႔အခက္အခဲေတြအားလံုး၊ သူ႔အတြက္အဆီးအတားေတြအားလံုးကို ေျဖရွင္းရေတာ့မွာပါ။ ဒီအထဲမွာ ႏိုင္ငံတကာနယ္ပယ္နဲ႔ သံတမာန္ေရးရာလည္း ပါဝင္ပါတယ္။
အထက္မွာေျပာခဲ့တာေတြဟာ မွန္းၾကည့္တာေတြပါ။ ၾကက္ဥအေရာင္၊ တိမ္ေတာင္ သဖြယ္ မင္းေရးက်ယ္ေလေတာ့ ဒီလိုမွ ႀကိဳမတြက္ ၾကရင္ ကိုယ္ကလက္ဦးမႈမဲ့ေနမွာ စိုးရပါတယ္။
ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း
Tuesday, March 17, 2009
အာဇာနည္ေတြေနတဲ့တိုင္းျပည္
(ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္၏ “သူ႔မွာတမ္း ကဗ်ာ” ခံစားမႈ)
(တစ္)
၈ ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု လူထုအံုႂကြမႈႀကီးအတြင္း မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ထု၏ ရင္တြင္းမွ လႈိက္လွဲတုန္ခါ ေပၚထြက္ လာသည့္ “ေခတ္ သစ္ ကမာၻမေၾက” ေတာ္လွန္ေရးေတးသည္ ဗမာျပည္သူတရပ္လုံး၏ ႏွလံုးသား အားမာန္ကို လႈပ္ႏႈိးခဲ့သည္။ ထိုေတးထဲမွ စာသား တပိုဒ္ျဖစ္သည့္ “အာဇာနည္ေတြ ေနသည့္တိုင္းျပည္” ဆိုေသာစကားသည္ ေလးနက္ က်ယ္၀န္း လွသည္။ အျပည့္အစံု >>
Thursday, March 5, 2009
အႏွစ္ ၁၅ဝ ျပည့္ မႏၱေလး အေဝးက ေပးစာတေစာင္
၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၅ ရက္။
ကိုဟိုဒင္းေရ-
အုတ္က်စ္ေက်ာ္ေအး မႏၱေလး၊ အင္ၾကင္းၾကာအံု ရတနာပံု ဆိုတဲ့အတုိင္း ျမန္မာ သကၠရာဇ္ ၁၂၂၁ ခုႏွစ္မွာ မင္းတုန္းမင္း တည္ခဲ့တဲ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးဟာ မၾကာမီ လပိုင္းအတြင္းမွာပဲ အသက္ ၁၅ဝ ျပည့္ေတာ့မယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားမယ္လုပ္လိုက္ တာနဲ႔ပဲ ေခါင္းထဲမွာ မန္းေတာင္လက္်ာ ပတ္ပ်ိဳးလိုဟာက အစ ၿမိဳ႕မ ဆရာၿငိမ္းရဲ႕‘နန္းၿမိဳ႕ေတာ္’သီခ်င္း၊ ဆရာလင္းေခး လုလင္ရဲ႕ ‘မန္းရ တနာပံုေနျပည္’သီခ်င္း စတဲ့ သီခ်င္း သံေတြကို ၾကားေယာင္လာၿပီး မန္းရာျပည့္ ပြဲေတာ္ႀကီးကို လည္း ျပန္သတိရလာမိတယ္ဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္၊ ရတနာပံု မႏၱေလးၿမိဳ႕ကို တည္တာ အႏွစ္တရာ တင္းတင္းျပည့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ ပြဲေတာ္ႀကီးကို ေျပာတာပါ။
တကယ္ေတာ့ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္ ဆိုတာဟာ အိမ္ေစာင့္ အစိုးရလို႔ေခၚတဲ့ ဗမာျပည္ရဲ႕ ပထမဆံုး စစ္အစိုး ရ လက္ထက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမအစိုးရ တက္လာမယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို မက်င္းပ ရေသးပါဘူး။ က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ မႏၱေလး အႏွစ္တရာျပည့္ကို အေစာဆံုး စိတ္ဝင္စား၊ ေဖာ္ထုတ္ သူဟာ ေ႐ႊကိုင္းသားလို႔ ကေလာင္နာမည္ယူထားတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတပဲဗ်။ သူက အေစာ ႀကီး ကတည္းက ဒီကာလကို ႀကိဳတြက္ၿပီး မႏၱေလးဆိုတဲ့ စာအုပ္ႀကီး တအုပ္ကိုလည္း ျပဳစု၊ လူထုသတင္းစာကေနလည္း လံႈ႔ေဆာ္ေနတာ။ အဲဒီတုန္းက ဆရာႀကီး ဦးသန္းထြန္းတို႔၊ ဦးေက်ာ္ရင္တို႔ မႏၱေလးကို မေရာက္ၾကေသးဘူး။ ဆရာေတာ္က ဒီလို တင္ လိုက္ေတာ့ ႐ွိေနတဲ့ ဆရာႀကီး ေ႐ႊျပည္ ဦးဘတင္တို႔လို ျမန္မာပညာ႐ွိႀကီးေတြကလည္း ပါဝင္ၾက၊ တကၠသိုလ္ ျမန္မာစာဌာနလို ဟာက သိုင္းဝိုင္းၾကနဲ႔ အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက ဗမာျပည္မွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုးလို႔ ဆိုရမယ့္ မန္းရာျပည့္ ပြဲေတာ္ဆိုတာႀကီး ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ တာပဲဗ်။ မႏၱေလး ေတာင္ေျခမွာ၊ အဲဒီတုန္းက ဘာမွ အသံုးမျပဳတဲ့၊ အခု တိရစၧာန္ဥယာဥ္ လုပ္ထားတဲ့ ကြက္လပ္ႀကီးမွာ ခြန္ႏွစ္ရက္၊ ခြန္ႏွစ္လီ က်င္းပတာ။ ဒိအယင္ကေတာ့ ဒီကြင္းႀကီးထဲမွာ ရေသ့ႀကီး ဦးခႏၱီရဲ႕စ်ာပနပဲ က်င္းပဖူးတယ္။
တကယ္ေတာ့ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္ ဆိုတာဟာ အိမ္ေစာင့္ အစိုးရလို႔ေခၚတဲ့ ဗမာျပည္ရဲ႕ ပထမဆံုး စစ္အစိုး ရ လက္ထက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမအစိုးရ တက္လာမယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို မက်င္းပ ရေသးပါဘူး။ က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ မႏၱေလး အႏွစ္တရာျပည့္ကို အေစာဆံုး စိတ္ဝင္စား၊ ေဖာ္ထုတ္ သူဟာ ေ႐ႊကိုင္းသားလို႔ ကေလာင္နာမည္ယူထားတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတပဲဗ်။ သူက အေစာ ႀကီး ကတည္းက ဒီကာလကို ႀကိဳတြက္ၿပီး မႏၱေလးဆိုတဲ့ စာအုပ္ႀကီး တအုပ္ကိုလည္း ျပဳစု၊ လူထုသတင္းစာကေနလည္း လံႈ႔ေဆာ္ေနတာ။ အဲဒီတုန္းက ဆရာႀကီး ဦးသန္းထြန္းတို႔၊ ဦးေက်ာ္ရင္တို႔ မႏၱေလးကို မေရာက္ၾကေသးဘူး။ ဆရာေတာ္က ဒီလို တင္ လိုက္ေတာ့ ႐ွိေနတဲ့ ဆရာႀကီး ေ႐ႊျပည္ ဦးဘတင္တို႔လို ျမန္မာပညာ႐ွိႀကီးေတြကလည္း ပါဝင္ၾက၊ တကၠသိုလ္ ျမန္မာစာဌာနလို ဟာက သိုင္းဝိုင္းၾကနဲ႔ အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက ဗမာျပည္မွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုးလို႔ ဆိုရမယ့္ မန္းရာျပည့္ ပြဲေတာ္ဆိုတာႀကီး ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ တာပဲဗ်။ မႏၱေလး ေတာင္ေျခမွာ၊ အဲဒီတုန္းက ဘာမွ အသံုးမျပဳတဲ့၊ အခု တိရစၧာန္ဥယာဥ္ လုပ္ထားတဲ့ ကြက္လပ္ႀကီးမွာ ခြန္ႏွစ္ရက္၊ ခြန္ႏွစ္လီ က်င္းပတာ။ ဒိအယင္ကေတာ့ ဒီကြင္းႀကီးထဲမွာ ရေသ့ႀကီး ဦးခႏၱီရဲ႕စ်ာပနပဲ က်င္းပဖူးတယ္။
ဒီ ပြဲေတာ္ႀကီး က်င္းပတယ္ဆိုေတာ့ မႏၱေလးသားေတြအဖို႔ ဂုဏ္ယူမဆံုး၊ ေမာ္မဆံုးေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက မႏၱေလးမွာ အာဏာ ပိုင္ ျဖစ္ေနတဲ့ နမခေခၚ အေနာက္ေျမာက္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ျမင္းဝန္မင္းဘုရားတည္၊ ျမင္းသားမ်ား ေကာင္းမႈဆို တာမ်ိဳး ႏွမ္းျဖဴးတာေပါ့ဗ်ာ။ ဖြင့္ပြဲမွာ တိုင္းမႉးက ဖြင့္လွစ္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ တကယ္လုပ္ၾကတာ၊ ပင္ပမ္းၾကတာကေတာ့ ၿမိဳ႕လူႀကီးေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕ လူထုေတြပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူတို႔ ပင္ပမ္းရက်ိဳးနပ္တယ္လို႔ ဆိုရမယ္ ထင္ပါရဲ႕၊ ပြဲႀကီး ၿပီးသြားေတာ့ အားလံုးပဲ ေက်နပ္အားရ ျဖစ္သြား ၾကတယ္။ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာပဲ ဒီအေၾကာင္းကို မႏၱေလးသားေတြက ၿမိန္ေရ ယွက္ေရ ေျပာေလ့ ႐ွိၾကတယ္။ သူတို႔က လူတေယာက္ ရဲ႕အသက္အေၾကာင္းေျပာရင္ သူက မန္းရာျပည့္ က်င္းပတဲ့ႏွစ္မွာ ေမြးတာ၊ မန္းရာျပည့္ ၿပီးေနာက္တႏွစ္မွာ ေမြးတာ စသျဖင့္ ၫႊန္းတတ္ ၾကတယ္။ ဒါ့အျပင္ လူနာမည္ေတာင္ ရာျပည့္လို႔ မွည့္သူေတြ မနည္းဘူး။ ေအာ္- မႏၱေလးဆိုတာကလည္း ဗမာျပည္သမိုင္းနဲ႔ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ သူ႔ထူးျခားခ်က္နဲ႔ သူ႐ွိေနတာကိုးဗ်။ ျမန္မာမႈရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္၊ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕အခ်က္အျခာ၊ ဗမာျပည္ဗုဒၷဘာသာဝင္ေတြရဲ႕အဓိကရၿမိဳ႕ႀကီး စတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို လူေတြက ေပါ့ေပါ့ဆဆ ခ်ီးျမွင့္ထားၾကတာမွ မဟုတ္တာကလား။ ဗမာတႏိုင္ငံလံုး သူ႔ကြၽန္ဘဝေရာက္ၿပီး ျမန္မာမႈ၊ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈေတြ အၿခိမ္း ေျခာက္ခံရခ်ိန္မွာ ဒီေနရာကေန ေတာင့္ေတာင့္တင္းခံၿပီး “သူ႔ကြၽန္မခံ၊ မ်ိဳးမာန္မခ်၊ မက်သူ႔ေအာက္” ဆိုသလို အမ်ိဳးသား အလံကို လႊင့္ထူခဲ့တဲ့òမိ႔၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈေရး၊ ဘယ္ဖက္က ျဖစ္ျဖစ္ ဂုဏ္ယူစရာေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်မ္းေနတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးပါဗ်ာ။ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီသမားေတြက ဗမာႏိုင္ငံရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းပစ္လိုက္တဲ့ ေနာက္မွာ မႏၱေလးဟာ သူမို႔လို႔ ဒီလို သူ႔ဂုဏ္ သူ႔ျဒပ္နဲ႔ ေနႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ အိႁႏၵအျပည့္၊ တည္ၾကည္ ဂုဏ္႐ွိစြာ ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးဟာ အေ႐ွ႔ေတာင္အာ႐ွရဲ႕ နံပတ္တစ္ ၿမိဳ႕ေတာ္လို႔ ဆိုရမေလာက္ တိုက္ေတြတာေတြ၊ ဥယ်ာဥ္ေတြ ပန္းၿခံေတြ၊ ေလယာဥ္ကြင္းေတြ ပင္လယ္ ဆိပ္ကမ္းေတြနဲ႔ ႀကီးက်ယ္လာခဲ့ေပမဲ့ မႏၱေလးကေတာ့ မႏၱေလးပဲလို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ တသီးတျခား၊ ထူးထူးျခားျခား တည္႐ွိခဲ့ပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း နန္းေတာ္ေ႐ွ႕ဆရာတင္က သူ႔ရဲ႕ ေ႐ႊမိုးၫို သီခ်င္းထဲမွာ “ရန္ကုန္မွာမျပတ္ေနပါတယ္၊ နတ္ျပည္ႀကီးလို႔ပဲ ဆိုၾက ပါစို႔၊ သို႔ေပမဲ့ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကိုယ္ေတာ့၊ လြမ္းေသးတယ္ ႐ိုး႐ိုးပဲဗ်ိဳ”လို႔ ေရးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒီၿမိဳ႕ႀကီး အႏွစ္ ၁၅ဝ ျပည့္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ကို နအဖ စစ္ဗိုလ္မ်ားက ေပယ်ာလကံ ျပဳထားၾကေလရဲ႕ ကိုဟိုဒင္း ေရ႕။ ဒီလူေတြဟာ အတိတ္နဲ႔ သူတို႔နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္၊ ေ႐ွ႔ကလူေတြ ျပဳစုထူေထာင္ခဲ့တာေတြကို တန္ဖိုးမထား၊ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ တသီးတ ျခား သမိုင္းတရပ္ ထူေထာင္ႏိုင္မယ္လို႔ ယူဆေနၾကေလသလား မသိပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕“ေနျပည္ေတာ္”ကလြဲၿပီး တျခားဘယ္ၿမိဳ႕ဘယ္႐ြာမွ ဂုဏ္မျပဳထိုက္၊ စာမဖြဲ႔ထိုက္လို႔ ယူဆေနၾကဟန္ တူပါရဲ႕ဗ်ာ။ သူတို႔အေနနဲ႔ (ၾကပ္ေျပးလို) ၿမိဳ႕ေတာ္တခုကို တည္ေဆာက္လိုက္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ အဲဒီ ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ဂုဏ္ေတြျဒပ္ေတြ သူ႔အလိုလို ႐ွိသြားေရာလို႔ ထင္မွတ္ေနၾကသလား မသိပါဘူး။ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ၿမိဳ႕ဆိုတာ လည္း လူေတြလိုပဲ သမိုင္းကို ျဖတ္သန္း၊ စမ္းသပ္ခံၿပီးမွ ဂုဏ္တက္ၾက၊ ဂုဏ္တည္တံ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ မင္းေနျပည္ ျဖစ္ခဲ့ ဖူးတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြ မနည္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က မႏၱေလးလို အနီးဆံုး ေခတ္နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္႐ွားမႈႀကီးနဲ႔ ဆက္စပ္မိသြားတာမ်ိဳး မ ျဖစ္ခဲ့ၾကဘူးေလ။ ေ႐ွးေခတ္တုန္းက ပေဒသရာဇ္ မင္းတပါးဟာ မင္းေနျပည္ကို ေျပာင္းတယ္ဆိုရင္ ေနျပည္ေတာ္ အေဟာင္းကေန သူ႔ကို ျခားနားမွာ စိုးလို႔ အဲဒီ ၿမိဳ႕ကို ဖ်က္ထားခဲ့ေလ့ ႐ွိၾကတယ္။ မႏၱေလးက်ေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ နန္းေတာ္၊ နန္းၿမိဳ႕႐ိုး စတာေတြ က လူေတြကို ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္းေနခဲ့တဲ့ ဘဝေတြ မေမ့ဖို႔ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္မွာ သတိေပးေနသလို ထီးထီးမားမား က်န္ေနခဲ့တာ။ ဒီလို တည္႐ွိေနတာေတြက ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းလို လူကို “ေၾသာ္- မန္းအပ်က္တြင္ျဖင့္၊ ၾကငွန္းမက္လိုက္ရပံုက၊ ပုခန္းထြက္ တဲ့ၿပီး၊ အၾကမ္းဖက္ေရာ့ မဟဲ့လို႔၊ ငမ္းငမ္းတက္ သေရယိုေအာင္၊ နန္းဆက္အေမြကိုလဲ မွန္းမိတဲ့ျပင္”ေရးေစခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နအဖ အစိုးရ လုပ္ေနတာနဲ႔ပဲ ေနာင္တခ်ိန္က်ေတာ့ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႕သညာထဲမွာ သူတို႔ရဲ႕ၾကပ္ေျပးၿမိဳ႕ေတာ္ဟာ ဗမာျပည္ သားေတြကို သတ္ျဖတ္ညွင္းဆဲဖို႔ အမိန္႔ေတြထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕လို႔ စြဲမွတ္သြားမယ့္ အလားအလာေတြ ေတြ႔ေနရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လည္း အေကာင္းဖက္က ျပန္စဥ္းစားရင္ နအဖ စစ္အုပ္စုကို ေနာက္ဆံုး ေခ်မံႈးႏိုင္တဲ့ ေနရာလို႔ ကမၺည္းတင္ႏိုင္တဲ့ ၿမိဳ႕မ်ား ျဖစ္မလားေပါ့။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ့္ ေခါင္းထဲမွာ ဝင္ေနတဲ့ ေမးခြန္းတခုက ‘ဒီေန႔ကာလမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေနျပည္ေတာ္ (ၾကပ္ေျပး)သားလို႔ လက္ မေထာင္ ဂုဏ္ယူတဲ့ လူရယ္လို႔ ႐ွိမွ႐ွိရဲ႕လားဆိုတာပဲ။ တျခားၿမိဳ႕သားေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ၿမိဳ႕သားလို႔ ဂုဏ္ယူေလ့ ႐ွိၾက တယ္ မဟုတ္လားဗ်။ အာဏာ႐ွိတဲ့ လူေတြအေနနဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ဆိုတာကို ထင္သလို ဟိုေ႐ႊ႕ဒီေျပာင္း လုပ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ အဲဒီလို ေ႐ႊ႔ေလ ရာမွာ အဲဒီၿမိဳ႕ရဲ႕ ဝိဉာဥ္ကိုေတာ့ တပါတည္း သယ္မသြားႏိုင္ပါဘူး။ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ရန္ကုန္ကေန ၾကပ္ေျပးဆီ ေျပာင္းသြားေပမယ့္ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ၊ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႕ရန္ကုန္အေပၚ သံေယာဇဥ္နဲ႔ အေလးထားမႈ၊ ဒီၿမိဳ႕ႀကီးအတြက္ ဂုဏ္ယူမႈ စတာေတြဟာ ေဟာဒီ ေ႐ႊတိဂံု ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးနဲ႔ သူ႔ေျခရင္းမွာ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ဗမာျပည္သားေတြအဖို႔ေတာ့ ရန္ကုန္ဟာ ရန္ကုန္ပါပဲ။ တကယ့္ကို မဟာရန္ကုန္ ျဖစ္ပါတယ္။ အလားတူပဲ၊ မႏၱေလးဟာလည္း မႏၱေလးပါပဲဗ်ာ။ မႏၱေလးသားေတြ ၿမိဳ႕ျပင္ေရာက္၊ တျပည္သားေတြျပည္တြင္းေရာက္၊ ဘယ္ လိုပဲ ကေျပာင္းကျပန္ေတြျဖစ္ျဖစ္ စိန္ေဗဒါ၊ ၿမိဳ႕မၿငိမ္း၊ ေလဘာတီ မျမရင္ ဘစသူေတြရဲ႕ ရင္ထဲအသဲထဲက မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးဆိုတဲ့ အျဖစ္ ကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ မေျပာင္လဲ ႏိုင္ပါဘူး။ ရာစုႏွစ္ တခုနဲ႔ တဝက္တိတိ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႕ ခ်စ္သဲ ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ မႏၱေလးဟာ ေနာင္မွာ လည္း ခ်စ္သဲ ျဖစ္ေနအုန္းမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေစာင့္ၾကည့္ပါ မိတ္ေဆြႀကီးရယ္။ ဘာမွ မေဝးတဲ့ တခ်ိန္က်ရင္ မႏၱေလးသားေတြဟာ ျပည္ေတာ္ဝင္ သီခ်င္းကို ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုတီး ၾကၿပီး သူတို႔ ၿမိဳ႕ကို သူတို႔ စိတ္ႀကိဳက္ တည္ေဆာက္ၾက အုန္းမွာပါ။
ေစာင့္ၾကည့္ပါ မိတ္ေဆြႀကီးရယ္။ ဘာမွ မေဝးတဲ့ တခ်ိန္က်ရင္ မႏၱေလးသားေတြဟာ ျပည္ေတာ္ဝင္ သီခ်င္းကို ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုတီး ၾကၿပီး သူတို႔ ၿမိဳ႕ကို သူတို႔ စိတ္ႀကိဳက္ တည္ေဆာက္ၾက အုန္းမွာပါ။
ဘယာေဘး ကြာေဝးၾကပါေစ။
ယာေတာကသာေျဗာ
Saturday, February 7, 2009
အေရးႀကီး ကာလကို ေရာက္ေတာ့မယ္
မစၥတာဂမ္ဘာရီ ဒီတခါလာေတာ့ နအဖ အစိုးရက ပါတီဝင္ ၄၄ ေယာက္(ဒီအထဲမွာ ၁၄ ေယာက္က ဗဟိုဦးစီးအဖြဲ႔ဝင္)႐ွိတဲ့ “၈၈ မ်ိဳးဆက္လူငယ္ေက်ာင္းသားမ်ား”လို၊ သခင္စိုးဝါဒီ “အမ်ိဳးသား ျပန္လည္စည္းလံုးညီၫြတ္ေရး သုေတသနႏွင့္ တိုးခ်ဲ႕ထုတ္လုပ္မႈ ေက်ာင္းေတာ္ သားစု”လို၊ သူတို႔ရဲ႕အုတ္ၾကား ျမက္ေပါက္၊ ျဗဳတ္စ ျဗင္းေတာင္း အဖြဲ႔ေတြကို ပြဲထုတ္လိုက္ တယ္။ အဓိပၸာယ္က ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ ပြဲတုန္းက လူထုေထာက္ခံမႈ ၈ဝ% ေက်ာ္ရထား တဲ့ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔နဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို တတန္းတည္း ထားျပလိုက္တာျဖစ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတုိ႔ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ကိုလည္း ပြဲထုတ္လိုက္တာပဲျဖစ္တယ္။
အမွန္ပဲ။ ဒီႏွစ္ဟာ နအဖ စစ္အုပ္စုအတြက္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ျပင္ဆင္ေရးကာလျဖစ္တယ္။ ဒါေပ မဲ့ ဒါဟာ ပန္းခင္းလမ္း မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ အတက္လမ္းပဲ။ နအဖ အဖို႔ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ လုပ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ သူ႔လူေတြ ႏိုင္ သည္ ျဖစ္ေစ၊ မႏိုင္ သည္ ျဖစ္ေစ၊ တိုင္းျပည္အာဏာကို သပိတ္ဝင္အိတ္ဝင္ ရထားတယ္ဆိုတာေတာ့ မွန္တယ္။
အခုအခါ နအဖ စစ္္အစိုးရရဲ႕ ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔အတြင္း ႐ွန္တိန္လုပ္ေနတာေတြြ စၿပီး ေတြ႔ေနရၿပီ။ ေနာက္အစိုးရမွာ ဝန္ႀကီးလုပ္မယ့္ လူေတြ၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အေ႐ြးခံမယ့္ လူေတြ စသျဖင့္ သူတို႔တြင္း စီစဥ္တာ ျပင္ဆင္တာေတြကို ျမင္ေနရၿပီ။ ႀကံ့ဖြတ္၊ တစည စသူေတြ လည္း အလုပ္႐ႈပ္ေနၾကၿပီး စီးပြားေရးသမားေတြ၊ စစ္အုပ္စု အဆက္အႏႊယ္ ေဟာင္းေတြလည္း ပ်ားပန္းခတ္ ေျခပုန္းခုတ္ေန ၾကတယ္။ ဒါ့အျပင္ ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းႀကီး တခ်ိဳ႔လည္း ျပန္ထြက္လာတာဟာ စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။ ျပည္ပမွာ ေတာင္မွ နအဖရဲ႕ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို ဝင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတာ၊ စည္း႐ံုးေနတာေတြ ေတြ႔ေန၊ ၾကားေန ရတာဟာ အံ့ၾသ ကုန္ႏိုင္ဖြယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ။
အခုလို ရာထူးေတြ၊ အာဏာေတြ၊ အခြင့္အေရးေတြ ခြဲေဝေပးမယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ နအဖ အေနနဲ႔ သူ႔လူေတြ သူထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ ပါ႔မလား။ တျခား လူေတြ၊ တျခား အင္အားစုေတြကို ဘယ္ေလာက္ စုမိလို႔ ဘယ္ေလာက္ အားေတာင့္တဲ့ အေနအထားအထိ သည္း ညည္း ခံႏိုင္မလဲ။ တကယ္လို႔မ်ား သူတို႔ကို ဆန္႔က်င္ သူေတြက လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အမ်ားစုျဖစ္လာရင္ နအဖ က ဘယ္လို သေဘာထား မလဲ။ ဒါေတြကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။
ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာတခုက နအဖ က မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္ေနတဲ့ နအဖရဲ႕၂ဝ၁ဝ ဒီမိုကေရစီဟာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ ခ်ဳပ္နဲ႔ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔လို ႐ွစ္ေလးလံုး မ်ိဳးဆက္ေတြအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ လံုးဝ မဟုတ္ဘူး။ ဖမ္းထားတဲ့ လူေတြကို ေ႐ြးေကာက္ပြဲရဲ႕ အ ခ်က္အျခာ ေဒသေတြနဲ႔ ေဝးသထက္ေဝးတဲ့ ေထာင္ေတြကို ပို႔ေနတာ ၾကည့္ရင္ ရည္႐ြယ္ခ်က္က ႐ွင္းေနတယ္။ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုလည္း အင္ပ လိုး႐ွင္း(implosion)ေခၚ သူဖာသာ အတြင္းပိုင္း လိႈက္ၿပီးၿပိဳက်သြားတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔အလိုလိုၿပိဳကြဲ ပ်က္စီးသြားတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေအာင္၊ လက္သည္မေပၚပဲ သတ္ပစ္ႏိုင္ေအာင္ နအဖ က ေကာက္ေကာက္ က်စ္က်စ္ လုပ္ႀကံေန၊ အာေဘာ္လႊင့္ေနတာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ႔ေနရ တယ္။ ဦးဝင္းတင္နဲ႔ ဦးခင္ေမာင္ေဆြကို တရားခံျဖစ္ေအာင္ အခု ကတည္းက စနစ္တက် အာေဘာ္ဖန္တီးေနတယ္။ နအဖ အဖို႔ သူတို႔ရဲ႕ လမ္းျပေျမပံု အဆံုးပိုင္းနားကို ေရာက္လာၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လက္နက္ကုန္ ထုတ္သံုးေတာ့မယ္ဆိုတာကို သံသယျဖစ္စရာ မလိုဘူး။ ဒါ ေပမဲ့ ဒီလိုေျပာတဲ့အတြက္ ျပည္သူေတြက ဒါကို ေၾကာက္လန္႔ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူေတြဖက္ကလည္း လက္နက္ကုန္ ထုတ္မသံုးရေသး ဘူးဆိုတာ မေမ့သင့္ဘူး။ နအဖ အေၾကာက္ဆံုး ျဖစ္တဲ့၊ ညဴကလီယာလက္နက္ထက္ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္ႀကီးတခုျဖစ္တဲ့ ျပည္သူ႔ အင္အား ေဖာ္ျပမႈဆိုတဲ့ လက္နက္ႀကီးကို မသံုးစြဲရေသးဘူး။ အခုမွ လူထုေတြဟာ ဒီလက္နက္ႀကီးကို တည္ေဆာက္ဆဲ ႐ွိေသးတယ္လို႔ ျမင္ရမယ္။ ဒါ့အျပင္ ဒီလက္နက္မွာ က်ည္ဆံကုန္တယ္လို႔ မ႐ွိဘူးဆိုတာလည္း မွတ္သားထားသင့္တယ္။
ေနာက္မ်ဥ္းသားျပသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတခုက နအဖမွာ တျခား အခက္အခဲေတြလည္း ႐ွိေနေသးတယ္ ဆိုတာပဲ။ သူတို႔ အဖို႔ မီးဝိုင္းေနတဲ့ အေျခအေနလို႔ မဆိုႏိုင္ေပမဲ့ မီးခဲကို ဖင္ခု ထိုင္ေနရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးလို႔ေတာ့ ဆိုႏိုင္တယ္။ အဲဒီအထဲက တခုက အ ပစ္အခတ္ရပ္စဲထားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ကိစၥပဲျဖစ္တယ္။ ဒီအဖြဲ႔ေတြမွာ သေဘာထား တမ်ိဳးထဲ ႐ွိၾကတာ မဟုတ္သလို စဥ္းစားနည္းေတြ လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲ ၾကတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ တူညီတာတခုက သူတို႔အားလံုးဟာ နအဖ စစ္အစိုးရကို အကုန္ပံုၿပီး မယံုေသးဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ။ အားလံုးဟာ‘ေစာင့္ၾကည့္’ ေပၚလာစီကို ကိုင္ၿပီး အကဲခတ္ေနၾကတာျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ၾကမၼာကို နအဖရဲ႕ကံၾကမၼာနဲ႔ တထပ္ထဲထား လိုက္ရင္ ကိုယ့္ဘဝေရာ၊ ဂုဏ္သိကၡာေရာ ပစၥလကၡတ္ျဖစ္သြားမယ္ဆိုတာ သူတို႔ သိၾကတယ္။ သူတို႔လည္း သမိုင္းတရားခံ ျဖစ္မွာကို ေတာ့ ေၾကာက္တာပဲ။ ဒီလို အေနအထားေတြ ႐ွိေနလို႔လည္း နအဖ တိုင္းမႉးေတြဟာ အဲဒီ အဖြဲ႔အစည္းေတြဆီကို ဥဒဟို ေခ်ာင္းေပါက္မ တတ္ သြားေန၊ “နားခ်”ေနၾကတာ ျဖစ္တယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ သံဃာ့အေရးအခင္းႀကီး ေပၚေပါက္ ခဲ့တဲ့ေနာက္ ဗမာျပည္သူေတြအၾကားမွာ လက္ နက္ကိုင္ခ်င္စိတ္ေတြ ပို ျပင္းျပလာတာေၾကာင့္လည္း နအဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအေနနဲ႔ ဒီ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး အဖြဲ႔ေတြကို တင္းတင္းမာမာ မဆက္ဆံမိေအာင္ ပိုသတိထား ေနရတာျဖစ္တယ္။
တေလာက ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ မစၥတာဘန္ကီမြန္းက နအဖကို အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳးဟာလည္း နအဖအတြက္ရ င္ဆိုင္ရ၊ ေက်ာ္လႊားရခက္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး အေျခအေန ျဖစ္တယ္။ စစ္အစိုးရအဖို႔ ေျပာရရင္ ၈၈ ခုႏွစ္ ကတည္းက ေတြ႔ႀကံဳေနရတဲ့ ျပည္ပဆက္ဆံေရးမွာ ခံစစ္ပဲ ျဖစ္ေနတာကို အခုအထိေျပာင္း မပစ္ႏိုင္ ေသးဘူး။ တလွမ္းတိုးတိုင္း မစင္ပံု နင္းမိေနတာခ်ည္း ျဖစ္ေနတုန္းပဲ။ ေနာက္တခုက ကမၻာ့စီးပြားေရး အၾကပ္အတည္း။ ဒါဟာလည္း နအဖ အဖို႔ ကံဆိုးမ သြားရာ မိုးလိုက္လို႔႐ြာတာ ျဖစ္တယ္။ ပိုဆိုးတာက ဒီေန႔လို စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအတြက္ ေငြအမ်ားႀကီး သံုးစြဲရမယ့္ ကာလမွာ က်မွ ဒီစီးပြားေရးကပ္က လာဆိုက္ေနတာ။ ေနာက္ၿပီး ဒီေဘးအႏၱရာယ္ကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားဖို႔ သူတို႔အေနနဲ႔ ဘာမွလည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။ လက္မႈိင္ခ်ၿပီး ကံသာအမိ ကံသာအဖဆိုသလို ျမန္ျမန္ကုန္လြန္ သြားပါေစလို႔ ပရိတ္႐ြတ္ ဆုေတာင္းေန႐ံုက လြဲလို႔ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ၂ဝဝ၉ နဲ႔ ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္ေတြဟာ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးမွာ အေရးပါတဲ့ ႏွစ္ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြ အၾကားမွာ ခြဲထြက္မႈေတြ ေပါင္းစည္းမႈေတြ ေပၚလာႏိုင္တယ္။ ေထာင္ထဲေရာက္မယ့္ လူေတြလည္း မနည္းပဲ ႐ွိႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ နအဖ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားေတြလည္း ေပၚေပါက္လာႏိုင္တယ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္မွန္းထားသင့္တယ္။ ဒီအတြက္ ျပင္ဆင္တာ၊ စည္း႐ံုး တာေတြ ဘယ္ေလာက္ လုပ္ကိုင္ ၿပီးၾကၿပီလဲ။
အမွန္ပဲ။ ဒီႏွစ္ဟာ နအဖ စစ္အုပ္စုအတြက္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ျပင္ဆင္ေရးကာလျဖစ္တယ္။ ဒါေပ မဲ့ ဒါဟာ ပန္းခင္းလမ္း မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ အတက္လမ္းပဲ။ နအဖ အဖို႔ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ လုပ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ သူ႔လူေတြ ႏိုင္ သည္ ျဖစ္ေစ၊ မႏိုင္ သည္ ျဖစ္ေစ၊ တိုင္းျပည္အာဏာကို သပိတ္ဝင္အိတ္ဝင္ ရထားတယ္ဆိုတာေတာ့ မွန္တယ္။
အခုအခါ နအဖ စစ္္အစိုးရရဲ႕ ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔အတြင္း ႐ွန္တိန္လုပ္ေနတာေတြြ စၿပီး ေတြ႔ေနရၿပီ။ ေနာက္အစိုးရမွာ ဝန္ႀကီးလုပ္မယ့္ လူေတြ၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အေ႐ြးခံမယ့္ လူေတြ စသျဖင့္ သူတို႔တြင္း စီစဥ္တာ ျပင္ဆင္တာေတြကို ျမင္ေနရၿပီ။ ႀကံ့ဖြတ္၊ တစည စသူေတြ လည္း အလုပ္႐ႈပ္ေနၾကၿပီး စီးပြားေရးသမားေတြ၊ စစ္အုပ္စု အဆက္အႏႊယ္ ေဟာင္းေတြလည္း ပ်ားပန္းခတ္ ေျခပုန္းခုတ္ေန ၾကတယ္။ ဒါ့အျပင္ ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းႀကီး တခ်ိဳ႔လည္း ျပန္ထြက္လာတာဟာ စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။ ျပည္ပမွာ ေတာင္မွ နအဖရဲ႕ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို ဝင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတာ၊ စည္း႐ံုးေနတာေတြ ေတြ႔ေန၊ ၾကားေန ရတာဟာ အံ့ၾသ ကုန္ႏိုင္ဖြယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ။
အခုလို ရာထူးေတြ၊ အာဏာေတြ၊ အခြင့္အေရးေတြ ခြဲေဝေပးမယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ နအဖ အေနနဲ႔ သူ႔လူေတြ သူထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ ပါ႔မလား။ တျခား လူေတြ၊ တျခား အင္အားစုေတြကို ဘယ္ေလာက္ စုမိလို႔ ဘယ္ေလာက္ အားေတာင့္တဲ့ အေနအထားအထိ သည္း ညည္း ခံႏိုင္မလဲ။ တကယ္လို႔မ်ား သူတို႔ကို ဆန္႔က်င္ သူေတြက လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အမ်ားစုျဖစ္လာရင္ နအဖ က ဘယ္လို သေဘာထား မလဲ။ ဒါေတြကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။
ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာတခုက နအဖ က မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္ေနတဲ့ နအဖရဲ႕၂ဝ၁ဝ ဒီမိုကေရစီဟာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ ခ်ဳပ္နဲ႔ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔လို ႐ွစ္ေလးလံုး မ်ိဳးဆက္ေတြအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ လံုးဝ မဟုတ္ဘူး။ ဖမ္းထားတဲ့ လူေတြကို ေ႐ြးေကာက္ပြဲရဲ႕ အ ခ်က္အျခာ ေဒသေတြနဲ႔ ေဝးသထက္ေဝးတဲ့ ေထာင္ေတြကို ပို႔ေနတာ ၾကည့္ရင္ ရည္႐ြယ္ခ်က္က ႐ွင္းေနတယ္။ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုလည္း အင္ပ လိုး႐ွင္း(implosion)ေခၚ သူဖာသာ အတြင္းပိုင္း လိႈက္ၿပီးၿပိဳက်သြားတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔အလိုလိုၿပိဳကြဲ ပ်က္စီးသြားတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေအာင္၊ လက္သည္မေပၚပဲ သတ္ပစ္ႏိုင္ေအာင္ နအဖ က ေကာက္ေကာက္ က်စ္က်စ္ လုပ္ႀကံေန၊ အာေဘာ္လႊင့္ေနတာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ႔ေနရ တယ္။ ဦးဝင္းတင္နဲ႔ ဦးခင္ေမာင္ေဆြကို တရားခံျဖစ္ေအာင္ အခု ကတည္းက စနစ္တက် အာေဘာ္ဖန္တီးေနတယ္။ နအဖ အဖို႔ သူတို႔ရဲ႕ လမ္းျပေျမပံု အဆံုးပိုင္းနားကို ေရာက္လာၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လက္နက္ကုန္ ထုတ္သံုးေတာ့မယ္ဆိုတာကို သံသယျဖစ္စရာ မလိုဘူး။ ဒါ ေပမဲ့ ဒီလိုေျပာတဲ့အတြက္ ျပည္သူေတြက ဒါကို ေၾကာက္လန္႔ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူေတြဖက္ကလည္း လက္နက္ကုန္ ထုတ္မသံုးရေသး ဘူးဆိုတာ မေမ့သင့္ဘူး။ နအဖ အေၾကာက္ဆံုး ျဖစ္တဲ့၊ ညဴကလီယာလက္နက္ထက္ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္ႀကီးတခုျဖစ္တဲ့ ျပည္သူ႔ အင္အား ေဖာ္ျပမႈဆိုတဲ့ လက္နက္ႀကီးကို မသံုးစြဲရေသးဘူး။ အခုမွ လူထုေတြဟာ ဒီလက္နက္ႀကီးကို တည္ေဆာက္ဆဲ ႐ွိေသးတယ္လို႔ ျမင္ရမယ္။ ဒါ့အျပင္ ဒီလက္နက္မွာ က်ည္ဆံကုန္တယ္လို႔ မ႐ွိဘူးဆိုတာလည္း မွတ္သားထားသင့္တယ္။
ေနာက္မ်ဥ္းသားျပသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတခုက နအဖမွာ တျခား အခက္အခဲေတြလည္း ႐ွိေနေသးတယ္ ဆိုတာပဲ။ သူတို႔ အဖို႔ မီးဝိုင္းေနတဲ့ အေျခအေနလို႔ မဆိုႏိုင္ေပမဲ့ မီးခဲကို ဖင္ခု ထိုင္ေနရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးလို႔ေတာ့ ဆိုႏိုင္တယ္။ အဲဒီအထဲက တခုက အ ပစ္အခတ္ရပ္စဲထားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ကိစၥပဲျဖစ္တယ္။ ဒီအဖြဲ႔ေတြမွာ သေဘာထား တမ်ိဳးထဲ ႐ွိၾကတာ မဟုတ္သလို စဥ္းစားနည္းေတြ လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲ ၾကတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ တူညီတာတခုက သူတို႔အားလံုးဟာ နအဖ စစ္အစိုးရကို အကုန္ပံုၿပီး မယံုေသးဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ။ အားလံုးဟာ‘ေစာင့္ၾကည့္’ ေပၚလာစီကို ကိုင္ၿပီး အကဲခတ္ေနၾကတာျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ၾကမၼာကို နအဖရဲ႕ကံၾကမၼာနဲ႔ တထပ္ထဲထား လိုက္ရင္ ကိုယ့္ဘဝေရာ၊ ဂုဏ္သိကၡာေရာ ပစၥလကၡတ္ျဖစ္သြားမယ္ဆိုတာ သူတို႔ သိၾကတယ္။ သူတို႔လည္း သမိုင္းတရားခံ ျဖစ္မွာကို ေတာ့ ေၾကာက္တာပဲ။ ဒီလို အေနအထားေတြ ႐ွိေနလို႔လည္း နအဖ တိုင္းမႉးေတြဟာ အဲဒီ အဖြဲ႔အစည္းေတြဆီကို ဥဒဟို ေခ်ာင္းေပါက္မ တတ္ သြားေန၊ “နားခ်”ေနၾကတာ ျဖစ္တယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ သံဃာ့အေရးအခင္းႀကီး ေပၚေပါက္ ခဲ့တဲ့ေနာက္ ဗမာျပည္သူေတြအၾကားမွာ လက္ နက္ကိုင္ခ်င္စိတ္ေတြ ပို ျပင္းျပလာတာေၾကာင့္လည္း နအဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအေနနဲ႔ ဒီ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး အဖြဲ႔ေတြကို တင္းတင္းမာမာ မဆက္ဆံမိေအာင္ ပိုသတိထား ေနရတာျဖစ္တယ္။
တေလာက ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ မစၥတာဘန္ကီမြန္းက နအဖကို အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳးဟာလည္း နအဖအတြက္ရ င္ဆိုင္ရ၊ ေက်ာ္လႊားရခက္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး အေျခအေန ျဖစ္တယ္။ စစ္အစိုးရအဖို႔ ေျပာရရင္ ၈၈ ခုႏွစ္ ကတည္းက ေတြ႔ႀကံဳေနရတဲ့ ျပည္ပဆက္ဆံေရးမွာ ခံစစ္ပဲ ျဖစ္ေနတာကို အခုအထိေျပာင္း မပစ္ႏိုင္ ေသးဘူး။ တလွမ္းတိုးတိုင္း မစင္ပံု နင္းမိေနတာခ်ည္း ျဖစ္ေနတုန္းပဲ။ ေနာက္တခုက ကမၻာ့စီးပြားေရး အၾကပ္အတည္း။ ဒါဟာလည္း နအဖ အဖို႔ ကံဆိုးမ သြားရာ မိုးလိုက္လို႔႐ြာတာ ျဖစ္တယ္။ ပိုဆိုးတာက ဒီေန႔လို စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအတြက္ ေငြအမ်ားႀကီး သံုးစြဲရမယ့္ ကာလမွာ က်မွ ဒီစီးပြားေရးကပ္က လာဆိုက္ေနတာ။ ေနာက္ၿပီး ဒီေဘးအႏၱရာယ္ကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားဖို႔ သူတို႔အေနနဲ႔ ဘာမွလည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။ လက္မႈိင္ခ်ၿပီး ကံသာအမိ ကံသာအဖဆိုသလို ျမန္ျမန္ကုန္လြန္ သြားပါေစလို႔ ပရိတ္႐ြတ္ ဆုေတာင္းေန႐ံုက လြဲလို႔ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ၂ဝဝ၉ နဲ႔ ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္ေတြဟာ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးမွာ အေရးပါတဲ့ ႏွစ္ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြ အၾကားမွာ ခြဲထြက္မႈေတြ ေပါင္းစည္းမႈေတြ ေပၚလာႏိုင္တယ္။ ေထာင္ထဲေရာက္မယ့္ လူေတြလည္း မနည္းပဲ ႐ွိႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ နအဖ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားေတြလည္း ေပၚေပါက္လာႏိုင္တယ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္မွန္းထားသင့္တယ္။ ဒီအတြက္ ျပင္ဆင္တာ၊ စည္း႐ံုး တာေတြ ဘယ္ေလာက္ လုပ္ကိုင္ ၿပီးၾကၿပီလဲ။
ဗၾသ
Subscribe to:
Posts (Atom)
